Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူထု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှို့မေ... ဒီတောင်က ဘယ်ရွာပိုင်တာလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းချေ"</p> <p>ဝေရော့သည် ရှို့မေကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ရှို့မေသည် ဝေရော့ကို ခပ်သွက်သွက်လေး ဖြေလိုက်ပြီး လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ဒေသခံများဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် ပြေးသွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ ပြန်ရောက်လာပြီး မေးလာသမျှကို ဝေရော့ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ဒီတောင်ရဲ့နာမည်က ရှောင်ယန်တောင်တဲ့…မနီးမဝေးက ယွဲ့ရင်းရွာ ပိုင်တာပါ….မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အရမ်းမတ်စောက်ပြီး လှေကားထည်လယ်ကွင်း ဖော်ထုတ်ဖို့ စရိတ်က အရမ်းကြီးတာကြောင့် ဒီအတိုင်း ပစ်ထားကြတာတဲ့…. ရွာသားတွေက အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ ထင်းခုတ်ဖို့လောက်ပဲ သုံးကြတယ်"</p> <p>"သူတို့ ရောင်းမလားဆိုတာရော မေးခဲ့သေးလား" ဟု ဝေရော့က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မေးခဲ့တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှို့မေသည် ဝေရော့နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာသူဖြစ်ရာ ဝေရော့ တွေးနေသည့်အရာများကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျွန်မမေးခဲ့တဲ့သူက ယွဲ့ရင်းရွာက မဟုတ်ပေမဲ့ သူပြောတာကတော့ ဈေးတည့်ရင် ရွာသားတွေက သေချာပေါက် ရောင်းမှာပဲတဲ့… ဂျပန်ဓားပြတွေကြောင့် ရှင်းဆန်ခရိုင်ကလူတွေ ဒုက္ခရောက်နေကြတာ၊ အဲဒီထဲမှာ ယွဲ့ရင်းရွာက ပိုဆိုးတယ်တဲ့…တခြားရွာတွေမှာ စိုက်ပျိုးလို့ရတဲ့ လယ်နည်းနည်းပါးပါး ရှိသေးပေမဲ့ ယွဲ့ရင်းရွာကတော့ စိုက်ပျိုးရခက်တဲ့ တောင်ကုန်းအလွတ်တွေပဲ ရှိတာပါတဲ့"</p> <p>"အင်း... သိပြီ"</p> <p>ဘေးတွင် နားထောင်နေသော အထိန်းတော်ကျန်းမှာ ဝေရော့ကို အထင်သေးသည့်အလား ခပ်ငေါ့ငေါ့လေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> "သခင်မလေး... ဒီရှောင်ယန်တောင်ကို ဝယ်ချင်လို့လား"</p> <p>"မေးကြည့်ရုံတင်ပါ၊ အခြေအနေကို သိချင်လို့လေ"</p> <p>ဝေရော့သည် အထိန်းတော်ကျန်းမေးသည်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့  ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"မေးတာကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ဝယ်ဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးကိုတော့ ဗိုက်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ သခင်မလေးရယ်... ကျွန်မတို့ အိမ်တော်က ရှင်းဆန်ခရိုင်ကို ရောက်တာ သုံးနှစ်ရှိမှ မန်ထိုတောင်ကို ဝယ်နိုင်ခဲ့တာ... အခု အခြေအနေတွေ မကောင်းဘူးဆိုပေမဲ့ အဲဒီတောင်ရဲ့ဈေးကတော့ အနည်းဆုံး ငွေပြားတစ်ထောင် အောက်တော့ မရှိနိုင်ဘူး.. မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး"</p> <p>"ငွေပြားတစ်ထောင်... တကယ်ကို မနည်းတဲ့ ပမာဏပဲ"</p> <p>ဝေရော့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး သိတာ ကောင်းပါတယ်... တောကဘဝကို လွမ်းတယ်ဆိုရင်လည်း မန်ထိုတောင်က ကိုယ်ပိုင်လယ်ကွက်တွေကိုပဲ ကြည့်ပါ... အရင်လို ကိုယ်တိုင်ဆင်းမလုပ်ပါနဲ့ဦး.. အလုပ်သမားတွေ မြင်သွားရင် ရယ်စရာ ဖြစ်ကုန်ပါဦးမယ်" ဟု အထိန်းတော်ကျန်းက သတိပေးသည်။</p> <p>အိမ်တော်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ပျိုးခြင်းသည် အိမ်သားများသာ သိသည့်အတွက် အရှက်ကွဲခြင်း မရှိသော်လည်း အပြင်မှာပါ လျှောက်လုပ်နေလျှင် ရှင်းဆန်ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> ဝေရော့သည် အထိန်းတော်နှင့် အငြင်းပွားမနေတော့ကာ မန်ထိုတောင်ခြေတွင် ခဏတာမျှ ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p>ဝေအိမ်တော်တွင် ဝေချင်းဝမ်သည် ဝေယီလင်းကို စာကူးခိုင်းရင်း ကြီးကြပ်နေသည်။</p> <p>ဝေယီလင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဆော့ကစားရတာ ဝါသနာပါပြီး စာဖတ်ရသည်ကို မနှစ်သက်သူဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့တွင်လည်း ကျောင်း၌ ရန်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ယွမ်ရှီးက စိတ်ဆိုးကာ "ရှုအာ" ကျမ်းကို ကူးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ယီလင်းလေး... မြန်မြန်ကူးလေ၊ မိုးချုပ်ရင် မပြီးဘဲနေမယ်… ညစာမစားရရင် ဗိုက်ဆာလိမ့်မယ်" ဟု ဝေချင်းဝမ်က သနားကရုဏာဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>"သုံးခေါက်တောင် ကူးရမှာ အရမ်းများတယ်... မမ... ကျွန်တော့်အစား ကူးပေးပါလား.. မမက ကျွန်တော့်လက်ရေးကို တုပြီး ရေးပေးရင် အမေ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> ဝေယီလင်းသည် ကလေးစိတ်ဖြင့် အစ်မဖြစ်သူကို ချွဲ့နွဲ့ပြောလေသည်။</p> <p>"မဖြစ်ဘူးလေ..."</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် ကူးပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း "မမက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်ဆုံးမမပဲလေ" ဆိုသည့် စကားကြောင့် စိတ်ပျော့သွားရပြန်သည်။</p> <p>သူမအတွက် ယခုအချိန်တွင် သူမအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တွယ်တာသူမှာ ဤမောင်လေးသာ ရှိတော့သည်ဟု ခံစားနေရခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း... တစ်ခေါက်ပဲ ကူးပေးမယ်နော်... ကျန်တဲ့ နှစ်ခေါက်ကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ကူးရမယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ မမက ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိသားပဲ အဲဒီ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူနဲ့ မတူဘူး၊ သူက နေ့တိုင်း ဘာလုပ်နေမှန်းလည်း မသိဘူး ဒီနေ့တောင် အမေ့ဆီက ခွင့်တောင်းပြီး အပြင်ထွက်သွားသေးတယ်"</p> <p>"သူ အပြင်ထွက်သွားတာလား... ဘယ်ကိုလဲ" ဝေချင်းဝမ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မြို့မြောက်ဘက်က လယ်ကွင်းတွေကို သွားကြည့်တာတဲ့ သူက လယ်စိုက်ရတာကို အရမ်းကြိုက်နေရင် တောမှာပဲ နေခဲ့ပါလား၊ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ မသိဘူး"</p> <p>ဝေယီလင်းသည် မနှစ်မြို့သည့် ပုံစံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>"အမေရော လိုက်သွားလား"</p> <p>"သူတစ်ယောက်တည်း သွားတာပါ..အမေက အိမ်မှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ၊ သူ့နောက်လိုက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"အဲဒီလိုလား..." ဝေချင်းဝမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားရင်း မျက်နှာငယ်သွားသည်။</p> <p>ဝေယီလင်းလည်း သူမကို ချက်ချင်းပင် နှစ်သိမ့်လေသည်။</p> <p>"မမ မစိုးရိမ်ပါနဲ့..အမေက သူ့အပေါ် ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ အမေ့နှလုံးသားထဲမှာ ဝေချင်းရော့ထက် မမကို ပိုချစ်တာ သေချာပါတယ်"</p> <p>ဝေချင်းဝမ်လည်း ခေါင်းခါ ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်... သူက တောမှာ အကြာကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာဆိုတော့ မိဘတွေက သူ့အပေါ် ကောင်းပေးသင့်တာပေါ့ မမက သူ့အပေါ် အကြွေးတင်နေတာပဲလေ"</p> <p>မြို့မြောက်ဘက်မှ အပြန်လမ်းတွင် ဝေရော့သည် ရထားလုံးပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လမ်းဘေးမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>လမ်းဘေးတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေသော သူဖုန်းစားများမှာ သူမ မြင်ဖူးသည်ထက် ပို၍ပင် များပြားလွန်းလှသည်။</p> <p>မြို့ထဲမှာလည်း သူမ ထင်သလောက် စည်ကားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>အထိန်းတော်ကျန်းကို မေးကြည့်ရာ အများစုမှာ ဒေသခံ တံငါသည်များ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။</p> <p>ဂျပန်ဓားပြများကြောင့် ပင်လယ်မထွက်နိုင်ဘဲ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ရာမှ သူဖုန်းစားများ ဖြစ်ကုန်ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် မိုးလေဝသမှာလည်း မမှန်သဖြင့် စပါးအထွက်နှုန်း ကျဆင်းကာ လယ်သမားများလည်း ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။</p> <p>ထိုလူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ဟူသည် မရှိတော့ကာ ထုံထိုင်းနေကြသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေစဉ် လမ်းဘေး၌ ပင်လယ်စာရောင်းနေသော ဈေးသည်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>တံငါသည်အချို့သည် အသက်စွန့်ကာ ညဘက်တွင် ပင်လယ်ထွက်၍ ငါးဖမ်းလာကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လူများမှာ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ငါးများစွာ ကျန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ပင်လယ်စာများမှာ အလွန်လတ်ဆတ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ရှို့မေကို အားလုံးဝယ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ပင်လယ်စာက ဈေးမချိုဘူးနော်... ဒီခြင်းတောင်းကြီး အကုန်လုံးဆိုရင် အနည်းဆုံး ငွေပြားနှစ်ပြားလောက် ကျမှာ သခင်မလေးမှာ ပိုက်ဆံပါလို့လား"</p> <p>ထိုအခါတွင် အထိန်းတော်ကျန်းမှ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တားလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ငွေမပေးနိုင်ပါက အိမ်တော်၏ သိက္ခာကျမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အပြင် အိမ်တော်က စိုက်ပေးရမည်ကိုလည်း သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သိပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်မှာပါ" ဟု ဝေရော့က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ့်ပိုက်ဆံ…သူမက ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံတွေရလာတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save