Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>မော့ရယ်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သေချာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မော့ခေါင်းဆောင်သည် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် သူတောင်းစား ပုံဖမ်းထားသော ယွင်အောက်ထျန်း လက်ထဲတွင် ယခုကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်သွားရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ယွင်အောက်ထျန်း၏ ရုပ်ရည် အစစ်ကို သိသည်။ သူတောင်းစား မဟုတ်ဘဲ ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းလည်း သိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်အောက်ထျန်းက အမြဲတမ်း သူတောင်းစားပုံစံဖြင့် နေသောကြောင့် လူအများက သူတောင်းစားအဖြစ်သာ မှတ်ယူထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချို၏ မျက်လုံးများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဦးနှောက်က လျင်မြန်စွာ အလုပ် လုပ်နေ၏။ သူသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပဲ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီကိစ္စ အားလုံးက ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း လူသတ်ပွဲ ဖြစ်ပြီးတည်းက ယွင်အောက်ထျန်းက ထောင်ချောက်ကြီး ဆင်ထားခဲ့တာ။ ငွေတစ်သန်း လျော်ကြေး ဆိုတာတွေ၊ နယ်မြေ ပေးမယ်။ ဆားကွင်းပေးမယ် ဆိုတာတွေ အားလုံးက ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ ထောင်ချောက်တွေချည်းပဲ။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ဒီလူရဲ့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုက အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင်ပဲ။ အဓိကက သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။ သံသေတ္တာထဲက စာချုပ်နှစ်စောင် ဘာလို့ ပြာကျသွားတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် အလွန် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် မော့ရယ်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် ရဲရဲတောက်နေသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြီးစိုးခဲ့ပြီး ယခု သူတောင်းစား ယွင်အောက်ထျန်း၏ လက်ထဲတွင် အရုပ်တစ်ခုလို ကစားခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ဖြစ်ရပ်က သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ နတ်ပြည်ကနေ ငရဲပြည်ကို ပြုတ်ကျသွားခြင်း၊ အထွတ်အထိပ်ကနေ ချောက်ကမ်းပါးထဲ ပြုတ်ကျသွားခြင်းလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ခင်ဗျားကို သတ်မယ်။” မော့ရယ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သာ ထိမှန်သွားပါက ကိုယ်တွင်း ကလီစာများ ကြေမွပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ရိုင်းလှချည်လား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ လက်ဝါးချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မော့ရယ် နောက်သို့ ဆယ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီကောင်မလေး သိုင်းပညာ တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ဒါ နာမည်ကြီး မော့ခေါင်းဆောင်လေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသော မော့ရယ်သည် ဓားမော့ကြီးကို ဆွဲယူပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြုံးပြီး ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မော့ရယ်၏ ဓားမော့ကြီးကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်တာလဲ။” မော့ချို အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် မော့ရယ်ကြားသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>မော့ချို၏ ဘယ်လက်မှ ဓားမြှောင်က ဖခင်၏ ဓားမော့ကြီးကို တားလိုက်သည်။ ညာလက်မှ ဓားမြှောင်က ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဓားရှည်ကို တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ <strong>‘မော့ချိုရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက် ကောင်းတာလား။ မော့ရယ်က သူ့အဖေလေ။ ဒါတောင် မော့ချိုက တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>အဓိကက မော့ချိုက တစ်ယောက်တည်းနှင့် နှစ်ယောက်လုံးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူလည်း ပိုင်ယွင်မြို့မှာ သိုင်းသင်ခဲ့ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ထက် နှစ်အနည်းငယ် စော၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တော်တယ်။ တကယ် တော်တယ်။ အံ့မခန်းပါပဲ။ သွားခွင့်ပြုပါ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့ရယ်ကို ဆွဲပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>မော့ရယ် မကျေနပ်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ချင်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... သွားမယ်။” မော့ချိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့မိသားစု စစ်သည်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ <strong>‘ဒီနေ့ပွဲမှာ ရှုံးသွားပေမဲ့ မော့ချိုက ဘာမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားတယ်။ မျက်နှာပျက်တာကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>“ဝေါ့...”</p> <p> </p> <p>မော့မိသားစု မြင်းလှည်းထဲတွင် မော့ချို သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်၏။ စောစောက လူနှစ်ယောက်၏ ဓားချက်များကို ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်တုန်းက အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဓားချက်က ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ကိုယ်တွင်းကလီစာများ နေရာရွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ သိုင်းပညာမှာ အရမ်း ကောင်းသည်။ သို့ပေမည့် မော့ချို၏ သိုင်းပညာကလည်း အံ့မခန်း ဖြစ်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>“သား... မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ အမြဲတမ်း မှန်တယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ် တုန်ယင်စွာ ပြောသည်။ “အဖေက အကျိုးစီးပွားကြောင့် မျက်စိကန်းပြီး ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်မိသွားတယ်။ အခုတော့ အရှက်ကွဲရပြီ။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက အဖေဖြစ်သူကို အမြဲ သတိပေးခဲ့သည်။ အကျိုးအမြတ်ရရင် ရပ်လိုက်တော့၊ ကျင်းမိသားစုကို မကယ်နှင့်တော့ ဟုပြောခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် မော့ရယ်က ခေါင်းမာခဲ့သည်။ လေခွင်းမြို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် ယခုလို အရှက်ကွဲရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... ဖြစ်ပြီးတာတွေ ပြောနေလို့ အပိုပါပဲ။ ဒီကိစ္စမှာ ကျုပ်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းကို လျှော့တွက်မိတယ်။ ကျုပ်လည်း အကျိုးစီးပွားကြီးကို မက်မောမိသွားတယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ ယွင်အောက်ထျန်းက ဒီလောက်ထိ အရင်းအနှီး စိုက်ထုတ်ရဲမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှက်တတ်မှ တိုးတက်မှာ၊ ကျုပ်တို့ မရှုံးသေးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ်က မေးလိုက်၏။ “မရှုံးသေးဘူး ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မရှုံးသေးဘူး။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လှည့်ကွက် အောင်မြင်သွားတယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ နာမည်ကြီးသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပိုပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာ ရောက်သွားတာ”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့က လေခွင်းမြို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်ပေမဲ့ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ စပါးမရှိဘူး။ စစ်တပ်လည်း လျှော့ချလိုက်ရပြီ။ ဒီနေ့ ယွင်အောက်ထျန်းက အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်ပြလိုက်တော့ နယ်စားတွေအားလုံး သူ့ကို ကြောက်သွားကြပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဉာဏ်များလွန်းတယ်။ နောက်ပိုင်း လေခွင်းမြို့က ဆက်ပြီး အပယ်ခံ ဖြစ်နေအုံးမှာပဲ။ ဘယ်သူမှ ဆားဝယ်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း စပါးရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>မော့ရယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်ပြောသည်။ “ရန်သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်း သိမှ စစ်တိုင်းနိုင်မယ်။ အရင်က ယွင်အောက်ထျန်းကို လျှော့တွက်ခဲ့လို့ ဒီနေ့ အရှက်ကွဲရတာ။</p> <p> </p> <p>မော့ချို ဆိုတဲ့ ကျုပ်က အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးခဲ့တယ်။ ဉာဏ်ပညာမှာ ပြိုင်ဘက်မရှိဘူး ထင်ခဲ့တယ်။ အခု ယွင်အောက်ထျန်း ပေါ်လာတော့မှ ပြိုင်ဘက်ကောင်း တွေ့တော့တယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းကို နိုင်ချင်ရင်၊ လေခွင်းမြို့ကို သတ်ချင်ရင် သူတို့ ဘာလုပ်မလဲ သိရမယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်၏။ “ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ယွင်အောက်ထျန်းက သိမှာပါ။ ဒီနေ့ နိုင်ပေမဲ့ လေခွင်းမြို့ရဲ့ အကျပ်အတည်း မပြေလည်သေးဘူး ဆိုတာ။ ဒီအခြေအနေကို ဖောက်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါ ထန်ထိုင်မိသားစုပဲ။</p> <p> </p> <p>ကျုပ် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ယွင်အောက်ထျန်းက ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ ချက်ချင်း သွားပြီး ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးအပ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျင်းဝူပြန်းနဲ့ ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ပေးဖို့ စီစဉ်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီအစီအစဉ်သာ အောင်မြင်သွားရင် မော့မိသားစု တကယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ဒီနေ့ မော့မိသားစု မျက်နှာပျက်ရပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ် မထိခိုက်ဘူး။ ကျင်းမိသားစုနဲ့ ထန်ထိုင်မိသားစု ပေါင်းစည်းသွားရင်တော့ မော့မိသားစု အန္တရာယ် ရှိပြီ။”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ထက် ဦးအောင် လုပ်ရမယ်။ ကျုပ် ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ ချက်ချင်းသွားပြီး ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်မယ်။ ထန်ထိုင်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အရင် ကမ်းလှမ်းမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့ချို မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ “အဖေ... အချိန်မစောတော့ဘူး။ ကျုပ် အခုပဲ ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ သွားမယ်။ ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တောအုပ်တစ်ခု အရောက်တွင် မော့ချိုသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ထန်ထိုင်မိသားစု ရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တစ်ခဏလေးပင် အချိန်မဆွဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်ပါစေ၊ ကျုပ်လက်ထဲကနေ မလွတ်စေရဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ပိုင်ယင်ဆားကွင်း ဘေးရှိ ကွင်းပြင်ထဲ၌ မော့မိသားစုမှ လူများ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူအများစု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျူ့ထျန်းဖန် ရှေ့သို့ သွားပြီး စာချုပ်အတုကို မြှောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး... လူကြီးမင်းက ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ လေခွင်းမြို့အတွက် တရားမျှတမှု ပေးပါအုံး။ နှစ်ငါးဆယ် ပြည့်ပြီမို့ မော့မိသားစုက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်ပေးသင့်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ ဉာဏ်ပညာက အံ့မခန်းပါပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း နတ်ဘုရားတွေတောင် လိုက်မမီပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျူ့ထျန်းဖန်လည်း ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထန်ထိုင်ဖူဖင်း ရှေ့သို့ သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မလေး ထန်ထိုင်၊ သခင်ကြီး လင်... ထန်ထိုင်မိသားစုက ပထမနယ်စား ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျင်းမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှု ပေးသင့်ပါတယ်။ မော့မိသားစုက နယ်မြေပြန်ပေးအောင် ပြောပေးကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်ဖူဖင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန် ချောမောလှပခြင်း မရှိသော်လည်း ရူပကာက မိုးမခပင်ပျိုကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အရေခွံကို ဖောက်ထွင်းမြင်ချင်သကဲ့သို့ပင်။ “ရှင့်လို ကောက်ကျစ်တဲ့လူမျိုး ကျွန်မ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမနှင့် စာရေးတော်ကြီးလင်တို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်လျန်ဟွာ ရှေ့သို့ သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးနင်... နင်မိသားစုက ဒုတိယနယ်စား ဖြစ်တဲ့အတွက် တရားမျှတမှု ပေးပါအုံး။ မော့မိသားစု နယ်မြေပြန်ပေးအောင် ပြောပေးပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>နင်လျန်ဟွာက ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ နည်းလမ်းတွေက လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်ဗျာ။ လေးစားပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နင်လျန်ဟွာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခြားနယ်စားများ ရှေ့သို့ သွားပြီး စာချုပ်ကို မြှောက်ကာ တောင်းဆိုပြန်၏။ “လူကြီးမင်းတို့... ကျင်းမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှု ပေးကြပါဦး။ နှစ်ငါးဆယ် ပြည့်ပါပြီ။ စာချုပ်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားပါတယ်။ ပြန်ပေးမယ်လို့လေ။”</p> <p> </p> <p>နယ်စားများ၊ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကွင်းပြင်ကြီး၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ ဇိုအန်၊ ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ကတိုးမွှေးသခင်မ လေးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့နေသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေမှ နယ်စားများသည် ပွဲကြည့်ချင်ကြသော်လည်း တရားမျှတမှု ပေးဖို့ဆိုသည်မှာ နောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချို ပြောသည်မှာ မှန်၏။ ယနေ့ပွဲက နိုင်ခဲ့သည်။ မော့မိသားစုကို ချောက်ကမ်းပါးထဲ ကန်ချနိုင်ခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် လေခွင်းမြို့၏ အကျပ်အတည်းက မပြေလည်သည့်အပြင် ပို၍ ဆိုးလာသေး၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မော့မိသားစုဆီက စပါးလိမ်တောင်း၍ ရသေးသည်။ ယခု စပါးတစ်စေ့တောင် မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် လူများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်နေကြ၏။ ထို့နောက် ဇိုအန်နှင့် ကတိုးမွှေးသခင်မတို့ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကျပ်အတည်း မပြေလည်သေးသော်လည်း ယနေ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်က ကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သခင်မ... ကျုပ် တာဝန်ကျေပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ခရီးတစ်ရာမှာ ကိုးဆယ်ရောက်မှ တစ်ဝက်ကျိုးတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ ကျုပ်တို့က အောင်မြင်မှုနဲ့ သိပ်နီးစပ်နေပါပြီ။ ဒါကြောင့် ပိုပြီး သတိထားရမယ်။</p> <p> </p> <p>သခင်မ... နောက်ပိုင်း ကျုပ်တို့ စပါးတစ်စေ့မှ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ လေခွင်းမြို့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းတစ်ခုက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။ နောက်တစ်လကျော်ရင် နွေစပါး ရိတ်သိမ်းတော့မယ်။ ဒါကြောင့် တစ်လအတွင်း နယ်မြေကို ပြန်သိမ်းပြီး စပါးရိတ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဇိုအန်တို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ <strong>‘ဟမ်... ယွင်အောက်ထျန်းက နယ်မြေပြန်ယူချင်ရုံမကဘူး။ စပါးတွေကိုပါ လိုချင်နေတာလား။ ဒီလောက်များတဲ့ စပါးခင်းတွေက မော့မိသားစု စိုက်ပျိုးထားတာလေ။ ဒါဆို မော့မိသားစုက ပြန်လမ်းမရှိ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ မော့ရယ် သွေးအန်ပြီး သေလိမ့်မယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ၁,၃၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာရဲ့ တစ်ဝက်က စပါးခင်းတွေပဲ။ ဒီနှစ် နွေစပါး အထွက်ကောင်းမှာ သေချာတယ်။ တင်းရေ တစ်သန်းကျော် ထွက်လိမ့်မယ်။ လေခွင်းမြို့ တစ်နှစ်စားလို့ မကုန်ဘူး။ တစ်လအတွင်း နယ်မြေပြန်သိမ်းနိုင်ရင် လေခွင်းမြို့အတွက် ရိက္ခာ မပူရတော့ဘူး။ နယ်မြေပိုင်နက်လည်း ပြည့်စုံသွားပြီ။ အင်ပါယာ တည်ဆောက်ဖို့ အခြေခံ ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ ရောက်လျှင် ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်ထပ်ရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား နယ်စားများ၏ သဘောထားကို ကြည့်လိုက်လျှင် သိသာနေ၏။ ထို့အပြင် မော့မိသားစု၏ သဘောထားကိုလည်း မြင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့အနေနှင့် နယ်မြေပြန်ယူဖို့ ဆိုသည်မှာ မိုးပေါ်တက်သည်ထက် ခက်သည်။ စပါးများပါ လုယူမည်ဆိုလျှင် မြစ်ရေပြောင်းပြန်စီးတာထက် ခက်မှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို လုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။” ဇိုအန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “မလွယ်ပါဘူး။ ကျုပ် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် မော့ချိုက အခု ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ အမြန်ဆုံး သွားနေလောက်ပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို ဖြတ်တောက်မလို့လေ။ အခုမှ ပွဲက ကြွလာတာ။ လူနဲ့ကစားရတာ ပျော်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ မော့ချိုက ကျုပ်ထက် ဦးချင်ပေမဲ့ ကျုပ်က ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်လာတာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဆိုတာ သူ မသိရှာဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဇိုအန်က မေးလိုက်၏။ “သခင်ကြီး ယွင်... ဒါဆို နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်တည်းနော်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လျှို့ဝှက်သည်းဖို လုပ်နေသည်။ မည်သို့သော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save