Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့ လှပသော ခြံဝင်းတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နဂို ချောမောခန့်ညားသော ရုပ်သွင်ကို ပြန်ပြောင်းထား၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒီနေရာက ထန်ထိုင်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်အိမ်တော်ပဲ။ ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အထဲဝင်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ သွားအိပ်မလို့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “ရှင် အတည်ပြောနေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆေးတစ်လုံး ထုတ်သောက်လိုက်သည်။ “ကျုပ် တကယ် အတည်ပြောနေတာ။ ဒါကြောင့်မို့ အားအင် မကုန်ခမ်းအောင် ဆေးအရင် သောက်ထားတာလေ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ရှင်... ရှင်က သူ့စိတ်ကို အရင် မသိမ်းပိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်မလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “သူ့စိတ်ကို သိမ်းပိုက်စရာ မလိုပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “အထဲက မိန်းမက ဘယ်သူလဲ။ ထန်ထိုင်ဖူဖင်း လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လျှို့ဝှက်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် အိပ်ပြီးရင် သခင်မ သိရမှာပါ။ ပြီးတော့... အထဲမှာ ရှိနေတုန်း ကျုပ် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်နေပါစေ၊ အသတ်ခံရတော့မလို ဖြစ်နေပါစေ၊ သခင်မ ဝင်မကယ်ပါနဲ့။ မကြားသလိုသာ နေပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တကယ်ပဲ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်သင်းနံ့ ရနေသလို စောင်းတီးသံလည်း ကြားနေရသည်။ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ညတာရှည်လွန်းလို့ အိပ်မပျော်ဘူးလား အလှလေး... အထီးကျန်နေရင် ယောက်ျား လာအိပ်ပေးမယ်လေ။ တစ်ညတာ ပျော်ရွှင်ကြရအောင်...”</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားဆုံးသည်နှင့် စောင်းကြိုး ပြတ်တောက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>အတွင်းမှ ဓားထုတ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“သေချင်ရင် နောက်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေ။” အမျိုးသမီး၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံကြိတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဓားဖြင့် ခုတ်သံများ ကြားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>စားပွဲတစ်လုံး ကွဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ထိုင်ခုံတစ်လုံး ကွဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် အော်သံကို ကြားလိုက်ရပြန်၏။ “ရှင် နောက်တစ်လှမ်း တိုးရဲရင် သတ်ပစ်လိုက်မယ်။ မသတ်ရဲဘူး မထင်နဲ့။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် နမ်းရှိုက်သံများ ကြာလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ငိုရှိုက်သံများ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က တိရစ္ဆာန်ပဲ။ အရင်တုန်းက ရက်ရက်စက်စက် စွန့်ပစ်သွားပြီးတော့ အခု ဘာလို့ လာနှောင့်ယှက်ပြန်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက် နင်ချင်းက ကျောပေးထားပြီး ဆက်လက် ရှိုက်ငိုနေ၏။ “ရှင်က ကျွန်မကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ တတ်တာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်မဖြေချေ။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်က မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဒီမှာ ရှိနေတာ ဘယ်လိုသိလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ယွင်ဝမ်ရွှယ် ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာက ခင်ဗျားကို လိုက်ရှာပြီး ဒုက္ခပေးချင်နေတာလေ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက သူ မလာရဲတဲ့နေရာမှာ ပုန်းနေရမှာပေါ့။ ခင်ဗျားနဲ့ ထန်ထိုင်ဖူဖင်းက သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေမှာ ခင်ဗျားပုန်းလို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အိမ်တော်ပဲ ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “အခု ရှင် အလိုကျ ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထပ်ပြီး နင်းချေလိုက်ပြီ။ အခု ထွက်သွားတော့။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။ “ချင်း... ကျုပ် မှာထားတဲ့ကိစ္စ မမေ့နဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>“ထွက်သွား။” နင်ချင်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စောင်ကို လှပ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကန်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နာကျင်နေသည့် တင်ပါးကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အချစ်ကလေး... တကယ် အရေးကြီးတယ်။ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက သည်းမခံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ထွက်သွား။ ထွက်သွား။”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိလို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းလို အလှပဂေးနှင့် တွေ့ပြီးမှ ကျင်းကျုံးယွဲ့ မည်မျှ လှသနည်းဆိုသည်ကို ပို၍ သိရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခဏမျှ ငေးမောကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... သွားစို့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်တက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ အစအဆုံး သူမ ဘာမှ မမေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာမြင့်စွာ စီးနင်းပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သူက အရေးပါလား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “နောက်တစ်ဆင့် တိုက်ပွဲမှာ နင်ချင်းက အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တဲ့လူပဲ။ နိုင်မလား ရှုံးမလားဆိုတာ သူနဲ့ ဆိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ‘ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် နင်ချင်းက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေမှာ ဩဇာမရှိတော့ဘူးလေ။ သူ့မှာ အာဏာလည်း မရှိ၊ တရားမျှတမှုလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရုပ်ချောတာ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာ။ ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာလဲ။’</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစု အိမ်တော်၌ ပထမနယ်စား ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် ရေလောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တူတော်မောင်က ဦးလေး ထန်ထိုင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “အချိန်က တန်ဖိုးရှိတယ်။ လိုရင်းကိုပြော…”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ မနေ့က မော့မိသားစု အရှက်ကွဲခဲ့ရပါတယ်။ လေခွင်းမြို့က ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံခဲ့ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ မျက်နှာထားက ပို၍ အေးစက်သွား၏။ “လိုရင်းကို ပြောစမ်း။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ဆင့် ယွင်အောက်ထျန်းက ထန်ထိုင် မိသားစုဆီလာပြီး လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှပဲ ကျင်းမိသားစုက အကျပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။ သူက ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို လက်ဖွဲ့အဖြစ်ပေးပြီး ကျင်းဝူပြန်းနဲ့ သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ပေးဖို့ စီစဉ်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီလက်ဖွဲ့က တော်တော် ရက်ရောတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါကြောင့် တူတော်မောင်က ညီလေးအတွက် သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လာရောက် တောင်းရမ်းတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “တာရှီစာသင်ကျောင်းက ပထမရတဲ့ လူတော်လေး မော့ယိုနဲ့လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က စာမေးပွဲမှာ ပထမရပြီး ဒုတိယလူကို အပြတ်အသတ် ဖြတ်ထားခဲ့တာလေ။ သူ့ကို ကျုပ် တွေ့ဖူးတယ်။ သူ့အရည်အချင်းကိုလည်း သဘောကျတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ သိုင်းပညာမှာ သူက ကျုပ်ကို မမီသလို၊ စာပေမှာ ကျုပ် သူ့ကို မမီပါဘူး။ သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကလည်း စာသင်ကျောင်းမှာ ပထမရခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတော့ မော့ယိုနဲ့ဆို လိုက်ဖက်ညီပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် မှတ်မိတာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဖူဖင်းက မော့ယိုထက် အသက်နည်းနည်း ကြီးတယ်မလား။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “သုံးနှစ်ခွဲပါ။ မိန်းမ အသက်ကြီးတယ်ဆိုတာ ရွှေအိုးပိုက်ရတာနဲ့ တူတူပါပဲ။ ပြီးတော့ မော့မိသားစုက သံချပ်ကာ သုံးထောင်၊ လက်နက် သုံးထောင်နဲ့ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက ထွက်တဲ့ စပါး သုံးပုံတစ်ပုံကို လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤကမ်းလှမ်းချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံပေါင်း သုံးထောင်နှင့် ခိုင်ခံ့လှသော လက်နက်ပစ္စည်းများမှာ သာမန်ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ စစ်အင်အားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြောင်းလဲပစ် နိုင်သည့် အရာများဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ထိုအရာများထက် ပို၍အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်မှာ မော့မိသားစု၏ ရပ်တည်ချက်ပင်။ သူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ စစ်အင်အားချဲ့ထွင်ရန် ရည်မှန်းချက် မရှိကြောင်းနှင့် ထန်ထိုင်မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိသော လက်အောက်ခံအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ဤကမ်းလှမ်းချက်ဖြင့် သက်သေပြ လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက တစ်နှစ်ကို စပါးတင်းရေ သုံးသန်းလောက် ထွက်သည်။ ထိုဒေသ၏ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုသည် ကောင်းချီးတစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီး တစ်နှစ်လျှင် စပါးနှစ်သီး စိုက်ပျိုးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲမှ သုံးပုံတစ်ပုံဖြစ်သော စပါးတင်းရေ တစ်သန်းကို ပေးအပ်မည်ဟူသော ကမ်းလှမ်းချက်မှာ အံ့မခန်းပင်။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း၏ တစ်နှစ်ဝင်ငွေ ငါးသိန်းဆိုသည်မှာ စပါးတင်းရေ တစ်သန်း၏ တန်ဖိုး ရှေ့တွင် မှေးမှိန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လာ့မည့် စစ်ပွဲကာလအတွင်း၌ ရွှေငွေထက် စပါးရိက္ခာကသာ အသက်သွေးကြော ဖြစ်လာ ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် မော့ချို တစ်ယောက် ဤမျှအထိ ရက်ရက်ရောရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရဲသည်မှာ သူ၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်နှင့် နိုင်ငံရေးပရိယာယ်ကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ရေတစ်ခွက် ခပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် ကျိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည် ရချိန်မှာတော့ မော့ချိုကို တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးသည်။ သဘောထားက သိသာစွာ ကောင်းမွန်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “တူတော်မောင်မှာ ပြောစရာ ရှိပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ပြော...”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့လူက သိပ်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်။ ဖျက်ဆီးအား သိပ်ကြီးတယ်။ ဒီလောကမှာ အသက်မရှင်သင့်ဘူး။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေမှာ မုန်တိုင်းထန်အောင် လုပ်ခွင့် မပေးသင့်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်၏။ “ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက လက်မှတ်ထိုးပြီးသား စာချုပ်တွေကို မီးလောင်ပြာကျအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အပြစ်အနာအဆာ မရှိတဲ့ စာချုပ်အတုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်။ သူက ကျုပ်အဖေနဲ့ ကျူ့ထျန်းဖန်ရဲ့ လက်ရေးကို တုပနိုင်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ဦးလေးရဲ့ လက်ရေးကိုလည်း တုပနိုင်မှာပဲ။ အဲဒီကျရင် သူပေးနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က ခန့်မှန်းလို့ မရအောင် ကြီးမားသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အင်း… တကယ်လို့ သူ့မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိတာသေချာရင် သိပ်ကြောက်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားသင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ဘာမှ မပြောဘဲ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ပေး၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချို ဆက်ပြီး မီးထိုးမပေးတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို ငြိမ်သက်စွာ သောက်ရင်း တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ထန်ထိုင်မြဲ့မင် စကားပြောလိုက်၏။ “မော့ချို... အိမ်ပြန်လိုက်တော့။ မော့ယိုကို လွှတ်လိုက်၊ ဖူဖင်းနဲ့ တွေ့ခိုင်းမယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မော့ချို မြင်းပေါ်တက်ပြီး ရှီးယွီမြို့သို့ ပြန်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားသာ ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ လာပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရင် သေလမ်းပဲ ရှိလိမ့်မယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အဲဒီလူ... အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ဖြေလိုက်သည်။ “အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ လဝက်လောက် ရှိပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်း လေ့ကျင့်တာ ဘယ်လိုနေလဲ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ဖြေလိုက်သည်။ “နှစ်လလောက် လေ့ကျင့်ထားတာ၊ ပါရမီ ကောင်းတယ်။ အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အဲဒီ သင်္ချိုင်းဂူကိုရော ပြင်ပြီးပြီလား။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံး ပြီးစီးပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီလူကို ခေါ်လိုက်”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက ရင်းနှီးနေပြီးသားလူပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဗေဒင်ဟောတုန်းက တွေ့ခဲ့သည့် သူတောင်းစားအိုကြီး ဖြစ်ပြီး ပေါက်ဆီလာပို့သူပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူက လေခွင်းမြို့၏ သူလျှိုဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေသူလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး ယွင်အောက်ထျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်က သခင်ကြီးရဲ့ ခွေးပါပဲ။” သူတောင်းစားအိုကြီးက မြေကြီးပေါ် ပြားပြားဝပ်သည်အထိ ဒူးထောက် အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်အမင်း ဖားယားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ <strong>‘သူက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “လေ့ကျင့်ထားတာ ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ဖြေလိုက်သည်။ “လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့အပြင် ဆေးဝါးတွေပါ သုံးထားတော့ အပြစ်အနာအဆာ မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p>သူတောင်းစားအိုကြီးက ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်နာမည် ဟွာမန်လုပါ။ နောက်ဆို ရှောင်ဟွာလို့ပဲ ခေါ်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟား ဟား ဟား”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လာတာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ သေချာပေါက် နိုင်ရမယ်။ ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ သွားကြစို့။’</strong></p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစု အိမ်တော်၌ ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ရေလောင်းနေဆဲ ရှိနေတုန်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့၊ ကျင်းယီဝေ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ယွင်အောက်ထျန်း... သခင်ကြီး ထန်ထိုင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ယွင်အောက်ထျန်းလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ရေလောင်းရင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံဖို့ လာတာပါ။ လေခွင်းမြို့ အနေနဲ့ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း ဝင်ငွေအားလုံးကို လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ပြုံးလိုက်သည်။ “လက်ဖွဲ့က ကြီးမားလှချည်လား။”</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေက ရှင်းလင်းလွန်းနေသည်။ လေခွင်းမြို့ အကျပ်အတည်းက မပြေလည်သည့်အပြင် ပို၍ ဆိုးလာသည်။ ကျန်ရှိသော ရိက္ခာများ မကြာမီ ကုန်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို ဖောက်ထွက်ချင်လျှင်၊ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လိုချင်လျှင် ပထမနယ်စားကြီး ထန်ထိုင်မိသားစုနှင့် လက်ထပ်မှ ပြေလည်မှာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မေးပါ သခင်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အဲဒီ သေတ္တာထဲက စာချုပ်နှစ်စောင် ဘယ်လိုလုပ် ပြာကျသွားတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သိပ်လွယ်ပါတယ်။ သခင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ တံဆိပ်တုံးပေါ်မှာ ဖော့စဖရပ်ဖြူလို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ပါတယ်။ အဲဒါကို ကျုပ် ဖော်စပ်ထားတာပါ။ ရာသီဥတု အေးရင် ငြိမ်နေပေမဲ့ ပူလာရင် အလိုအလျောက် မီးလောင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် အံ့အားသင့်သွား၏။ “အဲဒီလောက် ဆန်းကြယ်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီးကို ပြပါရစေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပုလင်းငယ်တစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ဖော့စဖရပ်ဖြူ ရှိသည်။ ပုလင်းထဲမှ လေကို စုပ်ထုတ်ထားသောကြောင့် မီးမလောင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖော့စဖရပ်ဖြူကို စာရွက်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖော့စဖရပ်ဖြူ မီးထလောင်ပြီး စာရွက် ပြာကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မျက်စိပွင့်သွားပြီ။ ဒါဆို မော့မိသားစုက နယ်မြေပြန်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ စာချုပ်ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မော့ရယ်က လက်မှတ်ထိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အဲဒီစာချုပ်က ကျုပ် အတုလုပ်ထားတာပါ။ မော့ရယ်ရဲ့ လက်ရေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျူ့ထျန်းဖန်ရဲ့ လက်ရေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် တုပနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျုပ်လက်ရေးရော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “တုပနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ပြုံးလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက စွယ်စုံရတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဈေးသည်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကြီးပြင်းလာတာ ဆိုတော့ ဒီလို အတတ်ပညာလေးတွေပဲ တတ်တာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က တောင်းဆိုလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျုပ်လက်ရေးကို တုပပြီး စာလုံးနည်းနည်းလောက် ရေးပြပါလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>......................</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save