Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ပိုင်ယင်ဆားတွင်း မြေပြိုမှုကြောင့် ဟုတ်လား။” ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ပိတ်ဆို့မှုတွေ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ကျုပ်တို့ ကျင်းမိသားစုက ဆားကွင်းကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းနဲ့ ဆယ်မိုင်လောက်ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ကြီးမားတဲ့ မြေအက်ကြောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီမှာရှိတဲ့ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုပေါ်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က ရှေးဟောင်းစာလုံးတွေကို တွေ့လိုက်ရလို့ အက်ကြောင်းထဲကို ဆက်လက် တူးဖော်ကြည့်ရာမှာ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကနေ ဒီဓားတွေကို တူးဖော်ရရှိခဲ့တာပါ။ အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ သံကို ရွှံ့လို လှီးဖြတ်နိုင်တဲ့ ဒီဓားမြှောင်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>သခင်ကြီးထန်ထိုင်... ဒီနေရာက ဧကရာဇ်နုရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆိုတာ ကျုပ် ရဲရဲကြီး အာမခံရဲပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အင်အားနဲ့က အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကိုပဲ တူးဖော်နိုင်ပါသေးတယ်။ အကုန်လုံးသာ တူးဖော်လိုက်ရင် ဒီလို ဓားမျိုး အချောင်းတစ်ရာမကဘဲ တစ်သောင်း၊ သို့မဟုတ် သောင်းချီပြီး ရှိနေနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>တာရှအင်ပါယာ ခေတ်ကောင်းချိန်တုန်းက မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကျယ်ပြန့်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်နုကလည်း ထာဝရဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ရေတွက်လို့မကုန်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေမှာပါ။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဒီဓားတွေဟာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာမြင့်တာတောင် ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဧကရာဇ်နုဟာ ဆန်းကြယ်တဲ့ သံထည်နည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီနည်းပညာမှတ်တမ်းက ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။ အဲဒီနည်းပညာသာ ရခဲ့ရင် ထန်ထိုင်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး အာဏာစက်ကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “သခင်ကြီး... ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းနေရာက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း နယ်မြေထဲမှာ ရှိပါတယ်။ သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ဖို့အတွက် တူးဖော်ခွင့် တစ်ဝက်ကို တင်တောင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်လိုပါတယ်။ ဒီလက်ဆောင်က မော့မိသားစု ပေးတာထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ “မင်းတို့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းက ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းကို တွေ့ပြီဆိုရင် ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ မတူးဖော်ဘဲ ကျုပ်ဆီ လာပေးရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးက ပိုအရေးကြီးလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “အခု လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ ရိက္ခာပြတ်လပ်မှုက ဆိုးရွားနေပြီး ပြည်သူ တစ်သိန်းကျော် ထွက်ပြေးကုန်ကြပါပြီ။ ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းကို တူးဖော်ဖို့ လူအင်အား၊ ငွေအင်အား ဘယ်လောက်ကုန်မလဲ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။ ကျင်းမိသားစု တစ်ဦးတည်း အင်အားနဲ့လည်း မနိုင်နင်းပါဘူး။ ဒါကြောင့် ထန်ထိုင်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ် မဟာမိတ်ပြုခြင်းက ကျင်းမိသားစုအတွက် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “မင်းပြောတဲ့ ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းနေရာကို မြေပုံပေါ်မှာ မှတ်သားပေးစမ်း။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မြေပုံတစ်ချပ်ကို ယူပြီး နေရာကို မှတ်သားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “အစစ်က အတုမဖြစ်နိုင်သလို အတုကလည်း အစစ်မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တူးဖော်ပြီးပြီ ဆိုတော့ ကျုပ်လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းမယ်။ ကျုပ်သမီး ဖူဖင်းက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရဲ့ အတော်ဆုံး သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သလို တာရှအင်ပါယာအကြောင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသူ ဖြစ်တယ်။ မင်းသာ ကျုပ်ကို လိမ်ညာမယ်ဆိုရင် အကျိုးဆက်ကို တွေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က မြေပုံကို ကိုင်လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဖူဖင်းဆီ မြေပုံသွားပို့ပြီး ချက်ချင်း သွားရောက် စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထန်ထိုင်ဖူဖင်းသည် လူအင်အား ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော အဖွဲ့နှင့်အတူ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းနယ်မြေရှိ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ညွှန်ပြသော နေရာသို့ ချီတက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ငါးရက်ကြာပြီးနောက် ထန်ထိုင်ဖူဖင်းသည် ခရီးပန်းသော အသွင်ဖြင့် မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောလိုက်၏။ “အဖေ... အဲဒီနေရာမှာ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု တကယ်ရှိနေပါတယ်။ တာရှအင်ပါယာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ တည်ဆောက်ပုံ၊ စာလုံးနဲ့ ပုံစံတွေက ဧကရာဇ်နု လက်ထက်က လက်ရာတွေပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်ဖူဖင်းက အချက်အလက် စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို တင်ပြလိုက်သည်။ “တူးဖော်ပြီးသား အစိတ်အပိုင်းတွေထဲမှာ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ သံချပ်ကာတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ လူသေ ရုပ်အလောင်းတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင် အပြစ်အနာအဆာ ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာသည် တာရှအင်ပါယာ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဂူသင်္ချိုင်းအစစ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း ကျင်းမိသားစုသည် မြေပုံရပြီးနောက် နေရာအနှံ့ လိုက်လံတူးဖော်ခဲ့ရာ ဧကရာဇ်နု၏ ဂူသင်္ချိုင်းအစစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့သော်လည်း အခြားသော တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်း အများအပြားကို တူးဖော် တွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပေးလိုက်သော လိပ်စာသည် ကျင်းမြို့စားကြီး ကျင်းအဲ့ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က တူးဖော် တွေ့ရှိခဲ့သည့် တာရှအင်ပါယာ တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ “တာရှီစာသင်ကျောင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် မော့ယို ရောက်နေပြီ။ ကျင်းဝူပြန်းလည်း ရောက်နေပြီ။ ဒီနှစ်ယောက်လုံးက သမီးကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနေကြတယ်။ သမီး ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်ဖူဖင်းက ဖြေလိုက်၏။ “သမီးက အဖေ့သဘောအတိုင်းပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို သွားနားလိုက်အုံး။ ဒီရက်ပိုင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်ဖူဖင်းက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်းကို ခေါ်ခဲ့။”</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထန်ထိုင်မြဲ့မင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးထန်ထိုင်... စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးပြီ မဟုတ်လား။ အဲဒါ ဧကရာဇ်နုရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းအစစ်ပါပဲ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ တင်တောင်းလက်ဆောင်က မော့မိသားစုထက် အဆများစွာ သာလွန်တယ်ဆိုတာ လက်ခံပြီလား။ ကျုပ်တို့နဲ့ လက်ထပ်မဟာမိတ် ပြုတာကသာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းက တကယ်ပဲ တန်ဖိုးဖြတ်မရပါဘူး။ အာဏာစက် တည်ဆောက်နိုင်မယ့် အရာပါပဲ။ မော့မိသားစုပေးတာထက် ဆယ်ဆမက သာလွန်တယ်။ ဉာဏ်ရှိတဲ့သူတိုင်း ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲ သိကြပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝမ်းသာအားရ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး... ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းနဲ့ ထန်ထိုင် မိသားစု နှစ်ခု မဟာမိတ်ဖြစ်သွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က တစ်ဖက်သားကို အရူးလို့ ထင်နေတာပဲ။ အဲဒီနေရာက ဧကရာဇ်နုရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်း မဟုတ်သလို အခုမှ အသစ်တွေ့ရှိတာလည်း မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျင်းမိသားစုက ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းမြေပုံကို ရပြီးနောက် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေရာအနှံ့ လိုက်လံတူးဖော်ခဲ့ကြတယ်။ ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းကို ရှာမတွေ့ပေမဲ့ တာရှအင်ပါယာ တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်း တချို့ကိုတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>မင်းက အကြီးမားဆုံး တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး အခုမှ ထုလုပ်ထားတဲ့ ဓားကောင်းတချို့ကို အတွင်းထဲ သွားထည့်ထားခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးပြီး ငါ့ကို ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းလို့ ယုံအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်နု ဂူသင်္ချိုင်းဆိုတာ အာဏာစက် တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ အရာဆိုတော့ ဘယ်သူက စိတ်မဝင်စားဘဲ နေမလဲ။ ငါက ကျင်းမိသားစုကို ရွေးချယ်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း မသိတဲ့အချက်က ကျင်းအဲ့ ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို စတွေ့တုန်းက လျှို့ဝှက်ချက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်က သိနှင့်ပြီးသား ကိစ္စဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း... ဒီလောကကြီးမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဉာဏ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဤထန်ထိုင်မြဲ့မင်က တကယ် မလွယ်သည့် လူတစ်ယောက်ပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လှည့်ကွက်မှာ အပြစ် အနာအဆာ မရှိသလောက် ဖြစ်သော်လည်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သံကိုရွှံ့လို လှီးဖြတ်နိုင်တဲ့ ဓားတွေကတော့ အစစ်ပါ သခင်ကြီး။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “မှားယွင်းနေတဲ့ အဖြေတွေအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင် ကျန်ရှိနေတဲ့ အဖြေက ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါစေ၊ အမှန်တရားပါပဲ။ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းပေမဲ့ ဒီဓားတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ထုလုပ်ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ မင်းဆီမှာ သံထည်နည်းပညာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတယ်။ ဒါကမှ တကယ့် တန်ဖိုးအစစ်ပဲ။ တပ်တော်ကြီး သောင်းချီထက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ကျုပ်ကို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ ကျုပ် မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ။ ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ အေးစက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ဖူဖင်းက မော့ယိုကိုပဲ လက်ထပ်တော့မယ်။ ကျင်းမိသားစု ပျက်သုဉ်းချင် ပျက်သုဉ်းပါစေတော့။ ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ အကြံအစည်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က လူတော်လူကောင်းတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်တယ်။ ကျင်းမိသားစုနဲ့တော့ လက်မထပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့တော့ ကျုပ်မိသားစု လက်ထပ်ပေးနိုင်တယ်။ ကျုပ်မှာ လက်မထပ်ရသေးတဲ့ သမီးတစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်။ အဲဒီသမီးနဲ့ မင်းကို ပေးစားမယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ကျုပ် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်ရဲ့ သားမက် ဖြစ်သွားပြီ။ မင်္ဂလာကိစ္စဆိုတာ ရက်ရွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီညပဲ လက်ထပ်ပွဲကျင်းပပြီး မင်္ဂလာဦးည ဆင်နွှဲကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က လက်ခုပ် သုံးချက် တီးလိုက်၏။ ထိုအခါ သတို့သမီးဝတ်စုံနီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းမြီးခြုံထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာ၏။ ချက်ချင်းပဲ လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပပြီး မင်္ဂလာခန်း ဝင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>သတို့သမီးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ခေါင်းမြီးခြုံကို လှန်တင်လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “ယောက်ျား... မင်္ဂလာဦးညက တန်ဖိုးရှိတယ်လေ။ အတူတူ အိပ်ကြရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတို့သမီးအသွင် ပြင်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကျောက်ပေါက်မာရာများ ပြည့်နှက်နေသည်သာမက ရုပ်သွင်ပြင်မှာလည်း ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ မျက်လုံးများမှာလည်း အပေါ်သို့ လန်နေပြီး ဉာဏ်ရည်မမီသူမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိရသွား၏။ ဤအမျိုးသမီးသည် ထန်ထိုင်မိသားစု၏ သမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နာမည်မှာ ထန်ထိုင်ဝူယန် (အလှကင်းမဲ့သူ) ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မိခင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားစဉ်က အဆိပ်မိခဲ့ဖူးသောကြောင့် မွေးဖွားလာချိန်တွင် စိတ်ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ မွေးလာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မိသားစုသည် သူမကို လူလုံးမပြဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထန်ထိုင်ဝူယန်သည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ဤမျှလောက်ထိ ရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ယောက်ျား.. အတူတူ အိပ်ကြစို့လေ။ အတူတူ အိပ်ကြစို့။”</p> <p> </p> <p>သူမက သိုင်းပညာလည်း တတ်နေသေးသည်။ သိုင်းလောကထဲက အရူးမတစ်ယောက်လိုပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့တစ်ယောက် ဤဘီလူးမသဖွယ် ရုပ်ဆိုးလှသော ထန်ထိုင်ဝူယန်၏ လက်ထဲတွင် လူပျိုရည် ပျက်ရတော့မည့် အခြေအနေ ဆိုက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် ငရဲတစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်သို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သေချင်သော်လည်း မသေနိုင်၊ ရှင်ချင်သော်လည်း မရှင်နိုင်သော ဘဝပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သခင်ကြီးထန်ထိုင်... ကျုပ် မှားသွားပါပြီ။ ကျုပ် မှားသွားပါပြီ။ သံထည်လုပ်နည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်သည်အချို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော ထန်ထိုင်ဝူယန်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူမကမူ သွားရည်များ ကျဆင်းလျက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။  ပါးစပ်မှလည်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသေးသည်။ “ယောက်ျား.. အတူတူ အိပ်မယ်လေ။ အတူတူ အိပ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်နှစ်ဖက် မြှောက်လျက် တောင်းပန်လိုက်၏။ “သခင်ကြီး... သံထည်နည်းပညာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအစီအစဉ်ကို ရုပ်သိမ်းပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက လူတွေကို အရူးလို့ ဘယ်တော့မှ မသတ်မှတ်နဲ့။ သံကိုရွှံ့လို လှီးဖြတ်နိုင်တဲ့ ဓားတွေက တကယ်ပဲ မင်း ဖန်တီးခဲ့တာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “တကယ်ပါ။ ဒီနည်းပညာက တန်ဖိုးဖြတ်မရပါဘူး။ သခင်ကြီးကို ဆက်သပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ နည်းပညာထက်စာရင် မင်းလို လူတော်တစ်ယောက်ကို ကျုပ်က ပိုလိုချင်တယ်။ ကျုပ်ပြောပြီးပြီပဲ။ ကျင်းမိသားစုကို ပျက်စီးချင် ပျက်စီးပါစေတော့။ ဒါပေမဲ့ မင်းလို လူတော်ကိုတော့ ကျုပ်လိုချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို... ဒီအမျိုးသမီးကိုပဲ ယူရအုံးမှာလား။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ဖြေသည်။ “ထန်ထိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးတော်က မင်းလို သူတောင်းစားဘဝက လာတဲ့လူနဲ့ မတန်လို့လား။ ကျုပ်က မင်းကို အသုံးချချင်ပေမဲ့ မင်းက ကျုပ်ကို လိမ်ညာခဲ့တဲ့အတွက် သင်ခန်းစာတော့ ပေးရမယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဖူဖင်းကလွဲရင် ကျုပ်မှာ ဒီသမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ သူက ရုပ်ဆိုးပြီး ဉာဏ်မမီပေမဲ့ ဆင်းသက်လာတဲ့ သွေးသားက မြင့်မြတ်တယ်။ မင်းနဲ့ မတန်ဘူးလား။ သူ့ကို ယူပြီးရင် နောက်ထပ် မယားငယ် ချောချောလေးတွေ ထပ်ယူပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး။ ကျုပ် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခု တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အခု မော့မိသားစုက မော့ယို ရောက်နေသလို ကျင်းဝူပြန်းလည်း ရောက်နေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သခင်မလေး ထန်ထိုင်ဖူဖင်းကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနေကြတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်က မော့ယိုကို ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာကြောင့်လဲ။ မော့မိသားစုက ပိုပြီး အင်အားကြီးလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က မော့မိသားစုကို သဘောမကျပါဘူး။ သူတို့ အင်အားကြီးလာတာ ကျုပ်အတွက် အကျိုးမရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ မော့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ရွေးချယ်ရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မော့ယိုက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ တာရှီစာသင်ကျောင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်လေ။ သူနဲ့ ဖူဖင်းက လိုက်ဖက်ညီတယ်။ ကျင်းဝူပြန်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ကျုပ် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ ကျုပ် ထန်ထိုင်မြဲ့မင်က အကျိုးစီးပွားကို ကြည့်ပေမဲ့ သမီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားပေးပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကတော့ ငြင်းမရပေ။ မော့ယိုသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အရည်အချင်း ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းကမူ အရည်အချင်းမရှိ၊ အသုံးမကျ၊ လူရာမဝင်၊ အရူး၊ စိတ်ဖောက်ပြန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤယောက်ျားနှစ်ယောက် ယှဉ်ရပ်နေပါက မည်သည့်ဖခင်မဆို သမီးဖြစ်သူကို မော့ယိုနှင့်သာ ပေးစားလိုကြမည် ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းကဲ့သို့ အမှိုက်သရိုက်ကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>..................</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save