Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီ ဝင်ပူးပြီး မော့ရယ်နှင့် ကျူ့ထျန်းဖန်တို့၏ လက်ရေးကို တုပကာ အထူးဆေးရည်များဖြင့် တံဆိပ်တုံးကို ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဗင်ချီက မည်သူနည်း။ နတ်ဘုရားအဆင့် ပန်းချီဆရာဖြစ်သည်။ ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည ပန်းချီကားတောင် အတုလုပ်နိုင်၏။ ဤလက်ရေးလောက်ကတော့ အပျော့ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စာချုပ်ကို ထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ကြ... ကြည့်ကြ...”</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်၊ ဝေကုန်းနှင့် အခြား အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ထဲမှ စာချုပ်ကို ယူကြည့်ကြသည်။ မော့ရယ်နှင့် မော့ချိုတို့လည်း ရှေ့တိုးကြည့်ကြသည်။ တစ်လုံးချင်း သေချာ စစ်ဆေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်ကတော့ အံချီးနပမ်း ဖြစ်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာကို ကျူ့ထျန်းဖန်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ကျူ့ထျန်းဖန်က သေလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ စာချုပ်မျိုး ရေးပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မော့မိသားစုက နယ်မြေပြန်ပေးမည်ဟူသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိနေတော့သည်။ သို့သော်ငြား စာလုံးတိုင်းမှာ ကျူ့ထျန်းဖန်၏ လက်ရေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်သည် စာသင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သည့်အပြင် လက်ရေးလှပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ လက်ရေးလှ ပညာရှင်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဟန်နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိစမြဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာမူ ကောက်ကြောင်းဆွဲသည့်အခါ ထောင့်ချိုး၌ မင်သား တစ်ပတ်လည် သွားခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် မမြင်ရဘဲ အလင်းရောင်ဖြင့် ထိုးကြည့်မှသာ မြင်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်က နေရောင်အောက်တွင် ထောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောက်ကြောင်းထောင့်ချိုးနေရာတွင် သူရေးနေကျအတိုင်း မင်သား တစ်ပတ်လည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်မှာမူ လက်ရေးလှပညာရှင် မဟုတ်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏လက်ရေးသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ စာရွက်ဖောက်ထွက်လုမတတ် အားပါလှ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ လက်ရေးမျိုးမှာ တုပရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး မော့ရယ်လောက် သိုင်းပညာ မကောင်းပါက ရေးသား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>စာချုပ်အတုပေါ်တွင် မော့ရယ်၏ လက်ရေးမှာ လက်မှတ်ထိုးထားသည့် နာမည်နှစ်လုံးသာ ပါဝင်သော်လည်း တစ်မူထူးခြားနေသောကြောင့် တုပရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့ပေမည့် ရလဒ်မှာမူ မော့ရယ်ကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်ထက်ပင် ပို၍ တူညီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်မှာ ရူးချင်သွားပြီး ဤစာချုပ်ကို သူကိုယ်တိုင် မရေးခဲ့ဖူးကြောင်း သေချာမသိပါက ကိုယ်တိုင် ရေးမိလေသလားဟုပင် ထင်မှတ်မိပေမည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ကျူ့ထျန်းဖန်နှင့် မော့ရယ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်တုံးများမှာလည်း အစစ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခြင်းပင်။ သရဲခြောက်နေသည်လား မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။ “မြင်ကြလား။ မြင်ကြလား။ ဒါတွေက ကျူ့ထျန်းဖန်ရဲ့ လက်ရေး ဟုတ်မဟုတ်၊ မော့ရယ်ရဲ့ လက်မှတ် ဟုတ်မဟုတ်၊ တံဆိပ်တုံး ဟုတ်၊ မဟုတ်”</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အစစ်အမှန်ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား မော့ရယ်က ရူးနေလျှင်တောင် ဤစာချုပ်၌ လက်မှတ်ထိုးမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ဒီစာချုပ်က အစစ်ပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့ရယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မော့ခေါင်းဆောင်... စာချုပ်က အရာအားလုံးထက် ကြီးမြတ်ပါတယ်။ စာချုပ်အတိုင်း သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို လေခွင်းမြို့ဆီ ပြန်ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျူ့ထျန်းဖန်က တည်ငြိမ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... စာချုပ်အတု လုပ်တာ ဘာပြစ်မှုလဲ သိလား။”</p> <p> </p> <p>“သေဒဏ်...”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်းရှေ့မှာ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။ “အစစ်က အတုမဖြစ်နိုင်သလို၊ အတုကလည်း အစစ်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်း တစ်သက်လုံး လိပ်ပြာလုံတယ်။ ဘယ်တော့မှ လိမ်ညာတာ မလုပ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က တွေးလိုက်သည်။ <strong>‘ရှင် ဒီစကား ပြောရဲတာ မိုးကြိုးပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီညက စာချုပ် သုံးစောင် လက်မှတ်ထိုးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ လေခွင်းမြို့ တစ်စောင်၊ မော့မိသားစု တစ်စောင်၊ ကျူ့ထျန်းဖန် တစ်စောင်။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်နဲ့ ကျူ့ထျန်းဖန်ရဲ့ သေတ္တာတွေကို မလဲလှယ်ခဲ့ဘူး။ တံဆိပ်တုံးတွေလည်း မပျက်စီးဘူး။ ဒါကြောင့် အထဲမှာ အဲဒီညက စာချုပ်တွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ မှန်ရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေချာပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “တကယ်လို့ ကျုပ်တို့သေတ္တာထဲက စာချုပ်တွေနဲ့ ခင်ဗျားလက်ထဲက စာချုပ် မတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အများဆန္ဒအတိုင်းပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ သေတ္တာထဲက စာချုပ်တွေက အစစ်ဖြစ်ပြီး ကျုပ်လက်ထဲက စာချုပ်နဲ့ မတူရင် နှစ်မဲ တစ်မဲ ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့နိုင်တယ်။ ကျုပ်လက်ထဲက စာချုပ်က အတု ဖြစ်သွားမှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က အော်ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီညက ကျုပ်နဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ လက်မှတ်ထိုးခဲ့တဲ့ စာချုပ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိတယ်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ကျုပ်တို့ဆီ အပြီးပေးမယ်။ ဆားကွင်းကို ငါးဆယ်ငှားမယ် ဆိုပြီး အတိအကျ ရေးထားတယ်။ ကျူ့ထျန်းဖန်က သက်သေပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကတော့ စာချုပ်ပေါ်က စာလုံးမည်းမည်းတွေကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က စိန်ခေါ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ကျုပ်တို့ စာချုပ်တွေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့စာချုပ် မတူရင် ခင်ဗျားစာချုပ်က အတုပဲ။ အဲဒီကျရင် ခင်ဗျားကို လူတိုင်းရှေ့မှာ သတ်ပစ်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်အော်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ပြောလိုက်၏။ “အားလုံး သက်သေလိုက်ကြပါ။ ကျုပ်တို့သေတ္တာထဲက စာချုပ်နဲ့ ယွင်အောက်ထျန်း စာချုပ် မတူရင် သူ့စာချုပ်က အတုပဲ။ သူ့ကို ကျုပ်သတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ အချင်းချင်း ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ဓားမော့ကြီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ့ဓားမော့ကြီးက သွေးညှီနံ့များ ထွက်နေသလို သူ့မျက်လုံးများကလည်း လူသတ်ချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အဖြေထွက်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်တော့မှာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က သူ့သေတ္တာကို ယူပြီး တံဆိပ်တုံးကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်လည်း သူ့သေတ္တာကို ယူပြီး တံဆိပ်တုံးကို ခွာလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က တွေးလိုက်သည်။ <strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားက လှည့်ကွက်လေးတွေ သုံးတတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့လက်ထဲက စာချုပ်ကို လဲလိုက်တော့ ဘာထူးမှာလဲ။ ကျုပ်နဲ့ ကျူ့ထျန်းဖန် လက်ထဲက စာချုပ်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လဲလို့မရဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ဤစာချုပ် နှစ်စောင်ကို မော့ရယ်နှင့် ကျူ့ထျန်းဖန်သာ သိသည့် လျှို့ဝှက်နေရာ၌ သိမ်းထားခြင်းဖြစ်၏။ လုံခြုံရေးကလည်း အပြည့်ရှိနေသောကြောင့် ခိုးယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘ခင်ဗျားကို ကြည့်မရတာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်မယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့ သေချာ ကြည့်ထားကြပါ။ ကျူ့ထျန်းဖန်... အတူတူ ဖွင့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား သေတ္တာကို မြှောက်ပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီသေတ္တာထဲက စာချုပ်နဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာချုပ် မတူတာနဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေပြီ။ ဘယ်နတ်ဘုရားမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ လေခွင်းမြို့က စာချုပ်အတိုင်း နယ်မြေနဲ့ ဆားကွင်းကို မော့မိသားစုဆီ ပေးရတော့မယ်။ နေအနောက်ဘက်က ထွက်ရင်တောင် ဒီရလဒ်ကို ပြောင်းလို့မရဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးက သေတ္တာထဲကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာမှ အံ့အားသင့်သည့် အသံများ ထွက်လာကြသည်။ <strong>‘ဘာဖြစ်တာလဲ။ သေတ္တာထဲမှာ စာချုပ်မရှိဘူး။ ပြာမှုန်တွေပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ ပြာမှုန်တွေ မဟုတ်လား။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ်နှင့် ကျူ့ထျန်းဖန်က သေတ္တာကို မြှောက်ထားသောကြောင့် အထဲကို မမြင်ရပေ။ သို့ပေမည့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လေတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်သောကြောင့် သေတ္တာထဲက ပြာမှုန်များ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ် သေတ္တာကို မော့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ပြာမှုန်များ သူ့မျက်နှာပေါ် လွင့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပဲ သူ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်လည်း မျက်လုံးပြူးပြီး သေတ္တာအလွတ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အတွင်းက ပြာမှုန်တွေ လွင့်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေ သေနေ၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဟမ်... စာချုပ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ အဲဒီညက အထဲထည့်၊ သော့ခတ်၊ တံဆိပ်ကပ်ခဲ့တာလေ။ အခု သေတ္တာထဲမှာ စာချုပ် မရှိတော့ဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ခြားသွားသည်။ ရာသီဥတု ပူပြင်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်နေသလို အေးစိမ့်သွားသည်။ ချွေးစေးများပါ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ သံသေတ္တာထဲမှာ သော့ခတ်သိမ်းထားတဲ့ စာချုပ်တွေက ဘာလို့ မီးလောင်ပြီး ပြာကျသွားရတာလဲ။ အဲဒီညက စာရေးကိရိယာ အားလုံး မော့မိသားစုက ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာလေ။ ယွင်အောက်ထျန်း ဘာမှ လုပ်လို့မရပါဘူး။ ဘာလို့ မီးလောင်သွားတာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ် ခေါင်းမူးဝေလာပြီး မျက်လုံးများ ပြာဝေလာ၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီအခြေအနေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဆိုလိုတာက သူ လူအများကြီးကို ရန်စခဲ့ရတယ်။ ထန်ထိုင်မိသားစုကို ရန်စခဲ့ရတယ်။ ကျင်းမိသားစုရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးခဲ့တယ်။ ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်။ ရလဒ်ကတော့ ဘာမှ မရလိုက်ဘူး။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေလည်း မရ၊ ဆားကွင်းလည်း မရဘူး။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ကျုပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပုံကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာသလို ဖြစ်သွားတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။ ပေးဆပ်ရတာတွေ များပြီး ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရလိုက်ဘူး။ အခု ယွင်အောက်ထျန်းဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က ကျုပ်ကို ပြန်ပြီး စွပ်စွဲနေပြီ။ ဖွတ်မရ ဓားမဆုံး ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ လူကြီးမင်းတို့... မြင်ကြရဲ့လား။ မြင်ကြရဲ့လား။ မော့ရယ်က အဲဒီညက စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးတုန်းက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ကျင်းမိသားစုဆီ ပြန်ပေးမယ်လို့ ကတိပြုခဲ့တယ်။ အခု စာချုပ် ဖျက်ချင်လို့ မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။ မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>ယုတ်မာလိုက်တာ။ အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ကောင်းကင်ကြီးရေ... မျက်လုံးဖွင့် ကြည့်ပါအုံး။ ကျုပ်တို့အတွက် တရားမျှတမှု ပေးပါအုံး။ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာချုပ်ကိုတောင် မီးရှို့ပစ်တယ်ဆိုရင် လောကကြီးမှာ မော့ရယ်လို လူတွေ များလာရင် ကျုပ်တို့လို ရိုးသားတဲ့လူတွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ။</p> <p> </p> <p>မီးရှို့ပစ်မယ်ဆိုရင် အစတည်းက ဘာလို့ လက်မှတ်ထိုးလဲ။ အခု ကျုပ်ကို စာချုပ်အတု လုပ်ပါတယ် ဆိုပြီး ပြန်စွပ်စွဲနေသေးတယ်။ ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်မယ်တဲ့။ သစ္စာမရှိလိုက်တာ။ ရက်စက်လိုက်တာ။ အဖြူကို အမဲ လုပ်လိုက်တာ။ သမင်ကို မြင်း လုပ်လိုက်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်... ခင်ဗျား မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့ နေရတာ မရှက်ဘူးလား။ ကျုပ်တို့လို ရိုးသားတဲ့ လူတွေအတွက် လမ်းစ မရှိတော့ဘူးလား။ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကောင်းကင်ကို မော့ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည်။ ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်နေ၏။ “လူကြီးမင်းတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး လေခွင်းမြို့အတွက် တရားမျှတမှု ပေးကြပါအုံး။ ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းလို ရိုးသားတဲ့ လူအတွက် တရားမျှတမှု ပေးကြပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သရုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လူတိုင်း ကြက်သီးထကုန်ကြသည်။ <strong>‘တော်လွန်းတယ်ကွာ...’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ရယ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငရဲကြီး ၁၈ ထပ်အထိ ပြုတ်ကျသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save