Book List

</p> <p><strong>အပိုင်း ( ၃၈၅ ) </strong></p> <p><strong>နင် ပိုပြီး သတိထားရမယ်</strong></p> <p><strong>*</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဝမ်ရှားက စေတနာနဲ့ ပြောမှန်း သိတော့ ထုန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "မမရှား... စိတ်မပူပါနဲ့။ အာချန် ပြန်လာရင် သူ့ကို အကုန် ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် နားလည်သဘောပေါက်တာကို မြင်တော့ ဝမ်ရှားက ဆက်ပြောတယ်။ "အထင်တော့ မလွဲနဲ့နော်၊ ကလေးရဖို့ ဆိုတာက လောလို့ မရဘူးလေ။ လက်ထပ်ပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ ကလေးရတဲ့သူတွေ အများကြီးပါ။ ပြီးတော့ တို့ယောကျ်ားတွေက ဆရာဝန်တွေပဲ၊ တို့တွေက ဆေးပညာကိုပဲ ယုံကြည်သင့်တာ၊ အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို မယုံသင့်ဘူး။ အဲဒီအရာတွေက တကယ် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် ဆရာဝန်တွေက ဘာလုပ်ဖို့ လိုတော့မှာလဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင် ပြန်မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူက ထပ်ပြောတယ်။ "နင်တို့က အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေပြီး ကလေးယူဖို့ မလောကြသေးဘူးလို့ပဲ ငါ ထင်နေခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငယ်ပါသေးတယ်။ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ကျန်းမာရေး ပြဿနာ တကယ်ရှိနေရင်တောင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ တို့ဆေးရုံက ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ သွားပြီး ဆေးစစ်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်ကနေ စကုရမလဲဆိုတာ သူတို့ သိသွားမှာပါ"</p> <p>​ဝမ်ရှားက သူ့ကို တကယ် စိုးရိမ်ပေးနေတာကို မြင်တော့ ထုန်ယောင်က ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "အာချန်က သူ့အလုပ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတာဆိုတော့၊ တို့နှစ်ယောက်လုံး ကလေးယူဖို့ မလောကြသေးတာပါ။ အဲဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို သိပ်အာရုံမစိုက်ဖြစ်ဘဲ၊ အချိန်တန်ရင် သဘာဝအတိုင်း ရလာမှာပဲလို့ ယုံကြည်ထားတာ။ မိသားစုတွေကသာ စိုးရိမ်နေကြတာပါ"</p> <p>​ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းက အမြဲတမ်း အရမ်း စိုးရိမ်နေတတ်တယ် ဆိုတာကို ထုန်ယောင် သိပါတယ်။ ဆေးတွေ စာတိုက်ကနေ ပို့လိုက်တဲ့ ကိစ္စအပြီးမှာ သူ ခဏလောက် ငြိမ်သွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြဿနာကြီး ထပ်ရှာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ မလောပါဘူး။</p> <p>​မနက်ဖြန်ဆို ကျန်လီကျွမ်း ရောက်လာတော့မှာ။ ကျန်လီကျွမ်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လင်းဖန်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့မှာ သေချာတယ်။ ဒီကိစ္စကနေ လင်းဖန်ရင်း မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်သွားမလား ဆိုတာကိုပဲ သူ သိချင်နေတာ။</p> <p>​"နင့်ယောက္ခမက ကြည့်ရတာ အားနည်းပြီး ရိုးအတဲ့ပုံ ပေါက်ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက တော်တော် ပါးနပ်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တာပဲ။ သူက အခြေအနေရဲ့ အလေးအနက်ရှိမှုကို နားမလည်ဘူး။ နင် ပိုပြီး သတိထားရမယ်..."</p> <p>​သူ စကားပြောလို့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးချိန်မှာ၊ လင်းဖန်ရင်းက အမှိုက်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး အိမ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာတယ်။ တံခါးဝက သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်တော့ သူ နည်းနည်း နေရခက်သွားတဲ့ပုံပဲ။</p> <p>​"ဒီထဲမှာ ပေပွနေတဲ့ သေးခံတွေ ပါလို့။ အနံ့ဆိုးလွန်းလို့ အပြင်မှာ သွားပစ်မလို့ပါ"</p> <p>​သူတို့ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို လင်းဖန်ရင်း ဘယ်လောက်အထိ ကြားသွားလဲ ဆိုတာကို ဝမ်ရှား မသိဘူး။ သူလည်း နည်းနည်း အနေရခက်သွားပြီး ထုန်ယောင်ကို မျက်ရိပ်ပြကာ အမြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... ငါ့ကို လိုက်ပို့မနေနဲ့တော့၊ ကလေးကို သွားကြည့်ဖို့ အိမ်ထဲ မြန်မြန် ဝင်သွားလိုက်ဦး။ ငါ သွားတော့မယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ကလေးရဲ့ နဖူးလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကလေးက ကိုယ်ပူမနေဘူး၊ အစားအသောက် ဝသွားတော့ အခု အခန်းထဲမှာ နို့သိုးနံ့နဲ့ အီးနံ့တွေ ထောင်းနေတဲ့ ကြားကနေ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလေရဲ့။ လတ်ဆတ်တဲ့ လေလေး ဝင်လာအောင် ပြတင်းပေါက်ကို သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း နည်းနည်း ဟလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကနေ ကြောင်ကလေး ခုန်ဝင်လာပြီး နှစ်ချက်လောက် အော်လိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး ကုတင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကြောင်ကလေးက ကုတင်ပေါ်က ကလေးကို သတိထားမိသွားတယ်။</p> <p>​[ ဒါ ဘယ်သူ့ကလေးတုန်း ]</p> <p>​ထုန်ယောင် ကလေးမရနိုင်လို့ တခြားဆီကနေ ကလေးတစ်ယောက် မွေးစားလာတာလို့ ကြောင်ကလေးက ထင်နေတာ။</p> <p>​ကြောင်ကလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင် သိလိုက်တယ်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါ အာချန်ရဲ့ တူလေးလေ။ နင့်အိပ်ရာထဲ ပြန်သွားအိပ်တော့၊ ကလေးကို သွားမနှိုးနဲ့နော်"</p> <p>​သူမက ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိဘူး။ ကလေးသာ နိုးလာပြီး စငိုရင် ဘယ်လို ချော့ရမလဲ ဆိုတာကို သူမ သိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ကြောင်ကလေးက ဒါကို နားလည်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူက တိုးတိုးလေး အသံပြုရင်း သူ့အိပ်ရာဆီကို ခြေဖျားထောက်ပြီး ပြန်သွားတယ်။ လင်းဖန်ရင်း အမှိုက်သွားပစ်ပြီး ပြန်လာတော့ အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ ကြောင်ကလေးကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။ မျက်နှာထား မသာမယာနဲ့ သူက ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... ဧည့်ခန်းထဲကဟာက ညည်းကြောင်လား"</p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထုန်ယောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ သူ ကြောင်မွေးတာက လင်းဖန်ရင်းကို အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်နေလို့လား။</p> <p>​"ညည်းနဲ့ အာချန်က ကလေးတောင် မရသေးတာကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောင်မွေးထားရတာလဲ။ ကြောင်တွေက တအား ညစ်ပတ်တာ။ ကြောင်မွေးတာက ကလေးတွေအတွက် မကောင်းဘူး။ ဒီကြောင်ကို အခုချက်ချင်း သွားပစ်လိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ညည်းမိဘတွေအိမ်မှာ သွားထားလိုက်လေ။ ဒီနားမှာတော့ သေချာပေါက် ဆက်ထားလို့ မရဘူး။ ညည်း ကိုယ်ဝန်ရလာတဲ့အခါ ကလေးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ သူ သိထားတာ တစ်ခုတည်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေ ကြောင်မွေးတာ မကောင်းဘူးလို့ လူတွေ ပြောတာကို ကြားဖူးထားတာပဲ။ ဒီလို အယူသီးမှုတွေကို သူက အတည်ယူထားတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြောင်ဆိုတာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် သက်သက်ပဲလေ၊ သူတို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ် ဆိုရင် ဘာလို့ လွှင့်မပစ်လိုက်ရမှာလဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "ပြောစရာရှိရင် အာချန် ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျမှ သူ့ကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ"</p> <p>​အရူးပဲ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ စကားများနေမှာပေါ့။ သူမကတော့ ဝင်မပါဘဲ သားအမိ နှစ်ယောက် သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေလို့ပဲ ထားလိုက်ချင်တယ်။</p> <p>​"ငါက ညည်းနဲ့ အရင် တိုင်ပင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ထုန်ယောင်ရဲ့ ဂရုမစိုက်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ လင်းဖန်ရင်းက ခါးသီးတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ယောင်ယောင်... လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ငါ ဝင်စွက်ဖက်လို့ ညည်း ငါ့ကို အပြစ်တင်နေမှန်း ငါ သိပါတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း ဝင်မပါချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အာချန်က ငါ့သားလေ၊ သူ ဘဝမှာ အောင်မြင်နေပြီး ကိုယ်ပိုင် ကလေး မရှိတာကို ငါ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါ သေသွားတဲ့အခါ သူ့အဖေ မျက်နှာကို ဘယ်လို သွားကြည့်ရဲပါ့မလဲ"</p> <p>​ယောက္ခမဖြစ်သူက ယောက္ခထီး အကြောင်းကို ဆွဲထုတ်လာတာ ကြားတော့ ထုန်ယောင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်သွားတယ်။ "လူတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ဖို့ ရှက်တာ၊ မရှက်တာက အမေ့ကိစ္စပါ၊ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဗိုက်က ကျွန်မ ပိုင်တာမို့၊ ဘယ်အချိန် ကလေးယူမလဲ ဆိုတာက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ အမေ တကယ် ဝင်မပါသင့်တော့ဘူး"</p> <p>​သူမက မတ်ဖြစ်သူနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး ကလေးရခဲ့လို့ ယောက္ခထီး သေဆုံးရတဲ့အထိ ဖြစ်စေခဲ့တာကို၊ သူ သေသွားရင် ယောက္ခထီး မျက်နှာကို သွားကြည့်ဖို့တောင် တွေးရဲသေးတယ်ပေါ့။ သူ တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက နည်းနည်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "အဲဒီလို ဆိုရင်တောင်၊ ငါက အာချန်ရဲ့ အမေ ဖြစ်သလို ညည်းရဲ့ ယောက္ခမ၊ ညည်းထက် အသက်ကြီးတဲ့ လူကြီးလေ။ ညည်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လာပြောရဲတာလဲ"</p> <p>​ရွာကို ပြန်ရောက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကဆို၊ သူ့သားသမီးတွေက ကျိုတိုလို မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ အောင်မြင်နေပြီး မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နေလို့ အိမ်နီးချင်းတွေက သူ့ကို အားကျခဲ့ကြတာ။ အခုချိန်ကစပြီး သူ သက်သောင့်သက်သာ နေရတော့မယ်လို့ သူတို့က ယုံကြည်နေကြတယ်။</p> <p>​အခု ချန်ကျင်းလန်က သူ့ကို တွေ့ရင် အရင်ကနဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး အမြဲ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေပြီလေ။ ဒါက သူ့သား နှစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် ဆိုတာကို လင်းဖန်ရင်း သိပါတယ်။</p> <p>​တစ်နည်းပြောရရင်၊ သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် ဘယ်သားကပဲ ကွာရှင်းကွာရှင်း၊ သင့်တော်တဲ့ ဇနီး တစ်ယောက်ကို ထပ်ရှာဖို့ ဘာအခက်အခဲမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​အောင်မြင်တဲ့ သားတွေ ရှိနေတာက သူ့ကို ယုံကြည်မှုနဲ့ ဩဇာအာဏာကို ပေးစွမ်းနေတယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ထုန်ယောင်က အခုထိ ကိုယ်ဝန် မရှိသေးတော့၊ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ရဲ့ မာနကို နည်းနည်း နှိမ်ချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆို ကြောက်တတ်တဲ့ သူ့သဘာဝအရ ဒါကို ဘယ်လို အကောင်အထည်ဖော်ရမလဲ မသိတော့၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ အပြောအဆို ရိုင်းစိုင်းမှုကိုပဲ အပြစ်ရှာဖို့ သူ တွယ်ကပ်ထားတော့တယ်။</p> <p>​"ဒါဆို ကျွန်မက အမေ့ကို ဘယ်လို ပြောရမှာလဲ" လင်းဖန်ရင်းက ပြဿနာရှာချင်နေမှန်း သိတော့ ထုန်ယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်မက အမေ့ကို နတ်စင်ပေါ်တင်ပြီး ကိုးကွယ်ထားရမှာလား"</p> <p>​"ညည်း..." လင်းဖန်ရင်း ဆို့နင့်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတယ်။ "ငါက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်သွားပြီး ငါ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့်သူ မရှိလို့ ညည်းက ငါ့ကို အခုလို စော်ကားနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့၊ နင့်အဖေကို ကယ်ခဲ့လို့သာ အာချန်ရဲ့ အဖေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ ဘဝတွေ ဒီလောက် ဆိုးရွားသွားခဲ့ရတာပဲ"</p> <p>​စကားပြောရင်းနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက စငိုတော့တယ်။ သူ့သားကလည်း အနားမှာ မရှိတော့၊ သူတို့ မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ထုန်ယောင်ကို ပြန်ပြောပြထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ခန့်မှန်းလိုက်ပြီး၊ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို အသုံးချကာ ထုန်ယောင်ကို ခြယ်လှယ်ဖို့ ကြိုးစားတော့တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ ထုန်ယောင်ဟွေးကို တကယ်ပဲ အပြစ်တင်နေတာ။ အဲဒီတုန်းကသာ သူ့ကို မကယ်ခဲ့ရင်၊ အာချန်ရဲ့ အဖေလည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့မှာ မဟုတ်သလို၊ သူနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းလည်း ဒီကို ပြောင်းလာစရာ မလိုဘဲ၊ အာချန်ရဲ့ အဖေလည်း ဘာမှ သိသွားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ ဒါတွေ အားလုံးက ထုန်ယောင်ဟွေးကြောင့် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ရတာ။ အခု သူ့သားက အောင်မြင်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ဟွေးရဲ့ သမီးအပေါ် အရမ်း ကောင်းနေတုန်းပဲဖြစ်ပြီး၊ သူမကတောင် သူ့အပေါ် အထက်စီးကနေ ဆက်ဆံနေသေးတယ်။ ဘာလို့ သူမက ဒါကို ခွင့်ပြုပေးနေရမှာလဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>အပိုင်း ( ၃၈၅ ) ပြီးဆုံး</strong></p> <p>***</p> <p>


Save