Book List

<h2 style="text-align: center;">ဝမ်းတွင်းကဝေ စိုင်းမောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖုန်းဆိုးမြေမှ လိပ်ပြာချုပ်ကျိန်စာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ။ ထတော့လေဗျာ။ နေတောင်အတော်မြင့်နေပြီ။"</p> <p> </p> <p>" ဟုတ်သားဆရာရေ။ ဒေါက်တာဘခက်က မနက်စာစားဖို့တောင် ခေါ်ခိုင်းနေပြီဗျ။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့ အသံကြားတော့မှ အိပ်ယာပေါ်က အိပ်မှုန်စုန်မွှားနဲ့လူးလဲထလိုက်တယ်။ မနေ့ညက ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးနဲ့ စကားပြောပြီးတာနဲ့ အိပ်ယာဆီတန်းပြန်လာကတည်းက အိပ်ပျော်သွားတာ အခုမှနိုးတာပဲ။ ကပြာကယာမျက်နှာသစ်ပြီး ဒေါက်တာဘခက်စီစဉ်ပေးတဲ့ မနက်စာကို စားလိုက်ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ကတောသူတောင်သားဆိုတော့ ဒေါက်တာဘခက်ကျွေးတဲ့မနက်စာကို မစားတတ်ပေါင်။ ကော်ဖီနဲ့ ဘီစကစ်မုန့်တွေချကျွေးတာမို့ မနက်စာစားရ‌တာ မတင်းတိမ်သလိုခံစားရတယ်။</p> <p> </p> <p>"တူမောင်တို့ အားမနာနဲ့။ စားချင်တာရှိရင်လည်းပြောနော်။ ကျုပ်စီစဉ်ပေးမှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဖြင့်ဗျာ ကျုပ်တို့ဒါကြီးတွေမစားတတ်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ ကျုပ်တို့အတွက် ထမင်းလေးနဲ့ ပဲပြုတ်လေးဖြစ်ဖြစ်စီစဉ်ပေးပါလားဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"ရစေရမယ်။ ခဏစောင့်။"</p> <p> </p> <p>အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်း အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်ရင် တားမရဆီးမရသူက ကိုဖိုးတေ။ ဒေါက်တာဘခက်ကလည်း ကိုဖိုးတေပြောတာကို ရအောင်စီစဉ်ပေးတယ်။ ခဏအကြာမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ထမင်းပူနဲ့ ပဲပြုတ်နဲ့ သေချာနှံ့နေအောင်နယ်ပြီး ကျုပ်တို့ရှေ့မှာလာချပေးတယ်။အဲ့ဒီတော့မှ မနက်စာကို အားရပါးရစားဖြစ်တော့တယ်။ စားသောက်ပြီးသွားတော့ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့ကို ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးနဲ့အတူ 'သာမညမြို့'ဈေးထဲကိုစေလွှတ်ပြီး ဒီညမှာကျုပ်လုပ်မဲ့အကြံအစဉ်အတွက် လိုအပ်တာတွေ သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျုပ်ကတော့ ဒေါက်တာဘခက်နဲ့အတူ ဒေါက်တာဘခက်ရဲ့အမျိုးသမီးအခြေအနေကို သိရှိဖို့ အိမ်မှာနေခဲ့လိုက်တာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ဒီအခန်းထဲမှာ ကျုပ်မိန်းမရှိတယ်။အခြေအနေကို တူမောင်တစ်ချက်ကြည့်ချင်လား။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် နည်းနည်းပါးပါးတော့ အကဲခတ်ကြည့်ချင်တယ်ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာဘခက်က ကျုပ်ရှေ့ကဝင်သွားပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ဖြေညှင်းစွာခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>" မယ်ရွှင်။ ကျုပ်ဝင်လာပြီနော်။ ဒီမှာ မင်းကိုကုသပေးဖို့ဆရာတစ်ယောက်ခေါ်လာတယ်။မင်းကိုသူနဲ့မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ ခေါ်လာခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်ရှိရာမျက်နှာမူရင်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်မှာ မလှုပ်မရှက် ပကတိငြိမ်သက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့အမျိုးသမီးရှေ့ကိုသွားလိုက်ပြီး မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်တာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>" ကျုပ်နာမည် 'စိုင်းမောက်'လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒီက ဒွေးလေးရွှင်ကို ဆေးကုသပေးဖို့ရောက်လာတယ်ဆိုပါတော့။ ဒီဘက်ကပုဂ္ဂိုလ်ကိုတော့ သိလောက်မယ်ထင်ပါတယ်။ ဒါက ဒွေးလေးရွှင်ရဲ့ ခင်ပွန်းဒေါက်တာဘခက်လေ။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် မိတ်ဆက်ရင်း ဒေါက်တာဘခက်ရှိရာဘက်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး အခြေအနေကိုအကဲခတ်ကြည့်တယ်။ ဒါလည်း ဘာမှထူးခြားမလာပါဘူး။မလှုပ်မရှက် ငြိမ်သက်မြဲ ငြိမ်သက်ဆဲပါ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှာတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ပုံရိပ်တွေကို ကျုပ်မြင်နေရတယ်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ။ ကျုပ်တို့ ကိုဖိုးတေ တို့ပြန်လာတာကိုစောင့်ပြီး စီစဉ်ကြတာပေါ့။ ခုတော့ ခဏလောက်အနားယူခိုင်းလိုက်ပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာဘခက်နဲ့ ကျုပ်တို့ အခန်းထဲကထွက်လာပြီးနောက် ဈေးထဲကိုသွားကြတဲ့ ကိုဖိုးတေတို့ပြန်အလာကို စောင့်စားနေကြတယ်။ နေ့လည်မွန်းမတည့်ခင်‌အချိန်မှာ ဈေးထဲသွားကြတဲ့သူတွေပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"အမလေးဆရာရယ် ဆရာရှာခိုင်းတဲ့ပစ္စည်းကို မနည်းလိုက်ရှာပြီးဝယ်ခဲ့ရတယ်။ ဈေးတစ်ခုလုံးလည်းနှံ့နေအောင်သွားရတာ ခြေထောက်ကိုတိုလို့ပါ့။"</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ရောက်တာနဲ့ ပင်ပန်းကြောင်းငြီးငြူနေသူက ကိုဖိုးတေ။ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ကျုပ်မှာလိုက်တဲ့ ဝါးလုံးတွေကိုသေချာစည်းပြီးထမ်းလာတယ်။ ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးက ခြင်းတောင်းအကြီးကြီးကိုထမ်းလို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ကိုဖိုးတေတို့လည်း အခုမှပြန်ရောက်တာဆိုတော့ခဏနားကြအုံးဗျာ။ ကျုပ်စီစဉ်စရာရှိတာတွေစီစဉ်လိုက်အုံးမယ်။ညနေအမီ အမြန်ဆုံးစီစဉ်မှဖြစ်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ဟုတ်ဆရာ။ ကျုပ်တို့လည်းရေမိုးချိုးထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဆရာ့ကိုလာကူပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>အစစအရာရာ ကျုပ်တို့နဲ့လွှဲထားတာမို့ ဒေါက်တာဘခက်က တစ်ခွန်းတောင်ဝင်မပြောပဲ ကြည့်ရုံသာကြည့်နေတယ်။ ကိုမိုးကြိုးထမ်းလာတဲ့ ဝါးလုံးတွေကိုခွဲခြမ်းပြီး ဝါးစားပွဲတစ်လုံး အလျင်အမြန်လုပ်လိုက်တယ်။ ကိုဖိုးတေကိုတော့ ဈေးထဲကဝယ်လာတဲ့ အမဲသားတစ်ပိဿာကို နူးအိနေအောင်ချက်ခိုင်းထားလိုက်ပြီး ထမင်းအိုးပါတည်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒီလိုတွေလုပ်နေရပြီဆိုရင် ကျုပ်ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကိုဖိုးတေ ကောင်းကောင်းကြီးသိနေတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ညနေမစောင်းခင်အားလုံးပြင်ဆင်လို့ပြီးသွားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့လုံးလည်း ချွေးတွေသံတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေရတာဆိုတော့ ညနေမစောင်းခင် ရေမိုးချိုးပြီး ဗိုက်ဖြည့်လိုက်တယ်။ အားလုံးလည်းအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီမို့ သင်္ချိုင်းတကာအပိုင်စားရထားတဲ့ 'အရှင်မမဖဲဝါ'ကိုပင့်ဖိတ်ဖို့စတင်လုပ်ဆောင်ရတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ။ အိမ်ဝန်းထဲမှာ မဖဲဝါကိုပင့်မှာဆိုတော့ ဖြစ်ပါ့မလားဗျ။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ပြဿနာကကျုပ်တို့ဘက်လှည့်လာမှာနော်။"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်ကိုဖိုးတေရာ။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒီနေရာကလည်း အရင်က သင်္ချိုင်းဟောင်းကြီးပဲလေ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။အားလုံးက ကျုပ်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲရှိတယ်။"</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုဆို အစိုးရိမ်လွန်တတ်တဲ့ ကိုဖိုးတေကို ဘာမှမစိုးရိမ်ဖို့ပြောရင်း 'အရှင်မမဖဲဝါ'ကိုပင့်ဖိတ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်ဘေးမှာ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ရပ်နေကြတယ်။ ဒေါက်တာဘခက်နဲ့ ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးတို့ကိုတော့ အိမ်ထဲကိုပဲဝင်နေခိုင်းရတယ်။ ခဏအကြာမှာ ကျုပ်တို့ရှေ့က စားသောက်စရာတွေတင်ထားတဲ့ ဝါးစားပွဲလေးဟာ သိသိသာသာလှုပ်ရမ်းလာခဲ့ပြီး ထွန်းညှိထားတဲ့ ဆီမီးတိုင်တွေ မီးသေသွားတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ 'အရှင်မမဖဲဝါ'ရောက်နေပြီဆိုတာသေချာတယ်။ ကျုပ်ဘယ်သူဘယ်ဝါကို ပင့်ဖိတ်တယ်ဆိုတာကိုသာသိရင် ဒေါက်တာဘခက်တို့ လန့်နေမှာစိုးလို့ 'အရှင်မမဖဲဝါ'နဲ့ မနောချင်းဆက်သွယ်ပြီးသာ မေးမြန်းလိုက်ရတယ်။</p> <p> </p> <p>" မတွေ့ရတာအတော်တောင်ကြာပါပြီလား အစ်မတော်။"</p> <p> </p> <p>"အေး။ ငါ့ကိုခေါ်တာဘာကိစ္စလဲ။"</p> <p> </p> <p>'အရှင်မမဖဲဝါ'ကဝါးစားပွဲပေါ်မှာထိုင်ကာ ပူဇော်ပသထားတဲ့ စားသောက်ဖွယ်ရာတွေကိုစားသောက်ရင်း ကျုပ်ကိုပြန်မေးတော့ အခုလက်ရှိ ဒီအိမ်ထဲမှာဖြစ်နေတဲ့ပြဿနာတွေကို သေချာလေးရှင်းပြလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ နင့်ဆီမှာငါပေးအပ်ထားတဲ့ နဝမမြောက်မဖဲဝါပုံတူအရုပ်လေးရှိတယ်မလား။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီအရုပ်လေးဆိုရင်တော့ ကျုပ်ဆီမှာရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီအရုပ်နဲ့ ကျုပ်ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆိုရင် နည်းလမ်းနှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမနည်းလမ်းက အဲ့ဒီရုပ်တုကိုပြ ငါ့ရဲ့အာဏာစက်နဲ့အမိန့်ပြန်ပြီး ကျိန်စာထုတ်တာပဲ။ ဒုတိယနည်းလမ်းက အန္တရာယ်လည်းများသလို ငါကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်ရမဲ့အပိုင်းဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်လို့ ဒုတိယနည်းလမ်းကိုသာလုပ်ရမယ်ဆိုရင် နင်ငါ့ကိုကူညီမှဖြစ်မယ် 'စိုင်းမောက်'။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်အစ်မတော်ခိုင်းတာအကုန်လုပ်ပါ့မယ်။ဒုတိယနည်းလမ်းကိုသုံးရမယ်ဆိုရင်လည်း အစ်မတော်ကို ကူညီဖို့အဆင်သင့်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ ပထမနည်းလမ်းကိုသုံးကြည့်လိုက်။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့အဆင်မပြေရင် နင့်ကိုငါကိုယ်တိုင်လာတွေ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီအစ်မတော်။ ကျုပ်ကြိုးစားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>'အရှင်မမဖဲဝါ'နဲ့ စကားပြောဆိုပြီးတဲ့နောက် ကြက်သီးတွေဖြန်းကနဲထသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတုန်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ "</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ဘာမှမဖြစ်ဘူးကိုဖိုးတေ။ကျုပ်ကိုအရမ်းဒေါသဖြစ်နေတဲ့ တစ်ခုခုကြောင့်အခုလိုဖြစ်သွားတာ။"</p> <p> </p> <p>"ခွမ်းးးးးး။ "</p> <p> </p> <p>ကျုပ်တို့စကားပြောနေခိုက် အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ပြတင်းပေါက်မှန်ကိုခွဲကာအောက်ကို ခုန်ချလာတဲ့ ဒေါက်တာဘခက်ရဲ့ဇနီးဖြစ်သူကိုမြင်လိုက်ရတော့ အားလုံးအံ့အားသင့်ကုန်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>" မယ်ရွှင်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးခုန်ချလာတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ထူးဆန်းတဲ့အပြုအမူတွေကိုသတိမထားမိပဲ အိမ်ထဲကထွက်လာတော့မဲ့ ဒေါက်တာဘခက်ကို ထွက်မလာခဲ့ဖို့ ဟန့်တားလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ဒွေးလေးရွှင်ရဲ့အနားကိုအသာအယာကပ်သွားပြီး ကျုပ်လွယ်အိတ်ထဲက 'နဝမမြောက်မဖဲဝါ'ရဲ့ပုံတူရုပ်တုလေးကိုထုတ်ပြီး အစ်မတော်ပြောခဲ့သလိုအမိန့်ပြန်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟော့ဒီ အမျိုးသမီးအား ဝင်ရောက်နှောက်ယှက်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကောင်။သင်္ချိုင်းတကာအပိုင်စားရတဲ့မဖဲဝါကိုယ်စား မင်းကိုငါအမိန့်ပေးမယ်။ အခုချက်ချင်း ဒီရုပ်ဒီခန္ဓာထဲကနေထွက်သွားစမ်း။ မထွက်ရင်တော့ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့နော်။ ငါ့လက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့ရုပ်တုကိုမြင်လား။ ဒါဘယ်သူလဲသိတယ်မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>"သောက်ကလေးက ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်မသိသေးဘူးပဲ။ မင်းဘာသာမင်း ဘာကောင်ကြီးပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းပြောတဲ့ မဖဲဝါဆိုတဲ့ကောင်မကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး။  အခုငါဝင်ပူးထားတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာဟာ ငါ့အပိုင်ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကိုငါပိုင်သွားပြီကွ။ဟားးးဟားးးးဟားးးး။"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံကထွက်လာတဲ့အသံဟာ ဩဇာအာဏာအပြည့်နဲ့ ယောက်ျားရင့်မာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့အသံဖြစ်နေတာကြောင့် အင်မတန်အစွမ်းကြီးမားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်စီးထားလိုက်ပြီဆိုတာ သေချာနေပြီ။ ခဏအကြာမှာ 'နဝမမြောက်မဖဲဝါ'ရဲ့ပုံတူအရုပ်တင်ထားတဲ့ ကျုပ်ရဲ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှတဲ့အပူရှိန်ကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ မျက်စိရှေ့မှာတင် ကျုပ်လက်ပေါ်ကရုပ်တုလေးဟာ ပြာအတိဖြစ်ပြီး လေနဲ့အတူပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဆရာ့လက်ပေါ်ကရုပ်တုမရှိတော့ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>"ဆရာ သတိထားနော်။"</p> <p> </p> <p>ကိုမိုးကြိုးနဲ့ ကိုဖိုးတေ တို့က ကျုပ်ကိုစိုးရိမ်တကြီးနဲ့သတိလှမ်းပေးကြတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးကောင်ဝင်ရောက်ပူးကပ်နေတဲ့ ဒွေးလေးရွှင်က ကျုပ်ကိုစားမတတ်ဝါးမတတ်မျက်လုံးတွေနဲ့စိုက်ကြည့်နေတာမို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>" မင်းကိုပြတဲ့ပညာက အကင်းလေးပဲရှိသေးတယ်။ ငါ့ကိုလာရှုပ်ရင် မင်းအသေဆိုးနဲ့သေဖို့သာပြင်ထား။"</p> <p> </p> <p>သွားရေတများများနဲ့ ပြောချင်ရာတွေအော်ပြောပြီးတဲ့နောက် ဒွေးလေးရွှင်က ချက်ချင်းပဲပျော့ခွေကျသွားတော့တယ်။ ကိုဖိုးတေက ဒွေးလေးရွှင်ကိုပြေးဖမ်းလိုက်ပြီးတာနဲ့ အနားယူဖို့အိမ်ထဲကိုခေါ်ဆောင်သွားတော့တယ်။ အခြေအနေတွေငြိမ်သက်သွားပြီဆိုတော့မှ ဒေါက်တာဘခက်တစ်ယောက် အိမ်ထဲကထွက်လာပြီး ကျုပ်အနားကိုကပ်ကာစိတ်ပျက်နေတဲ့အသံနဲ့ တိုးတိုးလေးမေးတယ်။</p> <p> </p> <p>"တူမောင်။ ကျုပ်တို့ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အနာရှိရင်ဆေးရှိပါတယ်။ ဘာမှလည်းမစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျုပ်လုပ်တဲ့ကိစ္စကို အဆုံးထိတိုင်အောင် လုပ်ပေးမှာပါ။ အခုတော့ ဒွေးလေးရွှင်အနားမှာနေပေးလိုက်ပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာဘခက်ကိုစိတ်မပူဖို့ပြောလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူအနားမှာနေပေးဖို့ပြောလိုက်တော့ အိမ်ထဲကိုပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး။ ဒါကြီးကို မင်းကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။"</p> <p> </p> <p>"မကြိုးစားကြည့်ပဲနဲ့တော့ ဘယ်သိမတုန်းဗျဂ္ဂရယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်လက်ဖဝါးပေါ်က မီးလောင်ဒဏ်ရာကြီးကိုတော့ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့တစ်ယောက်မှမသိကြဘူးပေါ့လေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save