Book List

<p><strong>၈၀ ခုနှစ်မှာ</strong></p> <p> </p> <p><strong> စာစဥ်၃၉</strong></p> <p><strong>အပိုင်း ( ၃၈၁ ) </strong></p> <p><strong>ဟုတ်လို့လား ညီမဝမ်းကွဲ</strong></p> <p><strong>*</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ တောက်ပနေတယ်။ "ငါ့မိဘတွေက ငါ့အတွက် တကယ်ကို အများကြီး တွေးပေးခဲ့ကြတာ။ သူတို့သာ မရှိရင် ငါ အာချန်နဲ့ လွဲသွားနိုင်တယ်"</p> <p>​ယောင်ဟွေးကသာ ဇာတ်လိုက်မကို ဆစ်ချန်နဲ့ တွေ့အောင် မကူညီပေးခဲ့ရင်၊ မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီးနောက် သူ ဘယ်ရောက်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငရဲပြည်တောင် ရောက်သွားနိုင်တာပဲလေ။</p> <p>​အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုးကို သူ ဘယ်ကနေ ရလာနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​အရင်ဘဝတုန်းက ထုန်ယောင်မှာ အဖော်မပါ၊ သူငယ်ချင်းမရှိဘဲ အထီးကျန်ခဲ့ရပေမယ့်၊ ဒီဘဝမှာတော့ သူ့မှာ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေပြီလေ။ လက်ရှိဘဝကို သူ တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပြီး၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့ကိုတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။</p> <p>​အာချန်က သူ့ကိုချစ်ပြီး သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးနေသရွေ့ ဒါကပဲ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။</p> <p>​တိန့်ဝမ်ဝမ်က ဖားယားတဲ့ လေသံနဲ့ ဝင်ပြောတယ်။ "ဦးလေးယောင်ဟွေးက လူကဲခတ် တကယ်တော်တာပဲ။ နောက်ဆို ကျွန်မလည်း ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးဖို့ သူ့ကို ပိုပြီး ဖားရမယ်။ မမတို့ နှစ်ယောက် ဒီလောက် ပျော်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မလည်း ရည်းစားထားချင်လာပြီ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "အချစ်က အနီးလေးမှာ ရှိနေတာကို ဘာလို့ အဝေးကြီး သွားရှာနေမှာလဲ။ ဟုန်ဝေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်သာ ဖူးစာပါရင် နောင်ကျ ပျော်ရွှင်ရတဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာ သေချာတယ်"</p> <p>​"ဟုန်ဝေက တော်တော်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ငါလည်း ထင်တယ်။ ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးဘူးဆိုတော့ နင်တို့နှစ်ယောက် လိုက်ဖက်မှာပါ" ဝမ်ချွန်းက ထုန်ယောင်ဆီ ခဏခဏ လာလည်တတ်တော့ ကုဟုန်ဝေနဲ့ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ပေမယ့် သူ့ကို ရိုးသားတယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ထုန်ယောင်ဆီကလည်း သူ့အကြောင်းတွေ ကြားဖူးထားတယ်လေ။ သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူတဲ့။ တကယ့် ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ။</p> <p>​"ကုဟုန်ဝေက စကားနည်းတဲ့သူပါ။ ပြီးတော့ သူက အမှတ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အနာဂတ် တောက်ပမယ့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေ။ ကျွန်မက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် လိုက်ဖက်မှာလဲ" တိန့်ဝမ်ဝမ်က ကုဟုန်ဝေကို လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း သိပြီး သဘောကျတဲ့ အမြင်ရှိပေမယ့်၊ ကျိုးလဲ့နဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီးကတည်းက နောက်ထပ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်နဲ့ မတွဲချင်တော့ဘူးလေ။</p> <p>​အထင်သေး မခံရအောင် ကိုယ်နဲ့ အဆင့်အတန်းတူတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထပ်ပြီး အလဟဿ အဖြစ်မခံချင်တော့ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး ချွဲနွဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဟုန်ဝေနဲ့ ကျိုးလဲ့က မတူဘူးလေ။ သူတို့ လျှောက်မယ့် ဘဝလမ်းကြောင်းတွေက မတူဘူး။ နင့်ကိုသာ ဟုန်ဝေ သဘောကျသွားအောင် လုပ်နိုင်ရင်၊ ပညာရေး ကွာဟမှုဆိုတဲ့ ပြဿနာကြောင့် သူ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ထားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လူကဲခတ် သိပ်မတော်ပေမယ့်၊ ကုဟုန်ဝေနဲ့ သိလာတာ အတန်ကြာပြီဆိုတော့ သူ့အကြောင်း တချို့ကိုတော့ နားလည်ထားပြီးသားပါ။</p> <p>​"ဟုန်ဝေက ကျိုးလဲ့ထက် ပိုချောတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ စကားနည်းတာလေး တစ်ခုပါပဲ" ဝမ်ချွန်းက ဘေးကနေ ထောက်ခံလိုက်တယ်။</p> <p>​ကုဟုန်ဝေက လူကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာကို တိန့်ဝမ်ဝမ် အမြဲတမ်း သိထားပေမယ့်၊ သူ့အပေါ် တခြား စိတ်ကူးမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်နဲ့ ဝမ်ချွန်းတို့က ဝိုင်းပြီး ချီးကျူးကြတော့၊ သူမ ရုတ်တရက် ရင်ခုန်သွားပြီး မျက်နှာလေး နီရဲလာကာ ရှက်ရှက်နဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးထားလိုက်တယ်။</p> <p>​"မမတို့ နှစ်ယောက်က တအား ဆိုးတာပဲ၊ ကျွန်မကို ဝိုင်းစနေကြတယ်။ မမတို့နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး"</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို နို့လက်ဖက်ရည် လာဝယ်တဲ့သူ ရှိလာလို့၊ သူမက ကောင်တာဘက်ကို အမြန်ပြေးသွားပြီး အလုပ်ရှုပ်ဟန် ဆောင်နေတော့တယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထုန်ယောင်နဲ့ ဝမ်ချွန်းတို့ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိကြတယ်။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် စောစောက သူတို့ နောက်ပြောင်နေကြပေမယ့်၊ တိန့်ဝမ်ဝမ်နဲ့ ကုဟုန်ဝေတို့သာ တကယ် အတူတူ တွဲဖြစ်သွားရင် တော်တော်လေး လိုက်ဖက်မှာပဲ။ နှစ်ယောက်လုံးက အသက်အရွယ်လည်း ရွယ်တူလောက် ဖြစ်ပြီး၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့သူနဲ့ တက်ကြွတဲ့သူဆိုတော့ အချင်းချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အားလုံးက ဖူးစာပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ၊ ဘယ်သူမှ ကြိုပြီး မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​အရင်ဘဝတုန်းက ကုဟုန်ဝေက အသက်ကြီးတဲ့အထိ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး။ သူ့ကြောင့် အိမ်ထောင်မပြုတာလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ခဲ့ပေမယ့် ထုန်ယောင်ကတော့ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တခြား လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သတင်းမီဒီယာတွေက လူစိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်ကြံရေးသားထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။</p> <p>​ကုဟုန်ဝေမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ရှိပါတယ်။ သူများမယားကို သူ မက်မောမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မြူဆွယ်တတ်တဲ့ မိန်းမမျိုး မဟုတ်တော့၊ မီဒီယာတွေက သတင်းကြီးအောင် လုပ်တာဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ မသိတဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုခု ရှိနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် အတွေးလွန်နေတာ၊ နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်တဲ့သူ ထွက်သွားတော့မှပဲ သူမ လက်ထဲက သစ်အယ်သီးလှော်ကို သတိရသွားတော့တယ်။ သစ်အယ်သီးလှော် စားရမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ တိန့်ဝမ်ဝမ်နဲ့ ဝမ်ချွန်းတို့ အရမ်း ဝမ်းသာသွားကြတယ်။ မိန်းမ သုံးယောက် ဆိုင်ထဲမှာ စကားတွေပြော၊ မုန့်တွေစား၊ နို့လက်ဖက်ရည်တွေ သောက်ကြရင်းနဲ့ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်လေးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ဆိုင်မှာ ညနေ လေးနာရီကျော်တဲ့အထိ နေခဲ့ပြီး၊ ပြန်ခါနီးမှာ နောက်နေ့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ထုန်ယောင်နဲ့ ချိန်းသွားသေးတယ်။</p> <p>​သူမ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ ထုန်ယောင်လည်း ဝန်ထမ်းအိမ်ရာကို စောစော ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဆစ်ချန် အလုပ်ဆင်းလာတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး လာသွားတဲ့အကြောင်း ပြောပြရင်း၊ ဆောင်ယု အကြောင်းကိုလည်း စကားစပ်မိလို့ ပြောပြလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ဆောင်ယု လီစီးတီးကို ပြန်သွားပြီလို့ပဲ ထင်ထားကြတော့ ဘယ်သူမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ကြဘူး။</p> <p>​တစ်ညတာ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပြီးနောက်၊ နောက်နေ့ မနက်စောစောမှာ ထုန်ယောင်က ဝမ်ချွန်းနဲ့ ဆိုင်မှာ ဆုံကြပြီး၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်အသစ် ဖွင့်မယ့် ကုန်တိုက်ဆီ အတူတူ သွားကြတယ်။ သူတို့က ဈေးလည်းဝယ်ရင်း ဆိုင်အခြေအနေကိုပါ တစ်ခါတည်း ဝင်ကြည့်ခဲ့ကြတာ။</p> <p>​အဲဒီမှာ ရင်းနှီးတဲ့ သူတစ်ယောက်နဲ့ သွားဆုံလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဝမ်ချွန်းက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "သူနာပြုလင်း... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီကို ဈေးလာဝယ်တာလား"</p> <p>​လင်းမန် ဝတ်ထားတဲ့ ပုံစံက အရင်က ဝမ်ချွန်း မြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ဝမ်ချွန်းတောင် သူ့ကို သိပ်မမှတ်မိချင်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​"တကယ် တိုက်ဆိုင်တာပဲ" လင်းမန်က ဝမ်ချွန်းနဲ့ ထုန်ယောင်တို့ကို ဒီမှာ လာဆုံလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ခဏလောက် လန့်သွားပြီးနောက် သူက ရယ်လိုက်တယ်။ "မမဝမ်... နောက်ဆို ကျွန်မကို သူနာပြုလင်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ၊ အခု သူနာပြု မဟုတ်တော့ဘူး။ အလုပ်ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာ"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ထုန်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ထဲက အဝတ်အစား အိတ်ကို တမင်သက်သက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကြွားလုံးထုတ်ပြလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ အာရုံက သူ့လက်ထဲက အိတ်ဆီကို တကယ်ပဲ ရောက်သွားတယ်။ လင်းမန် ကိုင်ထားတဲ့ အိတ်ထဲမှာ အဖြူရောင် အနွေးထည်လေး ပါပြီး၊ အဲဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ထုန်ယောင် ဝယ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် နှမြောပြီး မဝယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြူရောင် အနွေးထည်လေးနဲ့ တူနေတယ်။</p> <p>​ဒီအနွေးထည်က ယွမ် ၇၀၀ တောင် ပေးရတာ။ လင်းမန် အလုပ်စဝင်တာ သိပ်မကြာသေးတော့ သူ့လစာနဲ့ဆို ဒါကို ဝယ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ အလုပ်ထွက်ထွက်ချင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝယ်နိုင်ရတာလဲ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အများကြီး သတိမထားမိပါဘူး။ လင်းမန်က သူနာပြု မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ ကြားတော့ သူက တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ အလုပ်ထွက်လိုက်တာ ငါ မသိလို့ပါ။ လင်းမန်၊ နင် ဘယ်အလုပ်ကို ပြောင်းလုပ်တာလဲ"</p> <p>​"ရပါတယ်" လင်းမန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ ဝမ်ချွန်းနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ညစာ အတူစားတုန်းက သူ့ကို တမင် ဖားယားခဲ့ပေမယ့်၊ ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူ့ကိုယ်သူ တမင် မြှင့်တင်နေပုံရတယ်။ "ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး၊ ခဏလောက် အနားယူဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ အရင်က သူနာပြု လုပ်ခဲ့တာက၊ မိသားစုက ကျွန်မကို ကြံ့ခိုင်လာအောင်နဲ့ ဒေါသတွေ လျော့သွားအောင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာ သက်သက်ပါပဲ"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ထုန်ယောင်ဘက် လှည့်ပြီး တမင်သက်သက် ပြောလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား၊ အစ်မဝမ်းကွဲ"</p> <p>​"အစ်မဝမ်းကွဲ" ဝမ်ချွန်းက ထုန်ယောင်ကို နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းမန်က ရုတ်တရက်ကြီး အစ်မဝမ်းကွဲလို့ ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထုန်ယောင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူ နှစ်စက္ကန့်လောက် ကြောင်သွားပေမယ့် ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ "တို့ မိသားစုတွေက အဆက်အသွယ် မရှိကြတော့ဘူး၊ နင့်ဆီက အစ်မဝမ်းကွဲ ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ဝမ်ချွန်းရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး လင်းမန် ရှေ့ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​လင်းမန်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို လိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့အပြုံးတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။</p> <p>​ကျစ်... စောစောက ဝမ်ချွန်းကို မြင်လိုက်တော့ သူ နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခိုးလာပြီး ပစ္စည်းပိုင်ရှင်နဲ့ သွားတိုးသလို ခံစားချက်မျိုးပဲ။</p> <p>​အပြစ်ရှိသလို ခံစားရုံတင် မကဘူး၊ ဝမ်ချွန်း ရှေ့မှာ ရပ်နေရတာက သူ့ကိုယ်သူ သိမ်ငယ်သလိုလည်း ခံစားရတယ်။</p> <p>​သူမ ဝန်မခံချင်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ၊ တကယ့် အမှန်တရားကတော့ သူက ဝမ်ချွန်းလောက် ကျက်သရေ မရှိဘူး ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>​သူမကိုယ်သူမ အစွမ်းကုန် အလှပြင်ထားပေမယ့်လည်း၊ ဝမ်ချွန်းဆီမှာ ရှိနေတဲ့ သဘာဝအလျောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး သူ့မှာ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​<strong>အပိုင်း ( ၃၈၁ ) ပြီးဆုံး</strong></p> <p>***</p> <p>


Save