BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၄)</h2>

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အဓိက ကြိုးကိုင်သူက အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းချင်နေသည့် အချိန်တွင် မည်သူကများ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

မော့မျိုးနွယ်စုတွင် မည်သည့် သက်သေ အထောက်အထားမှ မရှိဘဲ နေမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးကို သူတို့ကပဲ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့ပေမည့် သူတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်လို့နေသည်။ ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ပါလျက် မော့မျိုးနွယ်စုက အဘယ်ကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့အတွက် အမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးရသနည်း။

‘ခင်ဗျားတို့ မော့မျိုးနွယ်စုက ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက လူဘယ်လောက်များများကို စော်ကားလိုက်သလဲ။ လူဘယ်လောက်များများရဲ့ စီးပွားရေး လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုကို လုပ်လိုက်တာက ဘာအတွက်လဲ။’

အထူးသဖြင့် ချိုးရွှေမြို့ သခင်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျင်းမျိုးနွယ်စုသာ ပျက်စီးသွားပါက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိမည့်သူမှာ သူ၏ ချိုးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်ပြီး နယ်မြေ သုံးခုကို ခွဲဝေရရှိနိုင်ပေမည်။

မြို့စား မော့ရယ်က စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။ ‘ကျင်းမျိုးနွယ်စု ပျက်စီးသွားရင် အကျိုးအမြတ် ရမှာက ခင်ဗျားတို့လို ဝံပုလွေဆိုးတွေပဲ။ ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုအတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရှိမှာလဲ။ အခု ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို အသက်ခဏ ဆက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်ရင် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ကို ရမှာက ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီကျင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံးကို ကျုပ်က တစ်လုတ်ချင်းစီ ဝါးမြိုပစ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ် အင်အားစုကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။’

မြို့စား မော့ရယ်က ဆက်တွေးလိုက်၏။ ‘ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က ထန်ထိုင် မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့နောက်ကွယ်က တကယ့် ကျောထောက် နောက်ခံက ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးမားလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ တွေးမိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။’

မြို့စား မော့ရယ်၏ အကြည့်များက ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

ဤမိန်းမက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို လှပလွန်းလှသည်။ သူမ၏ အသက်က သူ မော့ရယ်၏ သမီးအရွယ်လောက် ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။

သူတို့ မော့မျိုးနွယ်စုက ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိပြီးပါက သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ဤတိုင်းပြည်ပျက်လောက်အောင် လှပသော မိန်းမလှလေးကို သူ မော့ရယ်က မြည်းစမ်းကြည့်၍ မရနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။

‘ဟား ဟား ဟား..’

.....................

ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့ကလည်း အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤပွဲတွင် သူတို့ နောက်ဆုံး အနိုင်ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

မိုးထိအောင် မြင့်မားသည့် ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤအရေးကြီးသော ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းကို အနိုင်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းမျိုးနွယ်စုသည် ထွက်ပေါက်ပိတ်နေသည့် အခြေအနေမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြစ်မှုများကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ကာ ပိတ်ဆို့ အရေးယူမှုများကိုလည်း ရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ မော့မျိုးနွယ်စုကို ချောက်ကမ်းပါးထဲ တွန်းချပစ်ပြီး သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ဆိုသည့် ဗျူဟာမြောက် နေရာကို ပြန်လည်လုယူရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသို့လုပ်မှသာ အစီအစဉ် တစ်ခုလုံးက လုံးဝ အောင်မြင်ပေလိမ့်မည်။

................

ယွင်ဝမ်ရွှယ်၊ ချိုးရွှေမြို့ သခင်လေးနှင့် နယ်စား မဟာမိတ် ကုန်သည်များအသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ အပါအဝင် လူဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

အထူးသဖြင့် ယွင်ဝမ်ရွှယ်ပင်။ သူ သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး မြို့စား မော့ရယ်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မော့ရယ်... ခင်ဗျားက အရမ်း ရက်စက်ပြီး အရမ်းလည်း လောဘကြီးတာပဲ။ တစ်ယောက်တည်းက အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ဝါးမျိုချင်နေတာကိုး။”

ဤတစ်ကြိမ် ကစားပွဲတွင် ယွင်ဝမ်ရွှယ်သည် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး အထိနာသွားခဲ့ရ၏။

ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူဆယ်ဂဏန်းကျော် အားလုံးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မော့မျိုးနွယ်စုသည် လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

................

တာရှီမြို့၊ ကျင်းမျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်အတွင်း၌ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။ ကျွန်မတို့ ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို အပြစ်ကင်းစင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ပါ။”

မြို့စား မော့ရယ်က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ အလွန်တရာ ရဲတင်းလွန်းလှပြီး ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်များတောင်မှ ပြည့်နှက်နေသည်။

မြို့စား မော့ရယ်က မေးလိုက်၏။ “ယွဲ့အာ... အိမ်မှာ ငွေမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။”

ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”

ငွေများက တကယ်ပဲ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စစ်စရိတ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် ခက်ခဲလာတော့မှာဖြစ်၏။

မြို့စား မော့ရယ်က ပြောလိုက်သည်။ “ငွေမရှိတော့ဘူးဆိုမှတော့ ဒီလောက်များတဲ့ စစ်သည်တွေကို မမွေးထားနဲ့တော့လေ။ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်လောက် ထပ်လျှော့လိုက်ပါလား။”

သူက တကယ်ကို တစ်လှမ်းချင်းစီ အကြပ်ကိုင် ဖိအားပေးနေခြင်းဖြစ်၏။

ကျင်းကျုံးယွဲ့က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မြို့စား မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “ရှေ့ဆက်ပြီး ဆားကုန်သွယ်မှုကို ပြန်စဖို့က အချိန်တစ်ခုတော့ လိုအုံးမယ်။ ကျုပ် အရင်က မင်းကို ပေးထားတဲ့ ဆန်တန်ချိန် တစ်သိန်းကလည်း အများဆုံး စားရ နှစ်လလောက်ပေါ့။ အဲဒီကျရင် ကုန်သွားအုံးမှာပဲ။”

ဤအရာက တကယ့် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

မြို့စား မော့ရယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ ကျင်းမျိုးနွယ်စုအပေါ် ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့ အခု ဘယ်သူကများ ကျင်းမျိုးနွယ်ကို ရိက္ခာ ရောင်းပေးနိုင်မှာလဲ။ မင်းကရော ဘယ်ငွေနဲ့ ရိက္ခာကို ဝယ်မှာလဲ။ တာယင်အင်ပါယာကတော့ ကျင်းမျိုးနွယ်ကို ရိက္ခာပေးချင်နေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ယူရဲလို့လား။”

ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် အပေါ်ယံအားဖြင့် မည်သူကများ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည် ရဲမည်နည်း။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပါက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ ဘုံရန်သူ ဖြစ်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

ဤအရာက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရှိ နယ်စား အားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး တားမြစ်ချက်ဖြစ်၏

အကြောင်းရင်းက အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေက လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်းသာ တည်ရှိနေပါက လူတိုင်းတွင် နယ်မြေ ရှိမည်၊ စစ်တပ် ရှိမည်၊ အာဏာ ရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေသာ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခု၏ သိမ်းပိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပါက လူတိုင်းက အမည်ခံ မှူးမတ်များသာ ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး စစ်တပ်လည်း မရှိ၊ အာဏာလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ လွတ်လပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းက နိုင်ငံရေး ဖြစ်သည်။ မည်သူကများ သွားရောက် ထိပါးရဲမည်နည်း။ မည်သူက အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မည်ဆိုပါက နယ်စား အားလုံး၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာက အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်အနေဖြင့် မည်သို့ ရှိနေမည်ကိုတော့ မည်သူကမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ချေ။

သို့ပေမည့် ယခုအခါ မျက်လုံးအားလုံးက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို စောင့်ကြည့်နေကြလေရာ ကျင်းကျုံးယွဲ့သာ တာယင်အင်ပါယာ သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ မည်သည့် ထောက်ပံ့မှုကိုမဆို လက်ခံရဲပါက ချက်ချင်းဆိုသလို နယ်စား အားလုံး၏ ရူးသွပ်စွာ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

မြို့စား မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် မင်းတို့ ကျင်းမျိုးနွယ်စုအတွက် ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာက ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုပဲ ရှိတယ်။ နောက်တစ်သုတ် ရိက္ခာကလည်း တန်ချိန် တစ်သိန်းပဲ ဖြစ်ပြီး ဆန်ပုပ်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီရိက္ခာကို လိုချင်ရင် အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ အရင်အတိုင်း သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ လဲလှယ်ရုံပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ် ကျင်းမျိုးနွယ် စစ်တပ်က နောက်ထပ် နှစ်ထောင်လောက် လျှော့ချလိုက်ပါလား။”

မော့မျိုးနွယ်စုက ဤရိက္ခာကို ကြိုးကွင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကြိုးပေးသတ်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျင်းကျုံးယွဲ့က တိတ်ဆိတ်နေ၏။

မြို့စား မော့ရယ်က ဆက်လက်၍ အခွင့်ကောင်းယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ကတိုးမွှေးသခင်မက သူ့ယောကျာ်းနဲ့ ကွဲသွားပြီလို့ ကြားတယ်။ ဟိုးအရင်တုန်းက ကျုပ်နဲ့ ကတိုးမွှေးသခင်မက စေ့စပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ မင်း သိလား။”

ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အကြည့်များက အေးစက်သွားပြီး ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် ပုံစံဖြစ်လာ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမြန်အဆန် အရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့။ မြို့စားမော့ကလည်း ကျုပ်တို့ ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ပေးနေတာပါ။”

မြို့စား မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “မေလ ၁၉ ရက်နေ့ ရောက်ဖို့က လဝက်တောင် မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို အပြီးတိုင် လွှဲပြောင်းပေးရတော့မယ်။ ပြီးတော့ ပိုင်ယင် ဆားကွင်းကိုလည်း ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုဆီကို လွှဲပေးရတော့မယ် မဟုတ်လား။”

ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”

မြို့စား မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ စစ်သည် နှစ်ထောင် ထပ်လျှော့လိုက်ပြီးတော့ ကတိုးမွှေးသခင်မကို ကျုပ်အိမ်ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပို့ပေးလိုက်။”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဒေါသပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကတိုးမွှေးသခင်မ ဆိုသည်မှာ ယခင် လေခွင်းမြို့စား၏ တရားဝင် သမီးတော် ဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို မော့ရယ်ဆီကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပို့ပေးရမည်လား။

မြို့စား မော့ရယ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ “နောက်ပြီး ကျုပ်က ယွင်အောက်ထျန်းဆိုတဲ့ လူကို လုံးဝ သဘောမကျဘူး။ မေလ ၁၉ရက်နေ့ လွှဲပြောင်းမှု အခမ်းအနား ပြီးသွားတာနဲ့ မင်း သူ့ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပစ်ရမယ်။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကနေ နှင်ထုတ်ပစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ခြေတစ်လှမ်းတောင် ချခွင့် မပြုရဘူး။

ယွဲ့အာ.... မင်း သေသေချာချာ မှတ်ထား။ ဒါက တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အမိန့်ပေးနေတာ။ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ ကျင်းမျိုးနွယ်စုက ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စု မရှိရင် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

မြို့စား မော့ရယ်သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ခါးလေးကို လောဘတကြီး ထပ်မံ ကြည့်မိလိုက်ချိန်မှာတော့ သူ၏ အောက်ပိုင်း နေရာတစ်နေရာက ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား....”

.................

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သံသေတ္တာထဲတွင် သော့ခတ် သိမ်းဆည်းထားသော လျှို့ဝှက်စာချုပ်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျင်းမျိုးနွယ်စုက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို အပြီးတိုင် ပေးအပ်ပြီး ပိုင်ယင် ဆားကွင်းကို မော့မျိုးနွယ်စုထံ နှစ်ငါးဆယ် ငှားရမ်းသည့် ထိုအရှက်ရစရာ စာချုပ်ကြီးက ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာ၏။

ယနေ့၏ အပူချိန်မှာ ၃၅ ဒီဂရီခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်စာချုပ်ပေါ်ရှိ ဖော့စဖရပ်ဖြူများက အပူချိန်ကြောင့် အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လျှို့ဝှက် စာချုပ် တစ်ခုလုံးက တိုက်ရိုက် ပြာကျ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်ပြီဖြစ်၏။

...............

***

Book List