Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိသားစုဝင်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် မူရင်းဝေရော့သည် အနည်းငယ် ခေါင်းမာရိုင်းစိုင်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမှားဖြစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဟေးမိသားစုသည် ကျေးလက်တောရွာတွင် ပစ်ထားခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်တာဆိုသည့် အချိန်ကာလ အတွင်းတွင် သူမသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုက်ဆံမရှိ စားစရာမရှိ သည့်အပြင် နွေးထွေးသည့် အဝတ်အစားမရှိရုံမျှမက ပညာသင်ပေးမည့်သူနှင့်အဖော်ပြုပေးမည့် ဆွေမျိုးဟူ၍လည်း ရှိမနေပေ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နာကျင်မှုများနှင့် နာကြည်းချက်များကို ဘေးလူများ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူမ၏နေရာကို တစ်ယောက်ယောက်များ အစားထိုးဝင်ယူလိုက်ပြီး သူမကိုယ်စား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ဒေါသထွက်သည့် အကြောင်းအရာမှာလည်း သဘာဝကျလွန်း လှသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခု ဝေရုမှာတော့ မင်းသမီးဘက်ကနေ သူမကို အရင်လာမနှောင့်ယှက်သရွေ့ သူမဘက်ကလည်း ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> ဇာတ်ပို့တစ်ယောက်၏ အသက်ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းမှာ မင်းသားကိုလည်း လုယူခြင်း မရှိသကဲ့သို့ မိဘအချစ်ကိုလည်း ပြိုင်ဆိုင်ပြီး လုယူမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေသည့် ဝေချင်းဝမ်ကို ဝေရော့လည်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးမထောက်ပါနဲ့…. ကျွန်မက ဘုရားကျောင်းက ဘုရားရုပ်တု မဟုတ်ဘူး… ဘယ်သူ့ဦးချမှုကိုမှ မလိုချင်ဘူး… ရှင်ဒူးထောက်လို့ ကျွန်မအတွက်လည်း ဘာမှမထူးသလို ရှင့်အတွက်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာ ဘူး..ကျွန်မက ရှင့်ဆုတောင်းတွေကိုလည်း ပြည့်ဝအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလေ…တောရွာတွေမှာ ဘုရားပွဲလုပ်ရင် လူတိုင်းက ဘုရားရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဆုတောင်းကြတာ တွေ့ဖူးတယ်မလား"</p> <p>"ဒါပေမဲ့... ညီမလေးအပေါ် အကြွေးတင်နေသလို ခံစားရလို့ပါ…အခုလိုလုပ်တာက အတိတ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို လျော့စေလို့ပါ"</p> <p>"ရှင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရရင် ကျွန်မကို ပြန်ပေးဆပ်ရမှာလေ…. ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဘယ်လိုလျော့ပါးအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ မတွေးသင့်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>ဝေရော့လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ဝေချင်းဝမ်လည်း‌ မှင်သက်သွားလေသည်။</p> <p>ယွမ်နှင့် ဝေရိချန်တို့လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်ထိုသို့ပြုမူလိုက်ခြင်းမှာ ဝေရော့အတွက်တော့ မည်သည့် အကျိုးမှ မရှိပေ။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်ကို သူတို့က သနားနေမိသော်လည်း ဝေရော့ဘက် မှ ကြည့်လျှင်လည်း ထိုလုပ်ရပ်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ခဏလောက်ကြာသောအခါ ဝေချင်းဝမ်သည် ဝေရော့ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို... ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်အောင် ညီမလေး ဘာလိုချင်လဲ…ညီမလေး ဘာပဲခိုင်းခိုင်း အမ လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ"</p> <p>"ပထမဆုံးအနေနဲ့ အရင်ထလိုက်ပါ…ရှင် အဲဒီလို ဒူးထောက်နေတာကို လူတွေမြင်ရင် ကျွန်မက ရှင့်ကို နှိပ်စက်နေတယ် ထင်ကုန်ဦးမယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် ပတ်သက်မှုများကို အစပိုင်းကတည်းကပင် ခွဲခြားထားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကြောင့် ဒူးထောက်ရခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း လူအများကို သိစေချင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုသို့ မလုပ်လျှင် ဝေချင်းဝမ်သည် ဝမ်းနည်းပြပြီး သူမကို အပြစ်တင်ခံရအောင် လုပ်လိုက်လျှင် ဝေရော့အတွက် နစ်နာရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။</p> <p>ဝေရိချန်သည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ဝေချင်းဝမ်ကို ထူပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပြီး ဝေရော့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။</p> <p>"ညီမလေးမှာ ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိမလဲ"</p> <p>"မလောပါနဲ့ဦး…. အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်…ကျွန်မက အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ ဘာမှမသိသေးဘူး ရှင်က ဘယ်သူလဲ…ကျွန်မအပေါ် ဘာတွေ အကြွေးတင်နေလဲ ဆိုတာတောင် အခုမှ စသိရတာပဲ ရှိသေးတယ်"</p> <p>ဝေရော့ ပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့် ဝေချင်းဝမ် ထပ်မံကာ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့"</p> <p>ယွမ်က မျက်ရည်သုတ်ရင်း စိတ်ကို ထိန်းကာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရော့ရော့... သမီးရဲ့ မောင်နှမတွေကို အရင်မိတ်ဆက်ပေးမယ်နော်"</p> <p>"သမီးအဖေက ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာ မရှိဘူး…သမီးကို အရမ်းတွေ့ချင်နေပေမဲ့ အခု မြို့ပြင်မှာ ဂျပန်ဓားပြတွေ သောင်းကျန်းနေတော့ အဖေက တာဝန်မပျက်ကွက်ရဲလို့ သွားတယ်ကွယ်"</p> <p> </p> <p>ရှင်းဆန်းခရိုင်သည် ပင်လယ်နှင့် နီးစပ်သဖြင့် ဂျပန်ဓားပြများ ခဏခဏ လာရောက်နှောင့်ယှက်လေ့ရှိသည်။</p> <p> စစ်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည့် ဝေမင်ထင်သည် ပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေးအတွက် မိသားစုကို ခေတ္တခဏမျှ ခွဲခွာသွားရပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> သမီးအရင်း ပထမဆုံး အိမ်ပြန်ရောက်သည့် နေ့မှာပင် သူ့မှာ ခွင့်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ထို့နောက် ယွမ်သည် ဆက်လက်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p>"ဒါက သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဝေရိချန်…မြို့တော်မှာတုန်းကလည်း အစ်ကိုကြီးပဲ…ဒီမှာလည်း သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ပေါ့"</p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ပုံစံရှိသည့် ဝေရိချန်က ဝေရော့ကို ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ညီမလေး... ဘာပဲလိုလို အစ်ကို့ကို ပြောနော်"</p> <p>ဝေရိချန်မှာ နှုတ်ဆက်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ဝေရော့လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ယွမ်သည် ဘေးတွင်ရှိသော ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ကောင်လေးကို ညွှန်ပြသည်။</p> <p>"ဒါက သမီးရဲ့ မောင်လေး ဝေယီလင်း ဒီနှစ်မှာ ခုနစ်နှစ် ရှိပြီ"</p> <p>နာမည်အခေါ်ခံလိုက်ရသည့် ဝေယီလင်းမှာ မျက်နှာဆူပုတ်ပုတ်နှင့် ဝေရော့ကို မနှုတ်ဆက်ချင်ပေ။</p> <p> ယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သဖြင့် လေသံမကြည်မလင်ဖြင့် အစ်မ ဟု ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် မျက်နှာကို တခြားဘက်သို့ လှည့်သွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်သည် ဆက်လက်ကာ မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ပြီး... သမီးမှာ မယားငယ်က မွေးတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်…နာမည်က ကျင်းယီ တဲ့ သူကတော့ အပြင်သိပ်မထွက်ဘူး…အခု ဒီဝင်းထဲမှာပဲ ရှိတယ်"</p> <p>ယွမ်သည် ထိုမယားငယ်သားအကြောင်းကို သိပ်မပြောချင်ပေ။</p> <p>သူမနှင့် ခင်ပွန်းသည်မှာ အလွန်ချစ်ခင် ကြသော်လည်း ထိုမယားငယ်၏သားသည် ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ယွမ်သည် ဝေချင်းဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်သည် ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ အကယ်၍သာ ဝေချင်းဝမ်ကို သေချာမိတ်မဆက်ပေးလျှင် သူမ ဝမ်းနည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အပြင် ဝေရော့ကိုလည်း ဝေချင်းဝမ်သည် ယင်းအိမ်တွင်သာ ဆက်နေမည် ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောပြလျှင် ဝေရော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကိုလည်း ကြောက်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်သည် ဝေရော့ကို ထပ်မံကာပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကတော့ ချင်းဝမ်ပါ…သူမက... သမီးနဲ့ ကလေးချင်း မှားသွားခဲ့တဲ့သူပေါ့…အထိန်းတော်ကြီးတွေလည်း သမီးကို ပြောပြပြီးလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်…အမေတို့ တိုင်ပင်ပြီးတာကတော့... သမီးလည်း အမေ့အနားမှာ နေရမယ်… ချင်းဝမ်လည်း ဆက်နေမယ်…သမီးတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဝေမိသားစုရဲ့ သခင်မလေးတွေပါပဲ"</p> <p>ယွမ်သည် ဝေရော့၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော်လည်း ဝေရော့အနေဖြင့် အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည် ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> "ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>ထိုသို့ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှုသည် အားလုံးအတွက် ထူးဆန်းနေစေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝေရိချန်သည်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အမေ... ညီမလေး ခရီးပန်းလာပြီ ထင်တယ်…ခဏလောက် အနားယူပါစေဦး"</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ... သမီးကို အရင်သွားနားခိုင်းရမယ်"</p> <p>ယွမ်သည် ဝေရော့လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ အဆောင်ဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>စစ်ဗိုလ်ချုပ်အိမ်တော်သည် သိပ်မကြီးသော်လည်း အနောက်ဘက်တွင် အဆောင် (၆) ခု ရှိသည်။</p> <p>ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် အဆောင် (၅) ခုတွင် လူတွေ ရှိနေပြီး အစွန်ဆုံးတွင်ရှိနေသော အဆောင်ကျဉ်းလေး တစ်ခုသာလျှင် အလွတ်ရှိသည်။</p> <p>ဝေရိချန်သည် စာဖတ်ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သဖြင့် အစွန်ဆုံးတွင်ရှိသော အဆောင်တွင် သွားနေမည်ဟု ဆိုကာ သူ၏ အဆောင်ကို ဝေရော့ကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့ နေရမည့် ဝင်းလေး၏ ဆိုင်းဘုတ်မှာ "ထင်စုန်းယွမ်" ဟု အစ်ကိုဖြစ်သူ ဝေရိချန် ကိုယ်တိုင် အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ခြံဝင်းမှာလည်း ကျယ်ဝန်းပြီး ထင်းရှူးပင်များနှင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသည်။</p> <p>ယွမ်သည် ဝေရော့ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကြိုက်မည့် ပုံစံမျိုး ပြင်ဆင်ပေး ထားသည်။</p> <p>ဘီရိုထဲတွင်လည်း ဝေချင်းဝမ်နှင့် အရွယ်တူ အဝတ်အစားသစ်များကို အသင့်ထည့်ပေးထားသည်။</p> <p>ယွမ်သည် ဝေရော့ကို ခဏနားရန်နှင့် ညစာစားချိန်မှ လာခေါ်မည်ဟု မှာကြားကာ ထွက်သွားသည်။</p> <p>ယွမ် ထွက်သွားသည်နှင့် ရှို့မေသည် ဝေရော့၏ ပစ္စည်းများကို အခန်းထဲသို့ ယူဆောင်လာပေးလေသည်။</p> <p>"သခင်မလေးသာ အမှားမခံခဲ့ရရင် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေခဲ့ရမှာ"</p> <p>ရှို့မေသည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မိသဖြင့် ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘေးလူများ မရှိတော့သည့်အတွက် ဝေရော့သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းလှဲချလိုက်ပြီး ပုံစံမပျက် အိပ်စက် လိုက်လေသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် ထိန်းသိမ်းကာ နေရသော်လည်း မိမိအခန်းတွင်တော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရခြင်းကို သဘောကျနှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save