Book List

<p>နောက်တစ်နေ့မနက်မှာစောစောထပြီး ဒေါက်တာဘခက်ကို မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်အကြောင်းပြောပြဖို့အသွား ဇနီးဖြစ်သူရဲ့အခန်းထဲမှာ ဒေါကတာဘခက်နဲ့အတူ‌ ဒွေးလေးရွှင်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ အံ့ဩသွားရတယ်။</p> <p> </p> <p>"တူမောင်။ လာလေကွာ။ ဒီမှာ မင်းဒွေးလေးနဲ့ စကားပြောနေတာ။ လာ လာ။"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာဘခက်ရဲ့ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် အခန်းထဲကိုဝင်သွားတော့ ဒွေးလေးရွှင်ရဲ့မျက်နှာမှာ ကျုပ်ကိုကျေနပ်တဲ့ပုံတော့မတွေ့ရဘူး။</p> <p> </p> <p>"ဒွေးလေးရွှင်။ ဘယ်လိုနေသေးလဲဗျ။ နေရထိုင်ရတာရော အဆင်ပြေရဲ့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်ဘက်ကစကားစပြောလိုက်ပေမဲ့ မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့စိုက်ကြည့်နေတဲ့ဒွေးလေးရွှင်ကိုကြည့်ရင်း အခြေအနေကိုသဘောပေါက်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျုပ်ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေသွားပြင်ဆင်လိုက်ပါအုံးမယ်။ မကြာခင်မှာ ဒွေးလေးရွှင်ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားတော့မယ်လို့ ကျုပ်ရဲရဲကြီးအာမခံပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>" အားကိုးပါတယ်တူမောင်ရယ်။ ကျုပ်အခြေအနေကိုလည်း တူမောင်တို့သိပြီးသားပဲ။ ကျုပ် ကျုပ်တော်တော်အသုံးမကျခဲ့တာပါ။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့လိုလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ကိုကိုယ်အပြစ်တင်နေတဲ့ ဒေါက်တာဘခက်ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီး အခန်းထဲကအသာလစ်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာကတော့ ကျုပ်ကိုစောင့်နေကြတဲ့ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့ရှိနေကြတယ်။</p> <p> </p> <p>" ဆရာ ဒီနေ့တော့ စောစောနိုးနေသားပဲဗျ။ "</p> <p> </p> <p>" စောစောနိုးတာတော့မဟုတ်ဘူးကိုဖိုးတေရေ။ မနေ့ညကတည်းက ကောင်းကောင်းအိပ်မရပါဘူးဗျာ။"</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ကဆာဆာနဲ့မို့ ကိုဖိုးတေတို့နဲ့အတူ မနက်စာဝင်စားလိုက်ပြီး ကျုပ်မရှိခိုက် ဒီအိမ်မှာဘယ်လိုနေခဲ့ရမယ်ဆိုတာ သေချာမှာနေရတယ်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချစမ်းပါဆရာရယ်။ ကျုပ်တို့ဒီကိုမလာခင်တုန်းကလည်း မကြည်ပြာတို့အိမ်မှာနေခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ကျုပ်တို့အတွက်မပူနဲ့။ဆရာသာ လုပ်စရာရှိတာကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းလုပ်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေရဲ့ပြောစကားကြောင့် စိတ်ပူနေတာတွေနည်းနည်းလျော့သွားတယ်။ ဒီနေ့လည်းတစ်နေကုန် ကမ္မဌာန်းထိုင်ရင်း အစ်မတော်မဖဲဝါလာခေါ်မဲ့အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမိတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ညနေစောင်းတော့ ခွေးအူသံတစ်ချက်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီအသံက အစ်မတော်မဖဲဝါရဲ့ခွေးနက်ကြီးမဲမှောင်ရဲ့အသံဆိုတာကျုပ်ကောင်းကောင်းကြီးသိတာပေါ့။ ကမ္မဌာန်းထိုင်နေရာက ထလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ကိုထွက်ကြည့်တော့ နွားမဒန်းလောက်ရှိမဲ့ ခွေးနက်ကြီးက အိမ်ရှေ့မှာရပ်နေတာတွေ့ရတယ်။ ကိုဖိုးတေနဲ့ ကိုမိုးကြိုးတို့ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြီးတာနဲ့ ခွေးနက်ကြီးခေါ်ဆောင်ရာကို လိုက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ 'သာမညမြို့'ရဲ့အစွန်က ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်နေရာရောက်တော့ ခွေးနက်ကြီးရဲ့ခြေလှမ်းတွေက တုန့်ကနဲရပ်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>"အူ ဝူး ဝူး။"</p> <p> </p> <p>ခွေးနက်ကြီးက ဆွဲဆွဲငင်ငင်နဲ့တစ်ချက်အူလိုက်တဲ့အချိန် ကျုပ်တို့ရှေ့မှာ တံခါးပေါက်တစ်ချပ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့အလိုလိုပွင့်သွားခဲ့တယ်။ ခွေးနက်ကြီးကဝင်သွားတာမို့ ကျုပ်ပါလိုက်ဝင်ခဲ့ရတယ်။ တံခါးရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာက အစ်မတော်မဖဲဝါကျုပ်ကိုတွေ့ရင် ဆုံနေကျ နေရာလေးကိုတွေ့လိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ရှေ့မှာမြင်နေရတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ အစ်မတော်မဖဲဝါရှိနေတယ်ဆိုတာ မပြောပြလည်းကျုပ်သိလိုက်တာပေါ့။ သစ်သားအိမ်ထဲမှာ အစ်မတော်မဖဲဝါကိုမြင်လိုက်ရတာမို့ အိမ်လေးအတွင်းကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>" ရောက်လာပြီလား။ နင်ပါတော့ ငါ့အတွက်အကူအညီရတာပေါ့ဟယ်။ခဏတော့စောင့်အုံး။ ဟိုအကောင်နေတဲ့နေရာကို ပြန်မရောက်သေးဘူးလို့သိထားသေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီအစ်မတော်။ ကျုပ်လည်းလိုအပ်တဲ့ဆေးဝါးတွေပြင်ထားလိုက်အုံးမယ်။"</p> <p> </p> <p>အစ်မတော်က ကျုပ်ကိုအိမ်ထဲကတစ်နေရာမှာထိုင်စောင့်ခိုင်းထားတာမို့ လိုအပ်တဲ့ဆေးဝါးတွေပြင်ဆင်ရင်းစောင့်နေလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ အစ်မတော်က ကျုပ်ကိုတစ်နေရာသွားကြဖို့ပြောလာတယ်။</p> <p> </p> <p>" စိုင်းမောက်။ နင်ပြင်စရာရှိတာတွေပြင်ပြီးပြီလား။ အခုချက်ချင်းပဲသွားရအောင်။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကတော့ အဆင်သင့်ပဲအစ်မတော်ရေ။"</p> <p> </p> <p>"ကဲ ဒါဆို လာသွားကြစို့။"</p> <p> </p> <p>အစ်မတော်မဖဲဝါက သူ့ရဲ့ခွေးနက်ကြီးပေါ်ကိုလွှားကနဲခုန်တက်လိုက်တယ်။ ကျုပ်လည်း ခွေးနက်ကြီးပေါ်ကိုတက်ခဲ့ရတာပေါ့။ကျုပ်တို့ခွေးနက်ကြီးပေါ်ကိုရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ အလွန်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့စတင်ပြေးတော့တယ်။ ကျုပ်မျက်လုံးတွေကို လေတွေတရစပ်တိုးဝင်လာတာမို့ မျက်လုံးတွေကိုစုံမှိတ်ပြီးလိုက်လာရတယ်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့သွားမဲ့နေရာတော့ရောက်ပြီ။ မဲမှောင် နင်ပြန်တော့ အလိုရှိရင်ခေါ်လိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>အရှိန်ကတဖြေးဖြေးကျလာပြီး တစ်နေရာမှာတုန့်ကနဲရပ်လိုက်ပေမဲ့ ကျုပ်မျက်လုံးတွေကိုတော့ မဖွင့်ကြည့်နိုင်သေးဘူး။ လေတိုးတဲ့အရှိန်ကြောင့် မျက်လုံးထဲဝင်လာတဲ့ ဖုန်တွေသဲတွေမရှိတော့အောင် ပွတ်သပ်နေရသေးတာ။ခြေထောက်အောက်က အထိအတွေ့မရှိတော့တာကြောင့် ကျုပ်တို့စီးလာတဲ့ခွေးနက်ကြီးကတော့ နေရာကနေပျောက်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျုပ်မျက်လုံးတွေဖွင့်လို့ရတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့မှာမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားရတယ်။ ပြိုပျက်နေတဲ့ ရှေးခေတ်နန်းဆောင်ကြီးတစ်ဆောင်ကိုတွေ့လိုက်ရပြီး အတွင်းထဲကနေ ကယ်ပါယူပါတစာစာ အော်ဟစ်နေတဲ့အသံတွေကြောင့် ခေါင်းတွေပါကိုက်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"အခုလို နင်ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့လိုက်ရတော့ ဘယ်လိုနေလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အတွင်းထဲက အော်သံတွေက ကျုပ်ကိုခေါင်းကိုက်စေတာတော့အမှန်ပဲအစ်မတော်။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီအော်သံတွေက ဟိုမကောင်းဆိုးဝါးကောင်စီမံထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေက အသက်ဝင်ပြီး အော်ဟစ်နေတဲ့အသံတွေလေ။"</p> <p> </p> <p>"တောက်။ တော်တော် ယုတ်မာတဲ့လူပဲ။"</p> <p> </p> <p>ဒေါသဖြစ်လွန်းလို့ စိတ်ထဲကစကားသံတွေတောင်အပြင်ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"နင်ဒေါသဖြစ်တာတွေကိုငါနားလည်ပါတယ်။ ဒီကောင့်ကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ဖို့က အဓိကပဲ။ အဲ့ဒါကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား။ ကြားလား။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်မတော်။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်နဲ့အစ်မတော်မဖဲဝါတို့ ရှေ့မှာမြင်နေရတဲ့ နန်းဆောင်အဟောင်းကြီးထဲကို သတိကြီးစွာထားရင်း ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ တံခါးပေါက်များစွာကိုဖြတ်သန်းပြီးတဲ့နောက် မီးရောင်မှိန်ပျပျပဲရှိတဲ့ အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့လူရိပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဖိုးသက်ရှည်။ အတော်ကိုမှအလုပ်ရှုပ်နေတာပါ့ပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဟမ် နင် နင်တို့က ဒီနေရာကိုဘယ်လိုသိပြီးဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါတွေအသာထားစမ်းပါအုံး။ နင်လုပ်နေတဲ့အလုပ်တွေကို ရပ်တန်းကရပ်လိုက်တော့။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့နော်။"</p> <p> </p> <p>"အောင်မာ။ သင်္ချိုင်းစောင့်တဲ့ဟာမက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်နဲ့ နင့်အဆင့်နဲ့ငါလိုနန်းတွင်းဆေးဆရာတစ်ယောက်ကို ပြောရဲဆိုရဲရှိလှချည်လား။"</p> <p> </p> <p>"နင့်ဟာနင် နန်းတွင်းဆေးဆရာမကလို့ ဘာကောင်ကြီးပဲဖြစ်နေဖြစ်နေငါဂရုစိုက်မယ်ထင်သလား။ အခုနင်က လူမဟုတ်တော့ဘူးနော်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်ဘဝရောက်နေလဲဆိုတာလည်း သတိရအုံး။"</p> <p> </p> <p>အစ်မတော်မဖဲဝါနဲ့ မကျွတ်မလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ နန်းတွင်းဆေးဆရာဦးသက်ရှည်တို့ စကားများနေခိုက်လိုအပ်မယ်ထင်ရတဲ့ဆေးဝါးတွေနဲ့ အင်းတွေကိုကျုပ်အသင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"တောက်။ ငါ့ကိုပမာမခန့်လာလုပ်နေတဲ့ကောင်မ ကိုာ့်အဆင့်ကိုယ်သိစမ်း။"</p> <p> </p> <p>"အုန်း။ဝုန်း။"</p> <p> </p> <p>ဦးသက်ရှည်က သူ့လက်ထဲကဆေးလုံးတစ်လုံးကို မြေကြီးပေါ်ပစ်ပေါက်လိုက်တော့ အမဲရောင်အခိုးအငွေ့တွေထွက်လာပြီး မြေကြီးထဲကနေ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နာနာဘာဝပေါင်းစုံတိုးထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း။ဘုန်း။ဘုန်း။"</p> <p> </p> <p>အလွန်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ အစ်မတော်မဖဲဝါက မြေကြီးထဲကထွက်လာသမျှ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို တစ်ကောင်ချင်းလိုက်ရိုက်နေတာပေါ့။ အရေအတွက်မမျှတာကတစ်ကြောင်း ဆက်တိုက်ထွက်လာနေတာကတစ်ကြောင်းနဲ့မို့ အချိန်ကြာလာတော့ အစ်မတော်မဖဲဝါရဲ့ရိုက်ချက်တွေက သိသိသာသာအားလျော့လာတာကိုသတိထားလိုက်မိတယ်။ အဲ့အချိန်ကျုပ်လက်ထဲက ငရဲမီးလျှံအင်းကို ပစ်လိုက်ပြီး အစ်မတော်ကိုရှောင်နေဖို့ သတိလှမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မတော် လွတ်ရာကိုအမြန်ရှောင်။ကျုပ်အင်းတစ်ချပ်ပစ်လိုက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>"အုန်း။ အုန်း။ အုန်း။ "</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပြင်းထန်လွန်းလှတဲ့ပေါက်ကွဲသံတွေထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်လေးနဲ့ ငါ့ကိုနိုင်ပြီမထင်နဲ့။ ငါ့ရဲ့အစွမ်းကိုမင်းတို့သိအောင်ပြရသေးတာပေါ့ကွာ။ဟားးးဟားးး။"</p> <p> </p> <p>ဦးသက်ရှည်က သူ့လက်ထဲက အနီရောင်ဆေးလုံးလေးတွေကို ဝါးစားလိုက်ပြီးချိန်မှာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာလည်း နဂိုကထက်အဆပေါင်းများစွာကြီးမားသွားပြီး အနီရောက်ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်ကိုအသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"အယုတ်တမာကောင် ဝိညာဉ်တွေကိုစားသုံးပြီး ဘီလူးအဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ထန်းပင်တစ်ပင်နီးပါးရှိတဲ့ ဘီလူးကြီးကိုကြည့်ရင်း ကျုပ်နဲ့ အစ်မတော်မဖဲဝါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားရခက်နေကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ကျုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကအပူရှိန်တွေ တဖြေးဖြေးတိုးလာနေတာကိုသတိထားလိုက်မိတယ်။ ခဏကြာတော့ ကျုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကနေ မှော်စက်ရောင်နဂါးကြီးနဲ့ သွေးနဂါးတို့ဟာ ကျုပ်အမိန့်မရပဲပေါ်ထွက်လာကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဂီးးးး။ ဂရားးးး။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး။ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်က ထိန်းမရသိမ်းမရဖြစ်နေလို့ လွှတ်ပေးလိုက်ရပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်နားထဲမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့အသံပိုင်ရှင်က ဗျဂ္ဂ။ မထူးတော့မဲ့အတူတူ ထွက်လာတဲ့နဂါးကြီးနှစ်ကောင်ကိုပဲအသုံးချပြီး အနီရောင်ဘီလူးကြီးကိုရင်ဆိုင်ရုံပဲရှိတော့တာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"မှော်စက်ရောင်နဂါးနဲ့သွေးနဂါးတို့ သင်တို့ကိုပိုင်ဆိုင်တဲ့ငါ့အမိန့်ကိုနာခံစမ်း။ သင်တို့မျက်စိရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ဘီလူးကိုလှုပ်မရအောင်ချုပ်ထားလိုက်ကြစမ်း။"</p> <p> </p> <p>ဟိုဟိုဒီဒီပြေးလွှားနေကြတဲ့ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်က ကျုပ်ပြောနေတာတွေကိုနားလည်ကြပုံပဲ။ ကျုပ်ရဲ့စကားသံဆုံးတာနဲ့ နဂါးကြီးတွေရဲ့အရွယ်အစားဟာ အဆမတန်ကြီးမားလာပြီး အနီရောင်ဘီလူးကြီးကိုလှုပ်မရအောင်ရစ်ပတ်ထားလိုက်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"လွှတ်စမ်း။ ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း။ လွှတ်ကြစမ်း။"</p> <p> </p> <p>"ဖောင်း ။ ဖောင်း ။ ဖောင်း။"</p> <p> </p> <p>ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်ကို ဘီလူးကြီးက တဖောင်းဖောင်းနဲ့မြည်အောင်ထုနှက်နေတော့တယ်။ နဂါးကြီးတွေကလည်း ဘီလူးကြီးရဲ့လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲထားပြီး ဘယ်လိုပဲလုပ်လုပ် လွတ်မသွားအောင် ရစ်ပတ်ထားကြတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"နင့်မှာ ဒီလိုအဆင့်မြင့်ပညာရပ်တွေလည်းရှိတာပဲလား။"</p> <p> </p> <p>"ဒီနဂါးကြီးတွေကို ကျုပ်ထိန်းသိမ်းထားရတာ အတော်ကြာပါပြီအစ်မတော်။ဟုတ်တော့လည်းဟုတ်သား။ အခုမှပဲအစ်မတော်ကမြင်ဖူးတာကိုး။"</p> <p> </p> <p>"အုန်း ။ အုန်း ။ အုန်း ။"</p> <p> </p> <p>ဘီလူးကြီးကလည်း နဂါး‌နှစ်ကောင်ရဲ့လက်ကလွတ်အောင် အသေအကြေကိုရုန်းနေတာ။ ကျုပ်ရဲ့နဂါးကြီးတွေကလည်း ဘီလူးကြီးရဲ့လည်ပင်းကို ပြတ်ထွက်မသွားရုံတမယ်ကိုက်ခဲထားတာ။</p> <p> </p> <p>"စိုင်းမောက်။ နင့်မှာ ဒီကောင့်ကိုရှင်းပစ်နိုင်လောက်မဲ့တစ်ခုခုမရှိဘူးလား။ အချိန်တွေကြာလာရင် မကောင်းဘူးနော်။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကြိုးစားကြည့်ပါအုံးမယ်အစ်မတော်။"</p> <p> </p> <p>အခုမှကျုပ်သတိရတယ်။ နတ်ဘီလူးသိုက်ကပေးလိုက်တဲ့ ခေါင်းလောင်းလေးကျုပ်မှာရှိတာပဲ။ အခုတော့ အဲ့ဒီခေါင်းလောင်းလေးကိုတီးဖို့အချိန်ကျလာပြီ။ ကျုပ်လွယ်အိတ်ထဲက ခေါင်းလောင်းလေးကိုထုတ်ပြီး တီးလိုက်တဲ့အချိန် ကျုပ်တို့ရှေ့မှာ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့်နဲ့ နတ်ဘီလူးစစ်သည်တစ်ရာတိတိပေါ်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘီလူးတို့ သင်တို့ရှေ့က မကောင်းဆိုးဝါးဘီလူးကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ပေတော့။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်ရဲ့အမိန့်ပေးသံအဆုံးမှာ ရွှေရောင်နတ်ဘီလူးစစ်သည်တွေက အနီရောင်ဘီလူးကြီးရှိရာကိုပြေးဝင်သွားကြပြီး လက်ထဲက ဓားတွေ ပုဆိန်တွေနဲ့ အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>" မင်း မင်းဘယ်လိုကောင်လဲ။ မင်းမှာ ဘာလို့ ဒီလိုအဆင့်မြင့်တဲ့မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေရှိနေရတာလဲ။ အားးး။ ကယ် ကယ်ကြပါအုံး။ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါမခံစားနိုင်တော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးမှာ အနီရောင်ဘီလူးကြီးက အသံနက်ကြီးနဲ့အော်ဟစ်ရင်း အခိုးအငွေ့တွေဖြစ်ကာပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်ကလည်းတာဝန်တွေပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကသူတို့ရဲ့နေထိုင်ရာ နေရာကိုပြန်ရောက်သွားကြတယ်။ </p> <p> </p> <p>"ဟူးးးးးး။ ပင်ပန်းလိုက်တာအစ်မတော်ရယ်။ "</p> <p> </p> <p>"နားဖို့ကြံမနေနဲ့အုံး။ ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအဖြစ်‌ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့သူတွေကိုကယ်ရအုံးမယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်မတော်။ကျုပ်စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>အသံတွေကြားနေရတဲ့ဘက်ကိုဦးတည်သွားလိုက်ပြီး အရောင်တလက်လက်နဲ့ဆေးလုံးတွေအများကြီးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖန်လုံးလေးတွေလိုဖြစ်နေတဲ့ဆေးလုံးတွေရဲ့အတွင်းမှာ အခိုးအ‌ငွေ့တွေကြားမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ မကျွတ်လွတ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီဆေးလုံးတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲခြင်းခံရတဲ့သူတွေထဲမှာဒေါက်တာဘခက်ရဲ့ဇနီးလို စိတ်နဲ့လူနဲ့မကပ်ဖြစ်နေတဲ့လူတွေလည်းရှိချင်ရှိနေနိုင်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ပညာစက်တွေနဲ့ ဆေးလုံးထားရှိရာအခန်းအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။တစ်လက်စတည်း နန်းဆောင်အဟောင်းကြီးကိုပါ မီးလောင်တိုက်သွင်းခဲ့ရတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>" နင်လည်းပင်ပန်းနေမှာ။ဟိုပြန်ရောက်ရင် အေးအေးဆေးဆေးအနားယူလိုက်ပါ။"</p> <p> </p> <p>အစ်မတော်မဖဲဝါက သူ့ရဲ့ခွေးနက်ကြီးကိုခေါ်ပြီး ကျုပ်ကို ‌ဒေါက်တာဘခက်တို့အိမ်ရှေ့ထိလိုက်ပို့စေတယ်။ ဒေါက်တာဘခက်တို့အိမ်ရှေ့ကိုရောက်တာနဲ့ ကျုပ်တစ်ကိုယ်လုံးကိုင်ရိုက်ထားသလိုမလှုပ်ချင်မကိုင်ချင်ဖြစ်ပြီး လဲမကျရုံတမယ်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဆရာပြန်လာပြီ။ ဆရာပြန်လာပြီကိုမိုးကြိုးရေ။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်ကိုမြင်တဲ့ ကိုဖိုးတေက အပြေးရောက်လာပြီးကြိုတယ်။ သူ့နောက်မှာက ကိုမိုးကြိုးလည်းပါလာတာသေးတာတွေ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ ဒီတစ်ခါပြန်လာတာစောသားပဲဗျ။ ဘယ်လိုတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျုပ်တို့ကိုပြောပြအုံးနော်။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ကိစ္စတွေသိချင်ရင်နောက်မှ အေးဆေးပြောပြပါ့မယ်ကိုဖိုးတေရာ။ အခုတော့ ကျုပ်နားချင်နေပြီဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီဆရာ။ ကျုပ်ဆရာ့ကို နားဖို့အခန်းထဲခေါ်သွားပေးမယ်။ ဒေါက်တာဘခက်ကလည်း ဆရာ့ကိုမျှော်နေတာဗျ။"</p> <p> </p> <p>"တူမောင်။ ဘေးမသီရန်မခပဲ ပြန်ရောက်လာတာကျုပ်ဖြင့်သိပ်ဝမ်းသာတာပဲ။ ဒီတော့ ကျုပ်မိန်းမ ဘယ်တော့လောက်ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလဲဟင်။"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဘခက်။ အစ်ကိုဘခက်။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေနဲ့စကားတွေပြောနေတုန်း ဒေါက်တာဘခက်ပါရောက်လာပြီး ကျုပ်ကိုမေးခွန်းတွေဆက်တိုက်ကိုမေးတော့တာ။ ဒေါက်တာဘခက်ရဲ့မေးခွန်းတွေကိုမဖြေနိုင်ခင် နောက်ကျောဘက်ဆီကအသံကြားလိုက်ရတာမို့ လှည့်ကြည့်တော့ လူကောင်းပကတိအတိုင်းဖြစ်နေတဲ့ ဒွေးလေးရွှင်ကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒေါက်တာဘခက်ကတော့ ဒွေးလေးရွှင်ကိုမြင်လိုက်ရတာနဲ့ အားရဝမ်းသာပြေးဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လိုရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့တာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"မယ်ရွှင် မင်း မင်းပြန်လာပြီပေါ့နော်။ မင်းတကယ်ပြန်လာပြီပေါ့။ အီးးးးးဟီးးးးးး။"</p> <p> </p> <p>အခြေအနေတွေကိုဘာမှမသိသေးတဲ့ ဒွေးလေးရွှင်က ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ကျုပ်တို့အားလုံးကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျုပ်လည်း အေးဆေးအနားယူပြီးမှ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကိုရှင်းပြတော့မယ်လို့တွေးပြီး ကျုပ်တို့နေထိုင်ရာအခန်းကို ကိုဖိုးတေကိုလိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p style="text-align: center;">ပြီး။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> <p>မှတ်ချက်။ ။စိတ်ကူးယဉ်ရေးသားထားသောဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါသဖြင့် အမှားများပါခဲ့သည်ရှိသော် နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံတောင်းပန်အပ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: right;">သင်ဆရာ မြင်ဆရာ ကြားဆရာအပေါင်းအား</p> <p style="text-align: right;">ဦးထိပ်ထားလျက်</p> <p style="text-align: right;">လေးစားစွာဖြင့်</p> <p style="text-align: right;">မောင်ပိုင်(ပုလဲ)</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save