Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး... ကျုပ် ယူလာတဲ့ ဆောင်းပါးကို ကြည့်ပေးပါ။”ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ဆက်သလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အပေါ်တွင် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ လက်ရေးကို တုပပြီး ရေးထားသော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ပါရှိ၏။ ညံ့ဖျင်းသော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ဘယ်တော့မှ ရေးမည် မဟုတ်သော ဆောင်းပါးမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် သူ့လက်ရေးကို တုပထားမှုအား ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ စူးရှလာပြီး အေးစက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်ရေးမှာ သူ့လက်ရေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် အတုအစစ် မခွဲခြားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “နတ်ဘုရား လက်ရာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး မြှောက်လွန်းပါပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က လူတော်တွေကို သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျုပ် သိမ်းလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် စစ်သည်အချို့ ဝင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် ဖိချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး စစ်သည်တစ်ဦးက ဓားကို မြှောက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ကို ခုတ်ဖြတ်ရန် ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေအုံး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး ထန်ထိုင်... ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ် အင်ပါယာကို လက်ဖြတ်ပစ်မလို့လား။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခု ပြမယ်လေ။ ဖြစ်မလား။ စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နောက်လာမယ့် မြင်ကွင်းက အရမ်း တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့ပေမည့် သူမကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားသွားမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်မောင်းအထက် နှစ်လက်မခန့်အလို၌ ဝဲပျံလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားသာ အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းလာခဲ့ပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အပြီးတိုင် စွန့်ခွာသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မော့ချိုက ကျုပ်လက်တွေကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ သခင်ကြီးကို တိုက်တွန်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ်က သခင်ကြီးရဲ့ လက်ရေးကို တုပနိုင်တဲ့အတွက် အနာဂတ်မှာ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်လို့ သူက ယူဆထားပုံရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ စိတ်နည်းနည်း လောတတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>သူ့လက်မှာ လေထဲ၌ ဆက်လက် မြှောက်ထားဆဲဖြစ်၏။ ထိုလက် အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်မောင်းများ ပြတ်တောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့က တိုက်ပွဲမှာ ကျင်းမျိုးနွယ်စု အနိုင်ရခဲ့ပေမဲ့ အကျပ်အတည်းက ပြေလည်မသွားဘဲ ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးလာတာကို လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ ဒီအခြေအနေကို ဖောက်ထွက် နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ထန်ထိုင်မိသားစုနဲ့ မဟာမိတ်ပြုပြီး လက်ထပ် ထိမ်းမြားခြင်းပါပဲ။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ကျုပ်ထက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဦးသွားခဲ့တယ်။ သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ခွင့်ရဖို့ တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ တင်တောင်းလက်ဆောင်တွေ ပေးအပ်ခဲ့မယ်လို့ထင်တယ်။ ကျုပ် မမှားဘူးဆိုရင် စစ်သည် သုံးထောင်စာ သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေ၊ ပြီးတော့ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံစာ ရိက္ခာတွေ ပါဝင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သရော်လိုက်၏။ “သူတစ်ပါးပစ္စည်းနဲ့ အလှူလုပ်ချင်နေတာပဲ။ အဲဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း ကျင်းမျိုးနွယ်စုပိုင် ပစ္စည်းတွေပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်သည်။ “မင်းက အဲဒီအချက်ကို ရိပ်မိတယ်ဆိုရင် ထန်ထိုင်မိသားစုရဲ့ ရွေးချယ်မှုကိုလည်း ခန့်မှန်းမိမှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မိမိကိုယ်ကျိုး မငဲ့ကွက်သူကို နတ်ဘုရားတို့ ဒဏ်ခတ်လိမ့်မည် ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ထန်ထိုင်မိသားစုက ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်မှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က မော့ချိုပေးနိုင်တာထက် ပိုမိုတန်ဖိုးကြီးမားတဲ့အရာကို ပေးပါ့မယ်။ သစ်ရွက်ကြွေ နယ်မြေရဲ့ နှစ်စဉ် ရိက္ခာထွက်နှုန်း သုံးပုံတစ်ပုံနဲ့ သံချပ်ကာ သုံးထောင်ထက်မက တန်ဖိုးရှိပါတယ်။</p> <p> </p> <p>သခင်ကြီး... ကျုပ်ပေးမယ့် တင်တောင်းလက်ဆောင်က ထန်ထိုင်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေပြီး သခင်ကြီးရဲ့ အာဏာစက်ကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ တပ်တော်ကြီး နှစ်သောင်း ထက်တောင် တန်ဖိုးရှိပါသေးတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချဲ့ကားပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထုတ်ပြစမ်းပါ။” ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်ရင်ဘတ်ထဲမှာပါ။ ထုတ်ပြရမလားခင်ဗျာ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ သေတ္တာရှည်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရှိမြို့စားနယ်စားများအနက် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းက ဆားထွက်ရှိပြီး ရှီးယွီမြို့က ရိက္ခာများ ထွက်ရှိသည်။ ထန်ထိုင်မိသားစုကမူ မည်သည့်အရာ ထွက်ရှိသနည်း။</p> <p> </p> <p>သတ္တုတွင်းများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစု၏ စိုက်ပျိုးမြေမှာ မော့မျိုးနွယ်စုလောက် မများပြားသော်လည်း ရိက္ခာမပြတ်လပ်ချေ။ နှစ်စဉ် ပိုလျှံသည်ပင် ရှိသေး၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းကီလိုမီတာ လေးသောင်းကိုးထောင်ကျော်ရှိပြီး ပြည်နယ်ကြီး တစ်ခုနှင့် ညီမျှ၏။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစု နယ်မြေအတွင်း နေထိုင်သူ ဦးရေမှာ တစ်သန်းသုံးသိန်းကျော်ရှိ၏။ အမြဲတမ်း စစ်သည် အင်အား သုံးသောင်းကျော်ရှိပြီး လိုအပ်ပါက နှစ်ဆတိုးမြှင့်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် ထန်ထိုင်မိသားစုသည် ငြင်းချက်ထုတ်ရန် မလိုသော အဓိက အုပ်စိုးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစုကို အာဏာရှင်ဖြစ်လာစေသည့် အဓိကအချက်မှာ သူတို့၏ အဓိကထွက်ကုန်များပင် ဖြစ်သည့် သံ၊ ကြေးနီ နှင့် ရွှေများပင်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်နယ်မြေတွင် မိုင်ရာချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ သတ္တုတွင်းကြီးတစ်ခုရှိသည်။ သံရိုင်း အမြောက်အမြားနှင့် ကြေးနီအချို့ ထွက်ရှိပြီး ရွှေကြောများလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြေးနီရှိလျှင် ငွေကြေးသွန်းလုပ်နိုင်ပြီး သံရှိလျှင် လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ရိက္ခာလည်း ဖူလုံသောကြောင့် ထန်ထိုင်မိသားစုသည် မဟာဗျူဟာ လိုအပ်ချက် အပြည့်စုံဆုံးနှင့် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် အခရာအကျဆုံးမှာ သံ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးရှိ လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာ ထက်ဝက်ကျော်ကို ထန်ထိုင်မိသားစုက ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သံထည်လုပ်ငန်းသည် ထန်ထိုင်မိသားစု၏ မဟာဗျူဟာ အသက်သွေးကြောနှင့် အာဏာစက်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရှုတော်မူပါ သခင်ကြီး” ယွင်ကျုံးဟဲ့က သေတ္တာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း တည်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန်ကာလျှံကာ ကြည့်လျှင် အလွန်ရိုးရှင်းသော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ကျုပ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးပြီး အာဏာစက် တည်ဆောက်ပေးနိုင်မယ့် ပစ္စည်းဆိုတာလား။”</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သခင်ကြီးရဲ့ အကောင်းဆုံး ဓားရှည်၊ ဓားမြှောင်တွေကို အကုန် ထုတ်ယူလာခဲ့ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုစစ်သည်တော်များက အကောင်းစား ဓားရှည်သုံးချောင်းနှင့် ဓားမြှောင်သုံးချောင်းကို အစဉ်လိုက် ယူဆောင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤဓားများသည် အဆင့်မြင့် သံမဏိဖြင့် ထုလုပ်ထားပြီး တစ်ချောင်းလျှင် ငွေသား တစ်ထောင်ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစုက အထူးလက်ဆောင်အဖြစ်သာ ပေးအပ်လေ့ရှိသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ထန်ထိုင် တပ်တော်၏ အဆင့်မြင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များသာ ကိုင်ဆောင်ခွင့် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်လက်ထဲက ဒီဓားမြှောင်လေးက သာမန် သံတိုသံစလေးလို ဖြစ်မနေဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ရှိနေသူ ဆယ်ယောက်ကျော်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကောင်းစား ဓားတွေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ဓားမြှောင်ကို ခုတ်ပိုင်းကြည့်ကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် ယွင်ကျုံးဟဲ့လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ချိန်ရွယ်ကာ အားကုန် ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြား နေရာ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများ စီးကျလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဓားမြှောင်မှာလည်း လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက အလွန် အားနည်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားသော ဓားမြှောင်မှာ ပကတိအတိုင်း ရှိနေပြီး ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဓားရှည်မှာမူ ကြီးမားစွာ ပဲ့ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရှေ့တိုးသွားပြီး ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဓားသွားပေါ်၌ အစင်းရာ တစ်ခုတစ်လေမှ ထင်ကျန်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထိုဓားမြှောင်ဖြင့် မိသားစုပိုင် ဓားရှည်ကို ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဓားရှည်မှာ ထောပတ်ကို လှီးဖြတ်ခံလိုက်သကဲ့သို့ တိခနဲ ပြတ်တောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် ဆက်တိုက် အားကုန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့သြဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထန်ထိုင်မိသားစုမှ အပင်ပန်းခံ ထုလုပ်ထားသော ဓားကောင်းများသည် တစ်ချက်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ အကုန် ကျိုးပဲ့ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယူဆောင်လာသော ရှေးဟောင်းဓားမြှောင်မှာမူ အနည်းငယ် ပဲ့သွားသည်မှလွဲ၍ ပြောပလောက်အောင် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုဓားမြှောင်ကို ပြန်ယူကာ ခန်းမအတွင်းရှိ ဓားများနှင့် သံချပ်ကာများကို စိတ်တိုင်းကျ လိုက်လံခုတ်ပိုင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်စစ်သည်များက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အခုတ်ခံကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကိုပင် ဖမ်းနိုင်စွမ်း မရှိသည့် အားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း သူ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့် သံချပ်ကာတိုင်း ကွဲအက်ကုန်ပြီး ဓားများမှာလည်း ခွေးကိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးသာမက မိုင်ထောင်ချီ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထန်ထိုင်မိသားစု၏ သံထည်လုပ်ငန်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများသည် အဆင့်အမြင့်ဆုံး စံချိန်စံညွှန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထန်ထိုင်စစ်တပ်သည် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယခုအခါ ထန်ထိုင်မိသားစု၏ အကောင်းဆုံး ဓားများမှာ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကို မခံနိုင်ဘဲ အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယူဆောင်လာသော ဓားမှာ အမှန်တကယ်ပင် သံကို ရွှံ့လို လှီးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးသော အရာပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ ဤအရာ၏ တန်ဖိုးကို နားမလည်ကောင်း ရှိလျှင် ရှိပေမည်။ သို့ပေမည့် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်ကမူ ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မှာ သခင်ကြီးကို ဆက်သစရာ လက်ဆောင်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ ယူလာခဲ့ကြ...”</p> <p> </p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ သေတ္တာအများအပြားကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။ သေတ္တာတစ်လုံးစီတွင် ဓားဆယ်ချောင်းပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ဓားတစ်ရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချောင်းစီသည် ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်ပြီး သံချေးကွက်များဖြင့် နှစ်ကာလ ကြာမြင့်နေသော အငွေ့ အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဓားပေါ်၌ ထူးဆန်းသော ပန်းကနုတ်များနှင့် ဓားရိုးပေါ်၌ ရှေးဟောင်း စာလုံးများ ပါရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချောင်းချင်းစီတိုင်းသည် သမိုင်းကြောင်းကိုယ်စီ ရှိနေသယောင် ထင်ရသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး ကျိုးပဲ့သွားမည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် ရှေးဟောင်းဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ထန်ထိုင်မိသားစုပိုင် ဓားတစ်ချောင်းကို အားကုန် ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခလွမ်...”</p> <p> </p> <p>အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဓားမှာ ထပ်မံ ပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသော ရှေးဟောင်းဓားမှာမူ ဓားသွားအနည်းငယ် တွန့်သွားရုံသာ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ဆက်လက် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပေးပို့လာသော ဓားတစ်ရာလုံးသည် တူညီသော စွမ်းရည်ရှိကြပြီး ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဓားများကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုး တစ်ချောင်းတည်းသာ ရှိပါက ထူးခြားသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် တစ်ခါတည်းနှင့် အချောင်းတစ်ရာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်နေ၏။ ၎င်းမှာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းကို ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော သံထည်နည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်သူသည် အင်အားအကြီးဆုံး စစ်တပ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထန်ထိုင်မိသားစု၏ အားသာချက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထုတ်လုပ်သော လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများသည် ခေတ်နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အာဏာစက် တည်ဆောက်ရေးကို မည်သို့ ဆက်လက် ဆွေးနွေးနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒီလက်နက်တွေက ဘယ်ကရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြေလိုက်၏။ “သခင်ကြီးထန်ထိုင်... ဒီဓားတွေရဲ့ မျက်နှာပြင်မှာ သံချေးတွေ တက်နေပြီး ရှေးဟောင်းပုံစံ ပေါက်နေတာကို ကြည့်ရင် နှစ်ကာလ ကြာမြင့်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရမှန်း သိသာပါတယ်။ ကျုပ်တို့ ကျင်းမိသားစုရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းက ဆားချက်တာပါ။ လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးမှာ သခင်ကြီးတို့ မိသားစုကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လေသံမှာ လေးနက်တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒီလက်နက်တွေ အားလုံးက နေရာတစ်ခုတည်းက လာတာပါ။ ဧကရာဇ်နုရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်း လက်နက်တိုက်ကပါ။”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ငြင်းလိုက်သည်။ “တာရှအင်ပါယာ ပျက်သုဉ်းသွားတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဓားတွေက ဒီလောက်အထိ သံတွေကို ရွှံ့လိုလှီးဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိနိုင်တော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်း မြေပုံက ကျင်းမိသားစုလက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ရာစုနှစ်ချီနေပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အခုမှ ရုတ်တရက် ရှာတွေ့သွားတာလဲ။ မြေပုံရဲ့ လျှိုဝှက်ချက်ကို ဖော်နိုင်သွားတာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “သခင်ကြီး... မြေပုံကို ဖြေရှင်းနိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီမြေပုံက အတုလားလို့တောင် သံသယ ဝင်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်နုရဲ့ လက်နက်တိုက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာက မြေပုံကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု တစ်ခုကြောင့်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို မတော်တဆမှုမျိုးလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ပိုင်ယင်ဆားကွင်း မြေပြိုကျမှုပါ။”</p> <p> </p> <p>..................</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save