Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မော့မျိုးနွယ်စု၏ စစ်သည်များနှင့် မြင်းတပ်များသည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ရှီးယွီမြို့ နယ်စပ်သို့ တခမ်းတနား ရောက်ရှိလာကြပြီး ကြီးမားသော လှည်းယာဉ်တန်းကြီး တစ်ခုကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးဆောင်လာသူမှာ ရှီးယွီမြို့၏ မှတ်တမ်းအရာရှိ ယန်ရွေ့ရှန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အဝင်အထွက် အပေါက်တိုင်းကို နယ်စား မဟာမိတ်တပ်များက ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဆန်တစ်စေ့မှ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုကြောင်း ပြောထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်မှာ ဤနယ်စား မဟာမိတ်တပ်၏ ထက်ဝက်နီးပါးခန့်မှာ မော့မျိုးနွယ်စု၏ စစ်တပ်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပိတ်ဆို့ အရေးယူမှုနှင့် ပိုင်ယင် အရေးအခင်းဆိုသည်မှာလည်း မော့မျိုးနွယ်စုက တစ်ဦးတည်း ကြိုးကိုင် စီစဉ်ထားခြင်းသာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရိက္ခာတွေရော။”</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်က ဖြေလိုက်၏။ “လှည်းကြီးတွေပေါ်မှာ အကုန်ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရိက္ခာ ဆန်တန်ချိန် တစ်သိန်းမှာ လှည်းအစီးရေ ထောင်ချီ၍ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်က ပြန်မေးလိုက်၏။ “သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေရော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဒီမှာ အကုန်ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက အနောက်ဘက်ရှိ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ လှည်းယာဉ်တန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာနှင့် လက်နက် သုံးထောင်ကို နွားလှည်း အစီးရေ ရာချီပေါ်၌ အပြည့် တင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>တန်ဖိုးအရ တွက်ကြည့်လျှင် သံချပ်ကာနှင့် လက်နက် သုံးထောင်မှာ ရိက္ခာ ဆန်တန်ချိန် တစ်သိန်းထက် ကျော်လွန်နေမည်မှာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ငွေတစ်တုံးဖြင့် ရိက္ခာ ဆန်နှစ်တန်ကို ဝယ်ယူနိုင်လေရာ ဤရိက္ခာ ဆန်တန်ချိန် တစ်သိန်းသည် ငွေငါးသောင်းတန်ဖိုးသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာနှင့် လက်နက် သုံးထောင်မှာမူ ငွေသိန်းချီ၍ တန်ဖိုးရှိ၏။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤအရာများက ဗျူဟာမြောက် စစ်ရေးပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြလေရာ ငွေများစွာ အသုံးပြု၍ ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင်တောင် ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီးယွင်... ဒီစပါးတွေက မကောင်းတော့ဘူး။ ပိုးထိုးနေပြီ။” စာရေးတစ်ဦးက လာတင်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ယန်ရွေ့ရှန်... ခင်ဗျားတို့ လွန်လွန်းတယ်။ ကျုပ်တို့ပေးတဲ့ လက်နက်တွေက အသစ်စက်စက်တွေ၊ ခင်ဗျားတို့ ပေးတာက ပိုးထိုးနေတဲ့ စပါးတွေလား။”</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်၏။ “စားစရာ ရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ ရွေးချယ်စရာ ရှိနေသေးလို့လား။ ငတ်သေခါနီးနေပြီး ဘာတွေ ဂျီးများနေတာလဲ။ မလိုချင်ရင် ပြန်သယ်သွားလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့တွင် ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံကြိတ်လိုက်၏။ “နေအုံး။ ယူမယ်။ လွှဲပြောင်းကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့ စစ်သည်များသည် မျက်လုံးများမှ သွေးထွက်မတတ် နာကျည်းမှုများဖြင့် သူတို့၏ သံချပ်ကာများကို ပေးအပ်ပြီး ပိုးထိုးနေသော စပါးများကို လက်ခံရယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်က ပြောလိုက်၏။ “ရှက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာနော်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ပိုပြီး ရှက်ဖို့ကောင်းတာတွေ လာအုံးမှာပါ။ မေလ ၁၉ ရက်ကျရင် ပိုင်ယင်ဆားကွင်းနဲ့ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို လွှဲပေးရမယ့်ရက် ရောက်ရင် သိရမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟား ဟား ဟား...” ယန်ရွေ့ရှန် ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာများ ရှီးယွီမြို့သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ မော့ခေါင်းဆောင်သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ဟား ဟား ဟား...”</p> <p> </p> <p>“ပိုးထိုးနေတဲ့ စပါးတစ်သိန်းနဲ့ ဒီလို လက်နက်ကောင်း သုံးထောင် ရတာ၊ ဘယ်လောက် တွက်ခြေ ကိုက်လိုက်သလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကျုပ်တို့အတွက် အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာပဲ။ မိန်းမတစ်ယောက် အုပ်ချုပ်တော့ ဒီလို ဖြစ်ရတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသံချပ်ကာတွေကို သေချာ စစ်ဆေးရမယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းက သိပ်ကောက်ကျစ်တဲ့လူပဲ။ အဆိပ်ခတ်ထားမှာ စိုးရတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့သခင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “စစ်ဆေးလိုက်ကြ...”</p> <p> </p> <p>အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သူများ လာရောက် စစ်ဆေးကြသည်။ ငွေအပ်များ၊ ဆေးရည်များ၊ တိရစ္ဆာန်များဖြင့် စမ်းသပ်ကြသည်။ သို့ပေမည့် မည်သည့်အရာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး... သံချပ်ကာတချို့မှာ ခွေးသွေးတွေ၊ အညစ်အကြေးတွေ သုတ်လိမ်းထားတာတော့ တွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေနွေးနဲ့ ဆေးပြီး နေလှန်းလိုက်ရင် ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မော့ခေါင်းဆောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကလေးကစားစရာ နည်းလမ်းတွေပါကွာ။”</p> <p> </p> <p>ကတိအတိုင်းဆိုလျှင် ယခု မော့မိသားစုသည် မဟာမိတ်အစည်းအဝေးတွင် ကျင်းမိသားစု၏ အပြစ် ကင်းစင်ကြောင်း ကြေညာပေးရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ကြေညာပေးမှသာ ပိတ်ဆို့မှုများ ဖယ်ရှားနိုင်မည်။ ပိတ်ဆို့မှု ဖယ်ရှားမှသာ ကျင်းမိသားစုသည် ဆားကွင်းနှင့် နယ်မြေကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ.... ကျုပ်တို့ လက်နက် သုံးထောင် ရပြီပဲ။ ဒီလောက်နဲ့ ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းမိသားစုကို အပြစ်ကင်းကြောင်း ကြေညာပေးလိုက်ရင် တခြားနယ်စားတွေကို ရန်စသလို ဖြစ်သွားမယ်။”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်ဘူး။ နယ်မြေနဲ့ ဆားကွင်းကို လိုချင်ရင် သူတို့ကို ကယ်ပေးမှ ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းမိသားစု ပျက်စီးသွားရင် အခြားနယ်စားတွေက နယ်မြေကို ခွဲဝေယူသွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ချိုရွှေမြို့က အင်အားကြီးလာပြီး ကျုပ်တို့ရန်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မေလ ၁၉ ရက်၊ လွှဲပြောင်းပွဲ မတိုင်မီ အားလုံး ပြီးစီးအောင် လုပ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလများက ရေစီးကြောင်းအလား လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ထပ်မံ ကြာမြင့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>.....................</p> <p> </p> <p>မေလ၊ ငါးရက်နေ့</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် တာရှအင်ပါယာ၏ မြောက်ပိုင်းတွင် ဂွမ်းအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြဆဲဖြစ်ပြီး တာယင် အင်ပါယာ၏ အလယ်ပိုင်းတွင်လည်း အနည်းငယ် အေးမြနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေမှာမူ တော်တော်လေး ပူပြင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းထဲတွင် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းဖြင့် နေနေရလေရာ ဤကာလ၏ အမြင့်ဆုံး အပူချိန်မှာ အနည်းဆုံး သုံးဆယ်ဒီဂရီကျော်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆက်ရမည့် နေ့ရက်များတွင် ပို၍ ပို၍ ပူပြင်းလာတော့မှာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိပါက ဖော့စဖရပ်ဖြူများ လောင်ကျွမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက် စာချုပ်မှာလည်း အလိုအလျောက် မီးလောင်ကာ ပြာကျသွားပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံးက ဖြစ်ပျက်နေပြီလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့သည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် အလွန်တရာ အရေးကြီးလွန်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် နယ်စား မဟာမိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့က အဆိပ်ဆားကိစ္စနှင့် ပိုင်ယင် အရေးအခင်းတို့အတွက် အဆုံးသတ် အဖြေတစ်ခုကို တရားဝင် ထုတ်ပြန်ပေးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယနေ့သည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ကျင်းမျိုးနွယ်စု၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမည့်နေ့ဟု ပြော၍ ရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကံကြမ္မာနှင့် အောင်မြင်မှု၊ ကျရှုံးမှုတို့ကိုပါ အဆုံးအဖြတ် ပေးတော့မှာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယင် အရေးအခင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဆင့် လေးဆင့် ပါဝင်သော အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း အာဏာပြပြီး မောက်မာတတ်သော ကျင်းကျုံးယွဲ့မှာ ခံပြင်းမှုများကို မျိုသိပ်ကာ အားနည်းဟန်ဆောင်ခဲ့ရပြီး ကြီးမားလွန်းသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှာဖွေပေးခဲ့သော ငွေတစ်သန်း သုံးသိန်းကို ထည့်မပြောလျှင်တောင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆုံးရှုံးသွားရသော ငွေကြေးပမာဏ သီးသန့်ပင်လျှင် တစ်သန်းကျော် ရှိ၏။ သံချပ်ကာနှင့် လက်နက် သုံးထောင် ဆုံးရှုံးသွားရပြီး ပြည်သူတစ်သိန်းခန့်ကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဂုဏ်သတင်းက အောက်ဆုံးအဆင့်ထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကလည်း ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်အတွက် ကျင်းကျုံးယွဲ့မှာ လုံးဝကို ရှိသမျှ အကုန်ပုံအောပြီး လောင်းကြေးထပ်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ယနေ့သည် ထိုအစီအစဉ်၏ ရလဒ်ကို အတည်ပြုရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့မျိုးနွယ်စုက အလိမ်ခံရမည်လား၊ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် ပြစ်မှုတွေကို ရှင်းလင်းပေးမည်လား။ သူတို့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကူညီပြီး မော့မျိုးနွယ်စု ကိုယ်တိုင် ချောက်ကမ်းပါးထဲ ပြုတ်ကျသွားအောင် တွန်းပို့ပေးမည်လား ဆိုသည်မှာ ယနေ့ ထွက်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်အပေါ် မူတည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့်အတူ တာရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ယနေ့ ကျင်းပမည့် နယ်စား ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>တာရှီမြို့သည် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေအတွင်းရှိ ကြားနေမြို့တစ်မြို့ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်ပြီး နယ်စားများ၏ လက်အောက်ခံ မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤမြို့သည် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင် အစည်ကားဆုံးသော မြို့များထဲမှ တစ်မြို့ဟု ဆိုနိုင်၏။ အထူးသဖြင့် လေခွင်းမြို့ လုံးဝ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် ဤနေရာက ပို၍ စည်ကားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာရှီမြို့တွင် အဓိက အဖွဲ့အစည်း လေးခု ရှိသည်။ တာရှီ စာသင်ကျောင်းနှင့် တာရှီ သိုင်းကျောင်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး မည်သည့် နယ်စား၏ သားသမီးမဆို ဤနေရာသို့ လာရောက် ပညာသင်ကြားရ၏။</p> <p> </p> <p>နယ်စား မဟာမိတ် ကုန်သည်များအသင်းမှာမူ  ၎င်း၏နာမည်အတိုင်း စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို သီးသန့် လုပ်ဆောင်ပြီး တစ်မြို့လုံး၏ ကုန်သွယ်ရေး အသွားအလာများကိုပါ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသည်။</p> <p> </p> <p>နယ်စား ညီလာခံမှာမူ အပေါ်ယံအားဖြင့် နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ “သခင်မ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမသည် ပါးလွှာသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေလေရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးသည် အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ရှည်လျားသွယ်လျပြီး အနည်းငယ် ပိန်ပါးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရှေ့အနောက် အကောက်အကွေ့များကမူ အလွန်တရာ အချိုးကျပြီး အံ့မခန်း ဖြစ်လွန်း လှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတိုက် မျက်နှာလေးမှာလည်း အလွန်တရာ နုနယ်လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။ ရှည်လျား ဖြောင့်တန်းနေသော နှာတံလေးနှင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလေးတို့က အလှပဆုံးသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာလောကသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလှအပပိုင်းတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ယှဉ်နိုင်မည့် မိန်းမမျိုးကို တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ.... သခင်မရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ချို့ယွင်းချက် တစ်စက်လေးမှ မရှိဘဲ အရမ်းကို ပြည့်စုံလွန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာလောကတွင် ခွဲစိတ်ပြုပြင်သည့် ပညာရပ်များ မရှိ၍သာ တော်တော့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မျက်နှာကို ခွဲစိတ်ဆရာဝန်၏ လက်များဖြင့် ပြုပြင်ဖန်တီးထားသည်ဟု ယွင်ကျုံးဟဲ့ သံသယ ဝင်မိမှာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရှင် သဘောကျလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်က အရူးအမူး စွဲလမ်းနေတာ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ စရိုက်က လုံးဝကို မလိုက်ဖက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို လက်ထပ်တဲ့သူက ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်လို့ မသေချာဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျုပ်က တိုက်ခိုက်လို့လည်း ရသလို ခံစစ်အနေနဲ့လည်း နေတတ်ပါတယ်။ အထက်မှာ နေလို့လည်း ရသလို အောက်မှာ နေလို့လည်း ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စရိုက်နှင့် ရုပ်ရည်က လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နုနယ်လှပလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအလှတရားမှာ တကယ့်ကို တိုင်းပြည်ပျက်လောက်သည့် အလှမျိုးဖြစ်ပြီး မိန်းမဆန်မှုကလည်း ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် သူမ၏ စရိုက်မှာမူ အလွန်တရာ အာဏာပြတတ်ပြီး အေးစက်လွန်းလှလေရာ မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်မ.. ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဟိုနေရာက တာရှီ စာသင်ကျောင်းပဲ။ ကျွန်မနဲ့ ကျင်းဝူပြန်းတို့ ငယ်ငယ်လေးတည်းက ဒီမှာ လာပြီး စာသင်ခဲ့ရတာ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး ဇိုအန် ပြောတာကို ကျုပ် ကြားဖူးပါတယ်။ သခင်မက ငယ်ငယ်လေးတည်းက မိဘတွေရဲ့ အနားကနေ ထွက်ခွာပြီး တာရှီ စာသင်ကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ နည်းနည်းလေး ကြီးလာတော့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပိုင်ယင်မြို့ကို သိုင်းသွားသင်ခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ သခင်မက ငယ်ငယ်လေးတည်းက တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သွယ်လျလှပသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ နေရောင်ခြည်ကို ခံယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဝက်အတွင်း လိုက်လျောမှုများနှင့် မျိုသိပ်မှုများက သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို အောက်ဆုံးအဆင့်ထိ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများနှင့် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များကို အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပဲ သူမက အပြင်းအထန် စစ်တိုက်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရန်သူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... ဒီနေ့ နယ်စား ညီလာခံမှာ ကျုပ်တို့ လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ကို မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပြီလို့ အဓိပ္ပာယ် ရသွားလိမ့်မယ်။ သခင်မက ကျုပ်ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရှင့်ကို အပြစ်ပေးရမှာလဲ။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ရှင် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အစီအစဉ် ဆွဲခဲ့တာက ရှင် ဆိုပေမဲ့ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာက ကျွန်မလေ။ ဒီကနေ့သာ ကျရှုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ရှင်တို့ကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို သူသေကိုယ်သေ သွားတိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>....................</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save