Book List

</p> <p><strong>အပိုင်း ( ၃၈၈ ) </strong></p> <p><strong> သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခြင်း</strong></p> <p><strong>*</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက မတရားသဖြင့် ခံရတယ်လို့ ခံစားနေရပေမယ့်၊ လျိုချင်းက ထုန်ယောင်တို့နဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်နေတော့ သူတို့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လိုရှိလဲ မသေချာဘူးလေ။ လျိုချင်းက ထုန်ယောင်ကို ပြန်ပြောပြသွားမှာ စိုးလို့ သူ့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖွင့်မပြောရဲဘဲ ဖြစ်နေတာ။</p> <p>​အခု လျိုချင်းက ထုန်ယောင် ကွယ်ရာမှာ မကောင်းပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတော့၊ သူတို့ နှစ်ယောက် အဆင်မပြေကြဘူး ဆိုတာကို သူ သိသွားတယ်။ ဘာမှ ထိန်ချန်ထားစရာ မလိုတော့တဲ့အတွက်၊ သူက ရှိုက်ငိုရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ သောကတွေကို စတင် ရင်ဖွင့်တော့တယ်။</p> <p>​"သူ့အဖေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့ယောက်ျား သေခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးသုံးယောက်ကို ငါ့ချည်းပဲ အပင်ပန်းခံပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။ အခု ကလေးတွေ ကြီးလာတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ရလာတဲ့ ချွေးမတွေက တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး ဩဇာညောင်းချင်နေကြတယ်။ မိန်းမရရင် အမေကို မေ့သွားကြတယ်လို့ လူတွေ ပြောကြပေမယ့်၊ ငါ့မိသားစုမှာတော့ သူတို့က ငါ့ကို လုံးဝကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီ"</p> <p>​စကားပြောရင်းနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ပိုပြီးတော့တောင် ဝမ်းနည်းလာတယ်။ "သူတို့ စလက်ထပ်တုန်းကဆို ထုန်ယောင်က အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးရင် ဟင်းတွေမကောင်းဘူးလို့ ညည်းသေးတာ။ ဘယ်နေ့ကများ သူ့အတွက် သီးသန့် ထမင်းအိုး တစ်အိုး မတည်ပေးခဲ့ရလို့လဲ။ တခြား ယောကျ်ားတွေနဲ့ ဈေးသွားဝယ်တုန်းကတောင်၊ သူတို့ အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးသွားမှာစိုးလို့ ရှောင်ချန်ကို ငါ မပြောရဲခဲ့ဘူး။ ငါ ကူညီပေးနိုင်တာ မှန်သမျှ အကုန် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။ အခု ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရအောင် ငါ မဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ ဘာများ လိုသေးလို့လဲ"</p> <p>​"သူ လက်ထပ်ထားတာ နှစ်နှစ်ရှိနေပြီကို ကိုယ်ဝန်ရှိမယ့် အရိပ်အယောင်လေးတောင် မပြသေးဘူး။ မိဘတွေအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ငါ ဟိုမေးဒီမေးနဲ့ ရှာပေးခဲ့တဲ့ ရိုးရာဆေးတွေကိုတောင် သူက မသောက်ဘူး။ သူ ဖောင်းဖောင်းအစ်အစ် ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက် မွေးနိုင်အောင် ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူလာပေးချင်လို့ မြေးလေးကို ငါ ခေါ်လာခဲ့တာကို၊ အဲဒီလင်မယားက ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး ရန်လုပ်ကြတယ်။ ရှောင်ချန်က လက်မထပ်ခင်တုန်းက ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ အရင်က အရမ်း လိမ္မာပြီး ငါပြောသမျှ အမြဲ နားထောင်တာ။ အခုတော့ ငါ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဘာမှမပြောစေချင်တော့ဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ရင်ထဲမှာ ခါးသီးမှုတွေ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုတွေနဲ့ ဆို့နင့်နေတယ်။ လျိုချင်း နားလည်နိုင်မလား၊ မနားလည်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသမျှ အကုန်လုံးကို ဖွင့်ပြောချလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဖွင့်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ထဲ တော်တော်လေး နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားတယ်။</p> <p>​အတိတ်တုန်းက ဘယ်သူ့အပြစ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ကလေးသုံးယောက်ကို သူ တစ်ယောက်တည်း အောင်မြင်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာက သေချာပေါက် အစားထိုးပေးနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ကလေးတွေဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ တစ်ခါမှ မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားအကြီးဆုံးက ကလေးတွေ ပိုမိုရယူပေးပြီး၊ သူမကို ကျိုတိုမှာ နေခွင့်ပြုကာ ဆစ်ဝေမင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုရင် သူ အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိမှာပေါ့။</p> <p>​သူ့သားနှစ်ယောက်က ဘာလို့ သူ့အတွက် အဖော်ရှာပေးဖို့ ကြိုးစားနေကြလဲ ဆိုတာကို သူ မသိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အဖော်ရစေချင်လို့လို့ အကြောင်းပြပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ ကျိုတိုကို လာပြီး ဆစ်ဝေမင်းကို လာမရှာအောင် တားဆီးချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ သူတို့ အားလုံးက အခု မိသားစုလိုက် ဇိမ်ကျကျ နေနေကြပြီး၊ သူမ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတာကို တကယ်တမ်း ထည့်မစဉ်းစားပေးကြဘူး။</p> <p>​သူက ကျိုတိုမှာ နေပြီး ဆစ်ဝေမင်းကို ပြုစုပေးချင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူနဲ့ အတူတူ နေချင်တာ ဘာများ ပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ အဲဒါက သူတို့ကို ဘယ်လို ထိခိုက်သွားစေမှာမို့လို့လဲ။</p> <p>​အားလုံးကသာ ဒီကိစ္စကို နှုတ်ဆိတ်နေကြမယ် ဆိုရင်၊ ရွာက လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​သူ့ဘဝတစ်ဝက်လောက်ကို ခါးသီးစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး နှစ်တော်တော်များများကို တွေတွေဝေဝေနဲ့ပဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတာ။ သင်္ချိုင်းထဲ ဝင်ရမယ့် အချိန်နဲ့ နီးလာပြီကို၊ တစ်ခါလောက်လေးတောင် သူ့ကိုယ်သူအတွက် သူ အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလား။</p> <p>​သားအငယ်ကို သူ မကြောက်ပေမယ့် သားအကြီးကိုတော့ သူ တကယ် ကြောက်တယ်။ သားအကြီးသာ သဘောတူလိုက်ရင်၊ သားအငယ်က အသံတောင် ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။</p> <p>​သားအကြီးဆုံး လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အမြဲတမ်း ထုန်ယောင်ဘက်ကပဲ ရပ်တည်ပေးနေတာ။ ဒါကပဲ ဒီပြဿနာတွေ အားလုံးရဲ့ ဇာစ်မြစ်က ထုန်ယောင်ဆီမှာ ရှိတယ်လို့ လင်းဖန်ရင်းကို တွေးမိစေတာ။ သားတစ်ယောက်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရပြီးနောက်၊ အသီးအပွင့်တွေကို ခံစားရမယ့် အချိန်ရောက်မှတော့ လင်းဖန်ရင်းက သားအကြီးဆုံးနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ အဆင်မပြေ မဖြစ်ချင်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ပြဿနာက သားအကြီးဆုံးက သူ့ကို နည်းနည်းလေးမှ ဂရုမစိုက်တာပဲ။</p> <p>​သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်စမ်း၊ အပြင်ထွက်လာတာ နေ့တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီကို သားအကြီးဆုံးက ထွက်တောင် လာမကြည့်ဘူး။ သူ သေလား ရှင်လား ဆိုတာကိုတောင် ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် လျိုချင်းက ချက်ချင်းပဲ မီးထိုးပေးလိုက်တယ်။ "အန်တီ့ချွေးမ ဈေးဝယ်ထွက်တုန်းက ယောကျ်ားတချို့နဲ့ အတူတူ သွားလာနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်။ သူ့ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေကလည်း သူ့ရွယ်တူ ယောကျ်ားလေးတွေချည်းပဲ။ အချိန်တွေ ကြာလာရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလို့ ဘယ်သူကပဲ ပြောပြော ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သက်သေ မရှိဘဲနဲ့တော့ ကျွန်မတို့က အခြေအမြစ်မရှိ လျှောက်မစွပ်စွဲနိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ်ဝန်မရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့၊ ပြဿနာက ထုန်ယောင်ဆီမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ဒေါက်တာဆစ်က တော်တော်လေး ကျန်းမာတဲ့ပုံ ပေါက်ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ကတော့ ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့ပုံပဲ။ ကျွန်မကို မေးရင်တော့ အန်တီက တအား သဘောကောင်းလွန်းနေတာ။ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ယောက္ခမ တစ်ယောက်သာ ဆိုရင်၊ ထုန်ယောင် အဆုံးမခံရတာ ကြာလောက်ပြီ"</p> <p>​"သူ ကလေးမရဘူး ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့တင်၊ အန်တီ့ကို ပြန်ခံပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။ ဒေါက်တာဆစ်က အဲဒီလောက် ထူးချွန်နေတာ၊ ဘယ်လို ချွေးမမျိုးကိုမဆို ရှာလို့ရတာပဲလေ။ ဆေးရုံက လင်းမန်လို့ ခေါ်တဲ့ သူနာပြု တစ်ယောက်ကလည်း ဒေါက်တာဆစ်ကို သဘောကျနေတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ သူက ထုန်ယောင်လိုပဲ လှတယ်၊ ကျိုတိုက လူပဲ၊ ပြီးတော့ စိတ်သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်။ ဒေါက်တာဆစ် လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်မှာ။ ဒေါက်တာဆစ်လို ထူးချွန်တဲ့ ယောကျ်ား တစ်ယောက်အတွက်ကတော့၊ ကွာရှင်းလိုက်ရင်တောင်မှ သူ့ကို လိုချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ"</p> <p>​သားအကြီးဆုံးက စကားနားမထောင်ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့သားကို ဒီလောက်အထိ ချီးကျူးနေတာ ကြားရတော့ လင်းဖန်ရင်း ကျေနပ်သွားတယ်။ သူမ သားအတွက် ဂုဏ်ယူမိတယ်။</p> <p>​သူ့သားအကြီးဆုံးက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်နေပါစေ၊ သူမ မွေးဖွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ သားပဲလေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာနဲ့အမျှ၊ ထုန်ယောင်အပေါ် အထင်သေးမှုတွေကလည်း ပိုကြီးထွားလာတယ်။ ထုန်ယောင်အပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိပြီး၊ ထုန်ယောင်က သားအကြီးဆုံးကို သူ့ဆီကနေ ဝေးကွာသွားအောင် ဦးနှောက်ဆေးထားတယ်လို့ ထင်နေပေမယ့်လည်း၊ ကွာရှင်းဖို့ကိုတော့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခု လျိုချင်း စကားပြောလိုက်တော့၊ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခု စတင် ပေါက်ဖွားလာတယ်။ သူ့သားအကြီးဆုံးသာ ထုန်ယောင်နဲ့ တကယ် ကွာရှင်းလိုက်ရင်၊ အရင်ကလိုမျိုး စကားနားထောင်တဲ့သူ ပြန်ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​သူမက ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားဘူး ဆိုရင်တောင်၊ သူ့စကားတွေကို သားအကြီးဆုံးက အမြဲတမ်း အလေးထားပြီး၊ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းခုန်လေ့ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​အဲဒီလို အတွေးမျိုး ဝင်လာပေမယ့်၊ လင်းဖန်ရင်းက အသံထွက်ပြီး ဝန်မခံရဲဘူး။</p> <p>​နည်းနည်း ညည်းတွားလိုက်ရတော့ သူ့စိတ်အခြေအနေ နည်းနည်း တည်ငြိမ်သွားတယ်။ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း သူက ပြောတယ်။ "ကွာရှင်းတာက ရှောင်ချန်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ထိခိုက်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ သူတို့သာ ကလေးရနိုင်ရင် ကွာရှင်းဖို့ ငါ မဆန္ဒပြုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကွာရှင်းတယ် ဆိုတာက ကောင်းတဲ့အရာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်ဘူး ဆိုရင်လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ ပညာရေးကြောင့် ငါတို့ မိသားစုထဲမှာ ရှောင်ချန် တစ်ယောက်တည်းကသာ သာလွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ရှိတာ။ သူ့မှာ ကလေးမရှိရင်၊ ငါ သေသွားတဲ့အခါ သူ့အဖေ မျက်နှာကို ဘယ်လို သွားကြည့်ရဲပါ့မလဲ"</p> <p>​"ဒါ တကယ်မှန်တာပေါ့" လျိုချင်းက သဘောတူကြောင်း ပြသတဲ့အနေနဲ့ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။ "ကလေးမရှိရင် မျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာပေါ့ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ မိဘကျေးဇူးကို စော်ကားတဲ့ အကြီးမားဆုံး အပြစ်သုံးခုထဲမှာ မျိုးဆက်မချန်ထားခဲ့တာက အဆိုးဆုံးပဲလို့ ဘိုးဘွားတွေကလည်း ဆုံးမခဲ့တာပဲ။ မိန်းမက နောက်ထပ် ထပ်ရှာလို့ ရပေမယ့်၊ ကိုယ့်အမေနဲ့ သားသမီးတွေကသာ တကယ့် သွေးသားအရင်းအချာတွေလေ။ အခု သူတို့မှာ ကလေးမရှိရင်၊ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ သူတို့ကို ဘယ်သူက ပြုစုစောင့်ရှောက်မှာလဲ"</p> <p>​ရှောင်ချန်သာ ဒါကို နားလည်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ကံဆိုးတာက သူ့သားအကြီးဆုံးက ထုန်ယောင်ရဲ့ ပြုစားတာကို ခံထားရသလိုပဲ။ ထုန်ယောင် ပြောသမျှကို အမှန်တရား တစ်ခုလို ယုံကြည်နေတာ။ တခြား ဘယ်သူ့စကားကိုမှ နားမထောင်တော့ဘူး။</p> <p>​လျိုချင်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။ "အန်တီ... ကျွန်မ ပြောသင့်မပြောသင့် မသေချာတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အန်တီ့ချွေးမက ဆေးရုံမှာ နာမည် သိပ်မကောင်းဘူး။ လူတော်တော်များများက ကွယ်ရာမှာ သူ့ကို သဘောမကျကြဘူး၊ ဆေးရုံအုပ်ကြီးတွေကတောင် သူ့ကို ကြည့်မရဘူး။ အန်တီ့ချွေးမ ရှိနေတာက အန်တီ့သားရဲ့ ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ကန့်သတ်လိုက်သလို ဖြစ်နေတာ"</p> <p>​ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သေချာအောင် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး၊ သူက ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ လင်းဖန်ရင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ဆေးရုံက အိမ်ခန်းတွေ ချပေးခဲ့တာ။ အန်တီ့သား ဒေါက်တာဆစ်လည်း တစ်ခန်းရရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က အပြင်မှာ စီးပွားရေး လုပ်နေလို့ ဆိုပြီး သူ့အခွင့်အရေး ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရတာ။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ထုန်ယောင်က သူ့စီးပွားရေးကနေ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ရနိုင်မှာလဲ။ အလုပ်ဌာနက တကယ်တမ်း ကျိုတိုက အိမ်ခြံမြေကို ဝေငှပေးနေတာလေ။ ဒါ့အပြင် ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်က ပိုက်ဆံရရင်တောင်၊ အဲဒါက သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒေါက်တာဆစ် အလုပ်ကရတဲ့ အိမ်ကမှ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်မှာ။ ယောကျ်ား တစ်ယောက်ဆိုတာ ပိုက်ဆံနဲ့ အိမ်ရှိမှ လူလုံးသူလုံး လှတာလေ။ အခု ကြည့်စမ်း၊ သူ ဘာတစ်ခုမှ မရလိုက်ဘူး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p><strong>အပိုင်း ( ၃၈၈ ) ပြီးဆုံး</strong></p> <p>***</p> <p>


Save