Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘေးအိမ်က ဒုတိယသခင်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဒုတိယသခင်လေးဖြစ်သူ ဝေကျင်းယီသည် သူမအပြင် ဤမိသားစုထဲ၌ အထူးခြားဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင်မူ ထိုလူ၏အကြောင်းကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိကာ သူသည် စစ်ဗိုလ်ချုပ်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့အား အာရုံစိုက်မည့်သူ ဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>ဝေမင်ထင် ရှိနေသည့်အချိန်များတွင်သာ ဝေကျင်းယီသည် ဝေအိမ်တော်တွင် သခင်လေးတစ်ယောက် ရသင့်ရထိုက်သည့် အခွင့်အရေးများ ရရှိခဲ့ပြီး နေထိုင်ရန် အဆင်ပြေခဲ့ကြောင်းကိုသာ သိခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ဝေမင်ထင်သည် သူ့ကို မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ထမင်းစားခိုင်းခြင်းမရှိကာ သူ့၏အဆောင်တွင်ပင်လျှင် ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုချောင်လေးကို ပြုလုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။</p> <p>ထိုအရာသည်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ ယွမ်ရှီးကို အားနာသောကြောင့် ဝေကျင်းယီအပေါ်ထားရှိသည့် သူ၏မေတ္တာတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ဝေမင်ထင် စစ်ပွဲ၌ ကျဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ဝေမိသားစုသည် အောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ကာ ဇာတ်လိုက်မင်းသား ပေါ်မလာခင်အထိ ဝေကျင်းယီ၏ ဘဝသည်လည်း ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။</p> <p>မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် ဝေရော့နှင့် ဝေကျင်းယီတို့ကြား မည်သည့်ဇာတ်ဝင်ခန်းမျှ ရှိမနေပေ။</p> <p>တစ်ယောက်သည် အိမ်တော်၏ ပစ်ပယ်ခံဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ပြဿနာရှာတတ်သည့် ဇာတ်ပို့ဗီလိန်မလေး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယင်းအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ဝေရော့သည် အကြံတစ်ခုရလာပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ ရှို့မေနှင့် အစေခံလေးတို့ စကားပြောနေချိန်တွင် မိုကျားကျရွာမှ သယ်လာသည့် အိုးတစ်လုံးကို ပိုက်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝေကျင်းယီ၏ အစေခံလေးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ခုနက ဒုတိယအစ်ကိုအနားယူနေတာကို နှောင့်ယှက်မိတာ အားနာပါတယ် အခု ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>"ဗျာ"</p> <p>အစေခံလေးလည်း ထိုစကားကြားလိုက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ခါပြတော့သည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး သခင်မလေး… အဲဒီလောက်အထိလည်း မဟုတ်ပါဘူး သခင်လေးက အသံလေး နည်းနည်းလျှော့ပေးဖို့ပဲ မှာလိုက်တာပါ"</p> <p>"တောင်းပန်ရုံတင်မဟုတ်ပါဘူး...ကျွန်မအိမ်ပြန်ရောက်တာတောင်ဒုတိယအစ်ကို့ကိုမတွေ့ရသေးဘူးလေညီမလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သွားနှုတ်ဆက်သင့်တာပေါ့"</p> <p>ဝေရော့သည် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေ၍ အိုးကိုပိုက်လျက် ထွက်လာခဲ့ရာ အစေခံလေးလည်း မတားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဝေရော့ ယခုနေထိုင်သည့် ထင်စုန်းယွမ် အဆောင်သည် ဝေကျင်းယီနေထိုင်သည့် ရင်ကျူးယွမ် ဥယျာဉ် နှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်ပြီး နံရံတစ်ခုသာလျှင် ခြားသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် တံခါးမှထွက်၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် ရင်ကျူးယွမ် ဥယျာည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ထင်စုန်းယွမ်သည် သပ်ရပ်လှပသော်လည်း ရင်ကျူးယွမ် ဥယျာဉ်မှာမူ ပို၍ပင် အေးစက်ခြောက်ကပ် လွန်းလှသည်။</p> <p>အလှဆင်ထားခြင်း မရှိသည့်အပြင် လူသူကင်းမဲ့ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ခြံထဲရှိ ဝါးပင်လေးမှာမူ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။</p> <p>ဝါးတောဘေးတွင်ရှိနေသော ရှစ်မြှောင့်ရှိသည့် ဇရပ်လေးထဲတွင် ဝေကျင်းယီ စာဖတ်နေသည်ကို ဝေရော့ ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ရိုးရှင်းသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ပိုးဖဲသားမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝေရော့ ဝင်မလာခင်အထိ သူသည် တိတ်တဆိတ် စာဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လှုပ်ရှားသံကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေရော့နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လွန်းပြီး မျက်ခုံးများမှာ မြူနှင်းများသဖွယ် မှိုင်းညို့နေသည်။</p> <p>အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက်ဖြစ်သော်လည်း အသားအရေမှာ အလွန်လှပကာ ထုဆစ်ထားသည့် ပန်းချီပန်းပုရုပ် တစ်ခုသကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် စိတ်ထဲ၌ အမျိုးသားတစ်ဦးကို ထိုကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းအောင် ဖန်ဆင်းပေးထားသည့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို ချီးကျူးနေမိလေသည်။</p> <p>ဝေကျင်းယီမှာမူ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည့် သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ငြင်းပယ်သည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်ပေ့”</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် သူ၏အစေခံလေးကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး... သခင်မလေးက တောင်းပန်ချင်လို့ဆိုပြီး လာတာပါ…ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မတားနိုင်လိုက်ဘူး..."</p> <p>ရှောင်ပေ့လည်း စိုးရိမ်စွာဖြင့်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝေရော့မှ ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး…ကျွန်မ အကြာကြီး အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး...အားနာလို့ လာတောင်းပန်တာပါ...ဒီနေ့ ဝါးခုတ်သံက တကယ် ကျယ်သွားတာပါ…ကျွန်မ သေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်လို့ပါ…အဲ့ဒါကြောင့် ဒီမှာ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်ယူလာပေးတာပါ"</p> <p>သူမသည် လက်ထဲမှ အိုးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ သခင်လေးနှင့် အစေခံ နှစ်ယောက်လုံး မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>ဒုတိယသခင်လေးသည် မယားငယ်သားဖြစ်ပြီး မိခင်အရင်းမှာမူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှန်းကိုပင် သိရခြင်း မရှိသဖြင့် အိမ်တော်သခင်မကြီးမှာလည်း သူ့အား မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် ဤအိမ်တွင် မျက်နှာငယ်ရသူဖြစ်ပြီး အစေခံများတောင် အခွင့်ရလျှင် ရသလို နှိမ်ချင်ကြသူဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့မှာမူ အခုမှ ပြန်ရောက်လာသည့် သမီးအရင်း ဖြစ်ပါလျက် ဘာကြောင့် ဒုတိယသခင်လေးအပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေရသည့် အခြေအနေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး… ပြီးတော့ ငါ အရက်မသောက်ဘူး မင်းပြန်လိုက်တော့"</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် ဝေရော့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး စာအုပ်ဆီသို့ အာရုံပြန်ပြုကာ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ အရက်မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ယူသွားပါ…ငါ စိတ်မဆိုးဘူး…ရှောင်ပေ့ကို လွှတ်ပြီး သတိပေးခိုင်းတာက တောင်းပန်ဖို့ လိုလို့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ဒါက ပဲငံပြာရည်ပါ…တန်ဖိုးကြီးတာလည်း မဟုတ်ဘူး…တောင်းပန်တာကို လက်မခံချင်ရင်လည်း ညီမလေးဆီက လက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"</p> <p>“ဘာ...ပဲငံပြာရည်”</p> <p>ဝေကျင်းယီ၏ သံသယရှိသည့် မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဝေရော့လည်း သံသကင်းအောင် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ဒါက ကျွန်မ တောမှာတုန်းက အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ ပဲငံပြာရည်ချက်နည်းပါ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ကောင်းတယ်"</p> <p>“တောက အဘွားအိုဆီက သင်လာသည့် ပဲငံပြာရည်…ကျန်းမာရေးကိုလည်း အထောက်အကူပြုတယ် ဘာကြောင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေရတာလဲ”</p> <p>ဝေကျင်းယီလည်း အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ကောင်းမွန်သည့် ပဲငံပြာရည်ချက်နည်းဆိုသည်မှာ မိသားစုအလိုက် လျှို့ဝှက်ထားတတ်သည့် နည်းလမ်းများဖြစ်ပြီး သူစိမ်းကို အလွယ်တကူ သင်ပေးခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဆေးဖက်ဝင်သည်ဆိုသည်မှာလည်း ပို၍ပင် လူသိနည်းပြီး လူအများစု မကြားဖူးနိုင်သည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဝေကျင်းယီသည် ဝေရော့နှင့် အချိန်အကြာကြီး စကားပြောခြင်းကို တားမြစ်ရန်အတွက် ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ကောင်းပြီ…တောင်းပန်တာကို လက်ခံလိုက်မယ် မင်းပြန်လို့ရပြီ"</p> <p>သူသည် ဝေရော့ကို အမြန်ပြန်လွှတ်ချင်သဖြင့် ရှောင်ပေ့ကို ဝေရော့လက်ထဲမှ အိုးမည်းလေးကို လှမ်းယူခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဒါဆို ဒီပဲငံပြာရည်ကို သုံးကြည့်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့ ပင်လယ်စာတွေနဲ့တို့စားလျှင်လည်း အရမ်းကောင်းတယ်"</p> <p>ထိုင်ကျိုးနယ်သည် ပင်လယ်နှင့် နီးသောကြောင့် ဂျပန်ဓားပြများ မနှောင့်ယှက်ခင်အချိန်ကဆိုလျှင် တံငါသည်များသည်</p> <p>ပင်လယ်ထဲမှ ငါးများစွာ ဖမ်းလာတတ်ကြပြီး ဤအရပ်ရှိ လူများသည် ပင်လယ်စာမပါဘဲ တမင်းစားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ဝေရော့လည်း အခြားသူများ သံသယမဝင်အောင် ဆက်မနေတော့ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့မှာမူ အိုးကိုကိုင်လျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ရပ်နေလေတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေး... ဒီအိုးကို ဘယ်မှာ ထားရမလဲ"</p> <p>"ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထားလိုက်"</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စများတွင် အချိန်မဖြုန်းချင်ပေ။</p> <p>သူ့၏သခင်သည် စာအုပ်ဆီသို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ပေ့လည်း ကိုယ်တိုင်ပင် စီစဉ်လိုက်ရသည်။</p> <p> နောက်ဆုံးတွင် ရင်ကျူးယွမ်၏ မီးဖိုချောင်လေးထဲရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သွားထားလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ပဲငံပြာရည် လက်ဆောင်ပေးသည့် ကိစ္စကို ထူးဆန်းနေမိသည်။</p> <p>တခြားလူများ လက်ဆောင်ပေးလျှင် ပန်းများ၊ အမွှေးနံ့သာများ သို့မဟုတ် ဝိုင်ကောင်းကောင်းများ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယင်းသခင်မလေးမှာမူ ပဲငံပြာရည်တစ်အိုး ပေးသွားခြင်းမှာ အလွန်ထူးခြားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသခင်မလေးသည် တော၌ ဆယ်နှစ်ကျော် လယ်လုပ်လာခဲ့သူဖြစ်၍ တခြားသခင်မလေးများနှင့် ကွဲပြားနေခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save