Book List

<h2 style="text-align:center">ကံကောင်းခြင်းမိန်းမပျို</h2> <h2 style="text-align:center">(စာစဉ်-၁)</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အသက်ကယ်တင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်းတွေ ထူထပ်နေတဲ့ကြားက တောင်ပတ်လမ်းလေးတစ်ခု...။</p> <p>ဝေရော့တစ်ယောက် ကျောပိုးခြင်းတောင်းလေးကို လွယ်လျက် လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာနေလေသည်။</p> <p>နွေဦးဦးပိုင်း၏ ရာသီဥတုမှာ သာယာနေပြီး ဝင်လုဆဲဆဲဖြစ်နေသည့် နေရောင်ခြည်မှာ သူမ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော မျက်နှာထက်တွင် ထင်ဟပ်၍ နေလေတော့သည်။</p> <p>ယူပင်တောင်သည် သူမနှင့် အလှမ်းဝေးသော်လည်း ၎င်းတောင်ပေါ်တွင် ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်များ များစွာရှိနေသောကြောင့် မနက်စောစော တောင်ပေါ်သို့ လာရခြင်းမှာ လာရကျိုးနပ်သည်ဟုပင် သူမတွေးနေမိသည်။</p> <p>တောင်အောက်ခြေလမ်းလေးမှနေ၍ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ အထွက်တွင်တော့ ဝေရော့တစ်ယောက် မလှမ်းမကမ်းမှ လာသော ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အခြွေအရံများစွာ ဝန်းရံထားပြီး ဆင်ယင်မှုများဖြင့် အလွန်လှပနေသည့် ရထားလုံးတစ်စီးသည် လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ရပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့လည်း ခဏတာမျှ ရပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ပြဿနာတွေနဲ့ မပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>ထို့နောက် သူမလည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ဖို့သာ ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း အဝေးတွင်ရှိနေသော လူများမှာ သူမကို လှမ်းမြင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် ဝေရော့ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး ရှေ့မှနေ၍ ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အနီးဆုံး ဆေးခန်းက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ အသံမှာ အလွန်အလောတကြီး ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာထားမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>"ဒီနားမှာ ဆေးခန်းမရှိဘူး…အနီးဆုံးဆိုရင် မြို့ထဲအထိသွားရမှာ…မိုင် ၇၀၊ ၈၀ လောက် ဝေးတယ်" ဟု ဝေရော့လည်း ခေါင်းငုံ့လျက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါဆို ဝမ်းဆွဲသည်ရော…ဒီအနီးအနားက ရွာမှာ ဝမ်းဆွဲသည်ရှိလား" ဟု ထိုလူမှ ထပ်မံကာ မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"မရှိဘူး"</p> <p>ဝေရော့၏ အဖြေကြောင့် ထိုလူ့မျက်နှာမှာ ပိုမိုကာ ပျက်သွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွက် ထိုသူသည် ဘာမှထပ်မမေးတော့သည်နှင့် ဝေရော့လည်း သူများကိစ္စထဲ ဝင်မပါချင်သောကြောင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလောက်သာ လှမ်းရသေးသည့်အချိန်တွင် ရထားလုံးထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံနှင့် အစေခံမလေးများ၏ စိုးရိမ်တကြီး ပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"သခင်မလေး...အောင့်ထားပါဦး…. အဆင်ပြေသွားမှာပါ…ကျွန်မတို့ဆရာဝန်အမြန်ရှာပေးပါ့မယ်…ခြေထောက်...ခြေထောက်လေးထွက်လာပြီ…ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ. …ရေ... ရေနွေးနဲ့ ဂျင်ဆင်းလက်ဖက်ရည် အမြန်ယူခဲ့"</p> <p>ဝေရော့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရပ်တန့်နေလေတော့သည်။ ရထားလုံးထဲရှိလူများသည် ကလေးမွေးနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>အခြေအနေမှာလည်း တော်တော်စိုးရိမ်ရပုံ ရသည်ဟု ဝေရော့ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဝင်ကူလိုက်ရမလား…မကူတာပ‌ေကောင်းပါတယ်…ကူလိုက်ရင်ပြဿနာတွေပါလာတတ်တယ်...ပြီးတော့ ဒီလူစုကလည်း သာမန်လူတွေ မဟုတ်ပုံပဲ”</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ဝေရော့ ဆက်လျှောက်ဖို့ ပြင်လိုက်တိုင်း အမျိုးသမီး၏ အော်သံမှာ ထပ်မံကာ ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမလည်း ပစ်မထားနိုင်တော့ကာ လူ့အသက်သည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် ဝင်ကူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် သူမ၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ကာ လှည့်ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ရထားလုံးနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။ ထိုအခါ အခြွေအရံများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တားဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဆေးပညာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်ပါတယ်…ခြင်းတောင်းထဲမှာလည်း အခုတင် ခူးလာတဲ့ ဆေးမြစ်တွေ ပါလာတယ်…ရှင်တို့ ကျွန်မကို ယုံတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ရထားလုံးထဲ ပေးဝင်ပါ…မယုံရင်လည်း ကျွန်မ အခုပဲ ထွက်သွားမယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် အလျင်အမြန်ပင် ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>မြန်မြန်ဖြေနိုင်ခြင်းမရှိပဲ မကုခိုင်းဘူးဆိုရင်လည်း ပြဿနာမတက်အောင် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>"ကလေးခြေထောက်အရင်ထွက်နေပြီ" ဟု အစေခံမလေး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကလေးမွေးသည့်အခါ ခြေထောက်မှ အရင်ထွက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ငရဲတံခါးသို့ တစ်ဝက်ရောက်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံးထဲမှ အော်သံ ထပ်မံထွက်လာသဖြင့် ထိုလူ့နှလုံးသားကို ဆောင့်ကန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့တွင် ထပ်မံစဉ်းစားရန်အလို့ဌာ အချိန်မရှိတော့ပေ။</p> <p>"မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်…ငါ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကိုသာ ကယ်နိုင်ရင် မင်းကို စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အကုန်ပေးမယ်"</p> <p>ဝေရော့လည်း ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရထားလုံးထဲတွင်မူ လှပသည့် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ညည်းညူနေပြီး နဖူးမှပင်လျှင် ချွေးများ ရွဲလျက် ဘေးတွင်ရှိနေသော အစေခံမလေး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလေသည်။</p> <p>ဝေရော့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ရေမြွာအရည်မှာ ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း သန္ဓေသားသည် အနေအထား မမှန်သောကြောင့် မွေးရခက်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တော်သေးသည်မှာ ရေမြွာအရည်များမှာ အကုန်ထွက်သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကလေး၏ခြေထောက်မှာလည်း မွေးလမ်းကြောင်းထဲသို့ အကုန်ဝင်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။</p> <p>ဝေရော့သည် ခြင်းတောင်းထဲမှ အပ်စိုက်ကိရိယာနှင့် ဆေးအိတ်လေးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါ့အပြင် ဂျင်ဆင်းပြား နှစ်ပြားအား အမျိုးသမီးကို ငုံခိုင်းလိုက်ပြီး အစေခံမလေးကိုတော့ ရေနွေး ဒါမှမဟုတ် အားရှိမည့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို အမြန်ပြင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"မငိုပါနဲ့…အားမကုန်စေနဲ့ဦး…နာကျင်တာသက်သာအောင်အပ်စိုက်ပေးမယ်...ပြီးရင်ကလေးအနေအထားပြန်ပြင်ပေးမယ်နော်...စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့နော်တတ်နိုင်သလောက်စိတ်လျှော့ထားပါ"ဟုဝေရော့မှအားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဘာ…ကလေးအနေအထားကို ပြန်ပြင်ပေးမယ်ဟုတ်လား…အပ်စိုက်မယ်...ဟုတ်လား”</p> <p>ဘေးတွင်ရှိနေသော အစေခံမလေးများမှာမူ မျက်နှာများ ပျက်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ထိုအရာသည် မြို့တော်တွင် အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံး ဝမ်းဆွဲသည်များပင် မလုပ်ရဲသည့်အရာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဝေရော့အနေဖြင့် စကားအပိုမပြောတော့ကာ ရေနွေးနှင့် လက်ကို မြန်မြန်ဆေးလိုက်ပြီး အပ်စိုက်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ငွေရောင်အပ်ရှည်လေးများကို အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အချက်အချာ နေရာများတွင် တိတိကျကျ စိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ထိုအမျိုးသမီးလည်း နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အစေခံမလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင်ပင် ထွက်နေသည့် ကလေးခြေထောက်ကို ဗိုက်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>အစေခံမလေးများဆိုသည်မှာ ထအော်တော့မည့်အလား လန့်သွားကြသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် သူမလက်ကို အမျိုးသမီး၏ ဗိုက်ပေါ်တင်ပြီး ထိုက်ချိကစားသကဲ့သို့ အနေအထားဖြင့် ဗိုက်ထဲမှ ကလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုက်ထဲမှ ကလေးမှာတကယ်ကြီးပင် ရွေ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အစေခံမလေးများလည်း ဆွံ့အကုန် ကြသည်။</p> <p>အချိန်များကုန်လွန်သွားကာ အပြင်တွင် စောင့်နေသည့် သူများမှာလည်း မီးဖိုပေါ် တင်ခံထားရသကဲ့သို့ အရမ်းကို စိုးရိမ်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“အဲဒီမိန်းကလေး တကယ်ရော တတ်ပါ့မလား… အဆင်မပြေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>တစ်နာရီခန့်ကြာသောအခါတွင် ကလေးငိုသံလေးထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်မှုများကို ရိုက်ချိုးလိုက် လေသည်။</p> <p>အားလုံးလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဟေးခနဲပင် အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအခါ ဝေရော့သည် ကလေးချက်ကြိုးကို ဖြတ်ပေးပြီး မိခင်ဖြစ်သူကိုလည်း သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေရော့တွင်လည်း နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားဖြင့် ရထားလုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမမှ အထဲသို့ ဝင်ကြည့်လို့ရပြီလို့ ဟုပြောလိုက်သည်နှင့် အဝတ်အစားကောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူကြီးမှာမူ ဇနီးဖြစ်သူဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ သတိပေးစကားကြောင့် ထိုလူမှာ ဝေရော့ကို ကျေးဇူးတင်ရန်နှင့် ဆုလာဘ်တွေပေးရန် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း အစောပိုင်းက ကယ်တင်ပေးလိုက်သည့် မိန်းကလေးသည် ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရတာလဲ”</p> <p>အိမ်အပြန်လမ်းပေါ် ရောက်မှ ဝေရော့တစ်ယောက် နောင်တရနေမိသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ပေးလိုက်သည့် ဂျင်ဆင်းပြားများနဲ့ သွေးတိတ်ဆေးမှာ အတော့်ကို တန်ဖိုးရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် ယခုကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရသောအခါတွင် ဆုလာဘ်ကို ကြိုတောင်းရမည်ဟု ဝေရော့ တွေးထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ခြင်းတောင်းလေးကို လွယ်ကာ အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်နာရီကျော်သာလျှင် လမ်းလျှောက်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ လူနာကယ်ရင်း အားကုန်သွားသောကြောင့် သုံးနာရီလောက် ကြာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဆယ်နှစ်လုံးလုံး နေထိုင်ခဲ့သည့် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အိမ်လေးရှေ့ကို ရောက်လာပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save