Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အထိန်းတော်ကြီး ရောက်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟွိုင်ပေ့မြို့က ဟူကျိုးနယ်ထဲမှာ ရှိတာလေ" ဟု ဝေကျင်းယီက ဆိုသည်။</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ.. သခင်မလေးအစ်မတော်က ဟွိုင်ပေ့မြို့က လာတာဆိုတော့ ဒီစာရွက်တွေရှိတာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့"</p> <p>ရှောင်ပေ့က တီးတိုလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒီစာရွက်က ဈေးမချိုဘူးနော်"</p> <p>ဝေကျင်းယီ၏ အသံမှာ လေးလေးနက်နက် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သာမန်စာရွက်မှာ ဆယ်ရွက်လျှင် ငွေတစ်ပြားသာ ကျသော်လည်း စစ်ပေါင်ကျဲ စာရွက်မှာမူ တစ်ရွက်လျှင် ငါးပြားအထိ ပေးရသဖြင့် ဈေးမှာ ၅ ဆလောက် ပိုကြီးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အရေးကြီးသည်မှာ ထို စာရွက်သည် ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝေရော့သည် စာရွက်များကို အရွက် ၂၀ တောင် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူမက ဒီလောက်ငွေတွေ ဘယ်ကရတာလဲ..ပြီးတော့ ငါ့အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းပြနေရတာလဲ..သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ”</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားရခက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထင်စုန်းယွမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေရော့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာဖြင့် လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါတွင် ဦးနှောက်သည်ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ငေငိုင်းရန်ပင် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ကျွန်မကြည့်ရတာ သခင်မလေးက သခင်ကြီး..သခင်မကြီးနဲ့ သခင်လေးအစ်ကိုတော်တို့ထက် သခင်လေးနှစ် အပေါ် ပိုပြီး ကောင်းပြနေသလိုပဲနော်.. တကယ်တော့ သခင်လေးအစ်ကိုတော်က သခင်မလေးအပေါ် ပိုပြီး နွေးထွေးကြင်နာတာ မဟုတ်ဘူးလား.. သခင်လေးနှစ်ကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ စကားတောင် မပြောချင်ဘူးလေ"</p> <p>ရှို့မေသည် အခြေအနေများကို နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစ်ကိုကြီးနှစ်နဲ့ ဆက်ဆံရတာက ငါ့အတွက် ဖိအားမရှိလို့ပဲ"</p> <p>"သခင်လေးအစ်ကိုတော်နဲ့ဆိုရင် ဖိအားရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့…အစ်ကိုကြီး ဝေရိချန်အပေါ် ငါကောင်းပြရင် လူတွေက ငါ့ကို မိဘတွေရဲ့ အချစ်ကို လုနေတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးနှစ်ကတော့ ဒီအိမ်တော်မှာ အရိပ်လို လူမျိုးပဲလေ... သူ့အပေါ် ကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက် ဘာဖိအားမှ မရှိဘူး... ငါ့စိတ်ကြိုက် ပြုမူလို့ရတယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် မူရင်းပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရရှိထားသူဖြစ်သည့်အတွက် မိသားစု၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့်ပင် မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယွမ်ရှီးနှင့် ဝေရိချန်တို့ သူမအပေါ် ကောင်းပြနေပေမဲ့လည်း ဝေရော့မှာ သူတို့ကို စိတ်ရင်းဖြင့် မဆက်ဆံနိုင်သေးပေ။</p> <p>ဝေကျင်းယီမှာမူ မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင်လည်း အရေးပါနေခြင်းမရှိသည့် ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သည့်အပြင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း အငြိုးအတေးမရှိသူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ရောက်သောအခါ ဝေရော့သည် ကန်းစွန်းဥများ ခူးနေစဉ်တွင် ရှို့မေမှ အလောတကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... အပြင်မှာ အိမ်တော်အစောင့်တွေနဲ့ ကျန့်ယုံအစ်ကိုကြီး ရန်ဖြစ်နေတယ်”</p> <p>ကျန့်ယုံဆိုသည်မှာ ဝေရော့၏ အထိန်းတော်ဖြစ်သည့် အထိန်းတော်ရှု၏ သားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အထိန်းတော်ရှုသည် ဝေရော့ထံသို့ စာပေးပို့ရန် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အစောင့်များမှ မောင်းထုတ်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏သားဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်ကာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အသက် (၁၄) နှစ်အရွယ်ပင် ရှိသေးသည့် နေလောင်ထားသော အသားအရေနှင့် တောင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှုကျန့်ယုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသူသည် ဝေရော့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မှာကြားချက်ကို သတိရကာ စကားကို ထိန်းပြောနေလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝေရိချန်မှာလည်း တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူက ငါ့ အထိန်းတော်ရဲ့ သားပါ" ဟု ဝေရော့က ပြောလိုက်သောအခါ ဝေရိချန်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားလေသည်။</p> <p>"မင်း သူ့ကို အခု တွေ့လို့မရသေးဘူး.. ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အထိန်းတော်ကို တွေ့ချင်ရင်တော့ ငါ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>ဝေရိချန်သည် ဝေရော့ကို နားလည်အောင် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကျန့်ယုံကို မနက်ဖြန်တွင် သူ့မိခင်အား လွှတ်လိုက်ရန် ပြောဆိုကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီကိစ္စကို အမေ့ကိုလည်း သွားပြောပြလိုက်ဦး… အမေက မင်းရဲ့ အထိန်းတော်နဲ့ တွေ့တာကို တားမှာမဟုတ်ပေမဲ့ ကြိုတင်အသိပေးထားတာက ပိုကောင်းတယ်"</p> <p>ဝေရိချန်သည် ဝေရော့ကို အကြံပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် အမေဖြစ်သူနှင့် ရင်းနှီးမှု ပိုရရှိအောင် ကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သော်လည်း ဝေရော့မှာတော့ "အခြေအနေ ကြည့်ရမှာပေါ့" ဟုသာ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်စကား ပြောခဲ့လေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်အထိန်းတော်ရှု ရောက်လာသောအခါ ဝေရော့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p>"အထိန်းတော်ကြီး... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ.. ကျွန်မကို တွေ့ရတာ မပျော်ဘူးလား"</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း အထိန်းတော်ကို ပုဝါလေးကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ပျော်တာပေါ့ သမီးလေးရယ်.. ဟေးမိသားစုကလူတွေက ကျေးဇူးကန်းလိုက်တာ.. ဘာလို့ဆို သူတို့က သမီးလေးရဲ့ မိဘအရင်းတွေ မဟုတ်လို့ပဲ..အခုတော့ သမီးလေးက မိဘအရင်းတွေဆီ ပြန်ရောက်ပြီး သခင်မလေး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အထိန်းတော်ကြီး အရမ်းဝမ်းသာတာပေါ့"</p> <p>အထိန်းတော်ရှုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသည့် အထုပ်ကလေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအထုတ်ကလေးထဲမှ သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသေတ္တာထဲတွင်တော့ သေသေချာချာ စီရီထားသော ငွေတုံးလေးများ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save