Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင်လယ်စာ ဟော့ပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အထိန်းတော်ကျန်းမှတော့ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းသွားသည့် ရှို့မေသည် ဈေးသည်လက်ထဲသို့ ငွေပြားနှစ်ပြား အသာလေး ထည့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှတွင်သာ စိတ်အေးချမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အစောင့်များကိုလည်း အကူအညီတောင်းခြင်းမရှိကာ ပင်လယ်စာခြင်းတောင်းကြီးကို ရှို့မေသည် တစ်ယောက်တည်း ရထားလုံးပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ အထိန်းတော်ကျန်းသည် အတွေးများစွာ တွေးနေမိလေသည်။</p> <p>အဲ့ဒီသခင်မလေးဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်ရှိနေခြင်းမှာ မြို့တော်မှ အဘိုးဖြစ်သူ ပေးလိုက်သည့် လက်ဆောင်များကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမဲ့လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံဖြစ်သည့်အတွက် ခုလောက်ထိ ငွေသုံးရန် မသင့်ကြောင်းနှင့် အိမ်ထောင်မှုကို မည်သို့ စီစဉ်ရမည် မသိနေခြင်းမှာ စိုးရိမ်စရာတစ်ခုဟု စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူနေမိသည်။</p> <p>ထင်စုန်းယွမ်ကို ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရှို့မေသည် ပင်လယ်စာခြင်းတောင်းကြီးကို သယ်လာပြီး ဝေရော့ရှေ့တွင် ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှို့ရှို့... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတော့..." ဟု ဝေရော့သည် ပင်လယ်စာခြင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ဟော့ပေါ့ စားချင်တာ မဟုတ်လား"</p> <p>ရှို့မေသည်လည်း ဝေရော့၏ စိတ်ကို သိနေခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကာ ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ရှို့ရှို့ရယ်…နင်ကတော့ ငါ့အကြိုက်ကို အသိဆုံးပဲ"</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း ရှို့မေ့၏ ပြန်ဖြေမှုကြောင့် ဝမ်းသာအာရဖြစ်ကာ ပြန်လည်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"တခြားကိစ္စတွေမှာတော့ ကျွန်မ မခန့်မှန်းတတ်ပေမဲ့ စားဖို့သောက်ဖို့ ဆိုရင်တော့ သခင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီးသားပါ"</p> <p>"အေး... အဲဒါဆို အချို့ကို ဟော့ပေါ့လုပ်စားမယ် ကျန်တာတွေကိုတော့ အခြောက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့"</p> <p>ဝေရော့လည်း ပူပူစပ်စပ် ဟော့ပေါ့အနှစ်များ လတ်ဆက်နေသော ပင်လယ်စာများကို တွဲဖက်စားသုံးရမည်ဆိုသော အတွေးများဖြင့် သွားရည်များပင် ကျလောက်သည်အထိ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး... ကျွန်မတို့မှာ မီးဖိုချောင်လည်း မရှိဘူး.. အိုးလည်း မရှိဘူးလေ.. ဟော့ပေါ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>"ဘေးက အိမ်တော် မှာ မီးဖိုချောင်အသေးလေး ရှိတယ်လေ အဲဒီမှာ သွားငှားလိုက်မယ်" ဟု ဝေရော့က ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ…ဘေးအိမ်မှာ မီးဖိုချောင်ရှိတာပဲ"</p> <p>ရှို့မေသည် ပြောရင်းဖြင့်ပင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p>"နေဦး သခင်မလေး... သခင်လေးနှစ်နဲ့ ရင်းနှီးအောင်ဆိုပြီး ပဲငါးပိရည် သွားပေးတာက ဒါအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာလား"</p> <p>"အဲ... အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး.. ငါက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>ဝေရော့လည်း မျက်နှာပူစွာဖြင့် ငြင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှို့မေလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မလေးက အဲဒီလိုလူမျိုး ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာပါတယ်” ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သေးသည်။</p> <p>"ကဲ... အဲဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး…အဓိကက ဟော့ပေါ့ချက်ဖို့ နေရာရှိဖို့ပဲ.. ရှို့ရှို့... နင် အားလုံးပြင်ဆင်ထားပေး ငါ ဘေးအိမ်ကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>ထို့နောက် ရှို့မေလည်း ဝေရော့ စုဆောင်းထားသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို သွားယူလေသည်။</p> <p>ယခုရောက်ရှိနေသောခေတ်တွင် ငရုတ်သီးမရှိသကဲ့သို့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ဟူ၍လည်း မရှိပေ။</p> <p> ဝေရော့သည် သူမ၏ အရသာရှိရှိစားနိုင်ရေးအတွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို စုဆောင်းထားကာ ကိုယ်ပိုင်အထုပ်ကလေးများ ပြုလုပ်၍ သိမ်းဆည်းထားလေသည်။</p> <p>"ဒါ နောက်ဆုံးအထုပ်ပဲနော် သခင်မလေး…ဒါကုန်ရင်တော့ အမွှေးအကြိုင်တွေ ထပ်ရှာရဦးမယ်" ဟု ရှို့မေမှ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေရော့လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါတို့ အခြေအနေ နည်းနည်းတည်ငြိမ်လာရင် အမွှေးအကြိုင်တင်မကဘူး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကိုပါ ထပ်ရှာရမယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ယင်းကျူယွမ်၏ အိမ်တံခါးကို သွားခေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစေခံလေး ရှောင်ပေ့မှ ထွက်လာပြီး “သခင်မလေး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ" ဟု အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"နင်တို့ မီးဖိုချောင်လေး ခဏငှားချင်လို့... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ငါတို့က ပင်လယ်စာ ဟော့ပေါ့ ကျွေးမယ်လေ ငါ့ရှို့ရှို့ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ရှယ်ပဲနော် နင်တို့ လုံးဝ မရှုံးစေရဘူး"</p> <p>"သခင်မလေး... ဒါတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးခင်ဗျ...သခင်လေးကို မေးကြည့်ပါဦးမယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် ခေါင်းပြူပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေကျင်းယီသည် ရှစ်မြှောင့်ကန်နားတွင်ရှိနေသော ဇရပ်လေးတွင် ထုံးစံအတိုင်း စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် ဝေရော့ကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တည်သွားလေသည်။</p> <p>ဝေရော့မှာတော့ သူ့ကို သွားလေးဖြဲပြီး လက်လှမ်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် ရှောင်ပေ့ကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် အားနာသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြန်လာပြီး "သခင်မလေး... သခင်လေးက ပြောပါတယ် စားချင်တာရှိရင် မီးဖိုချောင်ကြီးမှာပဲ မှာလိုက်ပါတဲ့... ဒီက မီးဖိုချောင်က သေးတော့ အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါတဲ့"</p> <p>"ငါ့မှာ အကုန်ပါပြီးသား... နေရာလေးပဲ ပေးရင်ရပြီ... မီးဖိုချောင်ကြီးက အဆင်မပြေလို့ပါ... ငါက အကြာကြီး ချက်ရမှာမို့လို့"</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း အလျှော့ပေးခြင်းမရှိကာ ဝေကျင်းယီရှိရာသို့ သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးနှစ်"</p> <p>"အစ်ကိုကြီးနှစ်" ဆိုသည့် ခေါ်သံကြောင့် ဝေကျင်းယီလည်း အနည်းငယ်မျှ တွန့်သွားလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးနှစ်... မီးဖိုချောင်လေး ငှားပါနော်... ငါတို့ ဟော့ပေါ့ချက်စားရင် အစ်ကိုကြီးလည်း အတူတူစားပေါ့...တကယ် အရသာရှိတာ စိတ်ချ"</p> <p>ဝေရော့၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြစ်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီး ဝေကျင်းယီလည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အလျှော့ပေးလိုက်ရပါတော့သည်။</p> <p>"မင်းသဘောပဲ"</p> <p>မကြာခင်မှာပင် ဝေရော့နှင့် ရှို့မေတို့သည် အထုပ်အပိုးများ အပြည့်အစုံဖြင့် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ရောက်လာကြတော့သည်။</p> <p>ရှို့မေမှာ ဟင်းချက်သည်ကို ဝေရော့က မီးတက်လာစေရန် မီးထိုးပေးရလေသည်။</p> <p>အိုးပူလာသောအခါ ဝက်ဆီကို ထည့်လိုက်ပြီး ဝက်ဆီ အရည်ပျော်လာကာမှ ဝေရော့၏ အထူးဖော်မြူလာဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>မွှေးကြိုင်နေသည့် အနံ့များမှာ မီးဖိုချောင်တွင်သာမက တစ်ခြံလုံးကိုပင် ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေး... ဘာနံ့လဲမသိဘူး...အရမ်းမွှေးတာပဲနော်"</p> <p>ရှောင်ပေ့လည်း အနံ့ရသောအခါ နှခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ဝေကျင်းယီလည်း ဂရုစိုက်ခြင်းမရှိပဲ စာကိုသာ ဆက်လက်ဖတ်နေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝေရော့လည်း မီးဖိုခန်းထဲမှနေ၍ ပြေးထွက်လာကာ ဝေကျင်းယီကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးနှစ်... အစ်ကို့ခြံထဲက မျှစ်တွေက တော်တော်လှတာပဲ... အဲဒါလေး အချို့ကို ချိုးပြီး ဟော့ပေါ့ထဲ ထည့်ချက်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲနော်…ရမလားဟင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save