Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ယနေ့ လွှဲပြောင်းပွဲ အခမ်းအနားကို ပိုင်ယင်ဆားကွင်း ဘေးတွင် ပြုလုပ်၏။</p> <p> </p> <p>ခြောက်လခန့် ပြုပြင်ပြီးနောက် ဤကြီးမားသော ဆားကွင်းသည် ထုတ်လုပ်မှု ပြန်လည် စတင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်သည် လဝက်ခန့် ကြိုတင်ရောက်ရှိနေပြီး ဆားကွင်းဘေးတွင် ကြီးမားသော စင်မြင့်တစ်ခု တည်ဆောက်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဤစင်မြင့်သည် ကွင်းပြင်ထဲတွင်ရှိပြီး သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ သုံးမီတာကျော် မြင့်၏။ အခမ်းအနား တစ်ခုလုံးကို ဤစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြုလုပ်မှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်ခုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး နယ်စားများနှင့် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်အောက်တွင် ထိုင်ခုံ ရာပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ဧည့်သည်တော်များအတွက် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်းစီလျက် ရှိသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေါ်လာသော စစ်သည် တစ်ထောင်အပြင် အခြားနယ်စားများ ခေါ်လာသော ကိုယ်ရံတော်များပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စစ်သည် ထောင်ချီ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ နေရောင်ခြည်သည် ပြင်းထန်ပြီး အပူချိန် ၃၆၊ ၃၇ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိသည်။ နေပူရှိန်ကြောင့် မြေပြင်အပူချိန်သည် ၄၀ ဒီဂရီ ကျော်လွန်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>နေရထိုင်ရ ခက်ခဲလှသည်။ သို့ပေမည့် မတတ်နိုင်ပေ။ ယနေ့သည် ကြီးကျယ်သော ပွဲလမ်းသဘင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ဇိုအန်တို့ ခြံရံလျက် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ကတိုးမွှေးသခင်မ ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရာသီဥတု ပူပြင်းသော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ထံမှ ချွေးတစ်စက်မှ မထွက်ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးမြနေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကတိုးမွှေးသခင်မမှာမူ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး လှပသော မျက်နှာလေး နီရဲနေသောကြောင့် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တော် အများစု ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကတိုးမွှေးသခင်မကို မြင်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြ၏။ <strong>‘သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ မော့ရယ်အတွက် မယားငယ်အဖြစ် ဆက်သရန် ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားနည်းဖြင့် ပြောရလျှင် ကတိုးမွှေးသခင်မသည် ဆက်သပစ္စည်းဖြစ်ပြီး လေခွင်းမြို့က မော့မိသားစုကို အညံ့ခံကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများ၊ အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကျင်းကျုံးယွဲ့... ခင်ဗျားက ခေါင်းမာတယ်။ မာနကြီးတယ်ဆို၊ ဘာလို့ အခု ဒူးထောက်လိုက်တာလဲ။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို ပေးရုံမက ကိုယ့်အဒေါ်အရင်းကိုပါ မော့ရယ်ရဲ့ ခုတင်ပေါ် ပို့ပေးရသလား။ မိန်းမက မြို့စားလုပ်တော့ ဒီလို ဖြစ်တာပေါ့။ ကျင်းအဲ့သာ သတိရလာရင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေသွားမလား မသိဘူး။ ကျင်းမိသားစု ဘိုးဘေးတွေလည်း သင်္ချိုင်းကုန်းထဲကနေ ထလာလောက်တယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မြေကြီး တုန်ခါသံများ ကြားလိုက်ရပြီး စစ်တပ်တစ်တပ် ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မော့မိသားစု၏ စစ်သည် နှစ်ထောင်သည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ညီညာစွာ ဝင်ရောက်လာကြပြီး အလယ်တွင် ကြီးမားသော မြင်းလှည်းတစ်စီး ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>မော့မိသားစု စစ်သည်များသည် ကျင်းမိသားစု စစ်သည်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တန်းစီရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချို မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး မြင်းလှည်းတံခါးကို ရိုသေစွာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်သည် စစ်ဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေရောင် ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားကာ ခမ်းနား ထည်ဝါစွာ ဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန် ပါလာပြီး တံဆိပ်ခတ်ထားသော သံသေတ္တာ တစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးဦးသားသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်သည် ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကတိုးမွှေးသခင်မကို မြင်ချိန်မှာတော့ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး ကျေနပ်အားရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကတိုးမွှေးသခင်မကို လူရှေ့သူရှေ့ ခေါ်လာခြင်းသည် ကြီးမားသော အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်ပင်။</p> <p>ဤသည်မှာ လုံးဝ ဒူးထောက်အညံ့ခံကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို အမိန့်ပေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ယနေ့ ယွင်အောက်ထျန်းကို မမြင်ချင်ပေ။ လေခွင်းမြို့ကနေ မောင်းထုတ်လိုက်ရမည် ဟု မှာထား၏။ အဘယ်ကြောင့် ဤလူ ပါလာရသေးသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာခင် သခင်ကြီး၏ ဒေါသ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း  ကျင်းကျုံးယွဲ့ သိရတော့ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် နောက်ထပ် လူတစ်စု ရောက်လာသည်။ ကြားလူအဖြစ် ဆောင်ရွက်မည့် တာရှီစာသင်ကျောင်းမှ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြင်းလှည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန် ဆင်းလာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တံဆိပ်ခတ်ထားသော သံသေတ္တာ တစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လျှို့ဝှက်စာချုပ် သေတ္တာ သုံးလုံးစလုံး စုံညီသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ထိုသေတ္တာ သုံးလုံးအပေါ်သို့ ရောက်နေသည်။ ထန်ထိုင်မိသားစု ကိုယ်စားလှယ်၊ နင်မိသားစု ကိုယ်စားလှယ်များလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစုဘက်မှ ထန်ထိုင်ဖူဖင်းနှင့် စာရေးတော်ကြီးလင် တို့ဖြစ်သည်။ နင်မိသားစုဘက်မှ နင်လျန်ဟွာနှင့် စာရေးတော်ကြီး တစ်ဦး ပါဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး နေရာယူကြသည်။ လူစုံပြီဖြစ်ပြီး အခမ်းအနားမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်သူမှာ ဝေကုန်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ရာသီဥတု ပူပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ နှံကောင်အော်သံများ ဆူညံနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အပူချိန်တွင် ဖော့စဖရပ်ဖြူများသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မှ မနေနိုင်တော့ဘဲ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားမှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ အစီအစဉ် သုံးခု ရှိပါတယ်။ ပထမအချက်... ခေါင်းဖြတ်မယ်။ ဒုတိယအချက်.... စာချုပ်ကို ထုတ်ပြန်ကြေညာမယ်။ တတိယအချက်... တရားဝင် လွှဲပြောင်းမယ်။</p> <p> </p> <p>ပထမအစီအစဉ်ကို စလိုက်ကြရအောင်။ အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က ပိုင်ယင်နယ်မြေမှာ ဆားအဆိပ်သင့်မှုနဲ့ ဆားတွင်းပြိုကျမှုတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူပေါင်း သုံးထောင်နီးပါး သေဆုံးဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်။ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုပါ။</p> <p> </p> <p>မဟာမိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ခြောက်လကြာ စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါပြီ။ တရားခံကတော့ ပိုင်ယင်နယ်မြေ အရာရှိဟောင်း လီကျင်းကျုံး ဦးဆောင်တဲ့ သူပုန်အဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုင်ယင်ဆားကွင်း လူသတ်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားသူတွေအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်ပေးကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာနှင့် စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝေကုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မဟာမိတ် အစည်းအဝေး ဆုံးဖြတ်ချက်အရ လီကျင်းကျုံးနဲ့ သူပုန်အဖွဲ့ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖို့ အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယင်နယ်မြေ အရာရှိဟောင်း လီကျင်းကျုံးနှင့် လူပေါင်း ၇၉ ဦးကို ဆွဲထုတ်လာပြီး ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဖြတ်...” ဝေကုန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>ကွပ်မျက်သူများက ဓားမကြီးများကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လီကျင်းကျုံးတို့၏ ခေါင်းများ ပြတ်ကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ မြေပြင်ကို ရဲရဲနီသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သနားစရာ လီကျင်းကျုံးပင်။ ဤပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် သူသည် ဇာတ်ပို့သာ ဖြစ်သည်။ တကယ့် တရားခံက မော့မိသားစု ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခု သူ့ကို မော့မိသားစုက ရက်စက်စွာ စတေးလိုက်သည်။ အော်ဟစ်ငြင်းဆိုခွင့်လည်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့လျှာကို ဖြတ်ထားပြီး ဆေးတိုက်ထားခြင်း ခံရကာ သတိလစ် မေ့မြောနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ဤလူများသည် သေသင့်သည်ကား အမှန်ပင်ဖြစ်၏။ လေခွင်းမြို့၏ အရာရှိ ဖြစ်ပါလျက် ရန်သူနှင့် ပေါင်းပြီး သခင်ကို လုပ်ကြံခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်စရာ မရှိသော အပြစ် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တပြိုင်နက် ခေါင်းဖြတ်လိုက်သောကြောင့် အခမ်းအနားသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ဤသွေးစွန်းသော မြင်ကွင်းသည် မော့ရယ်၏ အာဏာရမ္မက်ကို ပိုမို နိုးကြားစေသည်။ ဤသွေးများနှင့် ခေါင်းများသည် အကောင်းဆုံးသော ပန္နက်ချမှု ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ မော့မိသားစု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်။ မနက်ဖြန်မှစ၍ မော့မိသားစုသည် ထန်ထိုင်မိသားစုနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယအစီအစဉ်အရ စာချုပ် ထုတ်ပြန်ကြေညာခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>သက်ကြီးရွယ်အို အချို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးဆယ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိ၏။ <strong>‘ဆင်တူလိုက်တာ။’</strong></p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်ကလည်း ကျင်းမိသားစုသည် မော့မိသားစုနှင့် လျှို့ဝှက်စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီး သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို နှစ်ငါးဆယ် ငှားရမ်းခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ယနေ့ကဲ့သို့ နေရောင်ခြည် ပူပြင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နယ်စားများ ရှေ့မှောက်တွင် စာချုပ်ကို ထုတ်ပြန်ပြီး တရားဝင် လွှဲပြောင်းခဲ့ရသည်။ နေရာမတူသည်ကလွဲ၍ ကျန်တာ အားလုံး တူညီနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျင်းမိသားစုသည် နောက်ထပ် တိုင်တစ်တိုင် ပြိုလဲရတော့မည်။ ယနေ့ကစပြီး လေခွင်းမြို့ ကျင်းမိသားစုသည် မော့မိသားစု၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားပြီး ပျက်စီးမည့်နေ့ကို စောင့်မျှော်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “သုံးဦးစလုံး စာချုပ်သေတ္တာတွေကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ မော့မိသားစု၊ ကျူ့ထျန်းဖန် တို့သည် သံသေတ္တာများကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “သေတ္တာသုံးလုံး တူညီမှု ရှိ၊ မရှိ လူကြီးမင်းတို့ စစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး စစ်ဆေးကြသည်။ သေတ္တာ သုံးလုံး တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။</p> <p> </p> <p>“သုံးဖက်စလုံးက ကိုယ့်သေတ္တာ ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ ကျူ့ထျန်းဖန်၊ မော့မိသားစုတို့ စစ်ဆေးပြီး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သဘောတူလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ စာချုပ်ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာတွေပါ။”</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့... သေတ္တာတွေပေါ်က တံဆိပ်တုံးတွေ ပျက်စီးခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ စစ်ဆေးကြသည်။ တံဆိပ်တုံးများ လုံးဝ မပျက်စီးပေ။</p> <p> </p> <p>“သုံးဦးစလုံးက ကိုယ့်သေတ္တာပေါ်က တံဆိပ်တုံးတွေ ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ ကျူ့ထျန်းဖန်၊ မော့မိသားစုတို့ ရှေ့တိုးပြီး သေချာ စစ်ဆေးကြသည်။ တံဆိပ်တုံး ဒီဇိုင်း၊ လျှို့ဝှက်အမှတ်အသား၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်မှုများကို စစ်ဆေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့မိသားစုမှ ယန်ရွေ့ရှန်က စေ့စပ်သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လုံးဝ မပူပန်ပေ။ <strong>‘ဒါဗင်ချီ၏ လက်ရာကို ခင်ဗျားတို့ ရိပ်မိရင် နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည ပန်းချီကားတောင် အတုလုပ်နိုင်သေးတာ၊ ဒီလောက် တံဆိပ်တုံးလောက်ကတော့ ပြောမနေနဲ့။’</strong></p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်နှင့် ကျူ့ထျန်းဖန်တို့ စစ်ဆေးပြီးနောက် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက မေးလိုက်သည်။ “သုံးဦးစလုံး အတည်ပြုပါသလား။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အတည်ပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။ “သေတ္တာတွေလည်း မှန်တယ်။ တံဆိပ်တုံးတွေလည်း မှန်တယ်။ ပျက်စီးတာလည်း မရှိဘူး။ ဒါဆို သေတ္တာထဲက စာချုပ်တွေက တရားဝင်တယ် ဆိုတာ လက်ခံပါသလား။”</p> <p> </p> <p>“လက်ခံပါတယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လက်ခံပါတယ်။” မော့ရယ်က ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ခံပါတယ်။” ကျူ့ထျန်းဖန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက မေးလိုက်သည်။ “စာချုပ်ကို ဘယ်သူက အရင် စတင်ခဲ့တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်နှင့် မော့ရယ်တို့က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ “ကျင်းမိသားစုပါ။”</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို လေခွင်းမြို့ဘက်က တံဆိပ်ခွာပြီး စာချုပ်ကို ထုတ်ယူပါ၊ ပြီးရင် လူတိုင်းကြားအောင် ဖတ်ပြပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဓားငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြှောက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းရှေ့တွင် တံဆိပ်တုံးကို ဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သော့တစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာကို မြှောက်ပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ လှည့်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သေတ္တာထဲမှ စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထပ်မံ မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကုန်းက ပြော၏။ “လေခွင်းမြို့ဘက်က စာချုပ်ကို ဖတ်ပြပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာချုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး နားစွင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဇိမ်ခံနေသည်။ အရက်မသောက်ရသေးသော်လည်း မူးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီစာချုပ် ဖတ်ပြီးတာနဲ့ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက မော့မိသားစုပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။ ဆားကွင်းလည်း ရပြီ။ တစ်နှစ်ကို ဝင်ငွေ ငါးသိန်း။ ပိုက်ဆံရှိ၊ စပါးရှိတဲ့ မော့မိသားစုက အာဏာရှင် ဖြစ်တော့မယ်။ မော့မိသားစု ဘိုးဘေးတို့... မြင်ကြရဲ့လား။ ဒီနေ့ မော့မိသားစု ထိပ်ဆုံး ရောက်တော့မယ်။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ကျုပ် မော့ရယ်က ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အတော်ဆုံး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော့မယ်။ ကျုပ်သား မော့ချို... မင်း တော်တယ်ကွာ။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း လူသတ်ပွဲကို စီစဉ်ပြီး မိသားစုအတွက် အကျိုးအမြတ်ကြီး ရအောင် ယူပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ရန်သူတော်ကြီး ကျင်းမိသားစုကို မြေမြှုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းမိသားစုက ကျုပ်ခြေထောက်အောက် ရောက်သွားပြီ။ ဟား ဟား ဟား ဟား...</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ချိုလည်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နားထောင်နေသည်။ သို့သော်ငြား အဘယ့်ကြောင့်မှန်းမသိ မျက်ခွံများ လှုပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် သူလည်း ကျေနပ်နေသည်။ မော့မိသားစုက လူအများကြီးကို ရန်စခဲ့ရပေမဲ့ ရလိုက်တဲ့ အကျိုး အမြတ်က ကြီးမားလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>ကံတရားက မော့မိသားစုဘက်မှာ ရှိနေသည်။ အားလုံးက သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ လေခွင်းမြို့ ကျင်းမိသားစုက ယနေ့တွင် ပျက်စီးပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ငိုသံပါကြီးဖြင့် လက်များ တုန်ယင်လျက် စာချုပ်ကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။ “မော့မိသားစုက ကျင်းမိသားစုထံမှ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ငှားရမ်းထားသည်မှာ နှစ်ငါးဆယ် ပြည့်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ၁,၃၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာကို ကျင်းမိသားစုထံ တရားဝင် ပြန်လည် ပေးအပ်ပါသည်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ အားလုံး ကြက်သေ သေကုန်ကြ၏။ <strong>‘ဟမ်... ဒါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီစာချုပ်က သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို မော့မိသားစုက အပြီးအပိုင် ယူမယ်။ ဆားကွင်းကို ငှားမယ်ဆိုတဲ့ စာချုပ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်ပေးမယ် ဖြစ်သွားတာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ်၊ မော့ချို၊ ကျူ့ထျန်းဖန်၊ ဝေကုန်းတို့ အားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မော့ရယ် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဒီအချိန်ရောက်မှ စာချုပ်ကို လျှောက်ဖတ်နေတာလား၊ သေချင်နေတာလား။ လာကြစမ်း။ ဒီကောင်ကို ဖမ်းပြီး ရိုက်သတ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>“နေအုံး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ လုပ်ရဲလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လူကြီးမင်းတို့... စာချုပ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားပါတယ်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ နှစ်ငါးဆယ် ငှားရမ်းတာ ပြည့်လို့ မော့မိသားစုက ပြန်ပေးမယ်တဲ့။ မော့ရယ် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာချုပ်က ဒါပဲလေ။ အခုမှ ဘာလို့ ငြင်းနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အားလုံး လာကြည့်ကြပါ။ ဒီစာချုပ်ပေါ်က လက်ရေးက ကျူ့ထျန်းဖန်ရဲ့ လက်ရေး ဟုတ်မဟုတ်၊ မော့ရယ်ရဲ့ လက်မှတ် ဟုတ်မဟုတ်၊ မော့ရယ်ရဲ့ တံဆိပ်တုံး ဟုတ်မဟုတ် လာကြည့်ကြပါ။ အတုအယောင် ပါသလားလို့။ လာကြည့်ကြပါ။ လာကြည့်ကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ဖော့စဖရပ်ဖြူနှင့် စာချုပ်အစစ်ကို မီးရှို့ပစ်ရုံမက စာချုပ်အတု တစ်စောင်ကိုပါ ဖန်တီးထားသေးသည်။ အပြစ်အနာအဆာ ရှာ၍မရနိုင်သည့် စာချုပ်အတုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p>***</p> <p> </p>


Save