Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align:center">လူ့အသက်တစ်ချောင်း စိုးရိမ်ရပြီ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ သုံးရက်ရှိပါပြီ…ပထမနှစ်ရက်က ဒီလောက်မဆိုးလို့ သခင်လေးက အနားယူရင် သက်သာသွားမှာပါလို့ ပြောခဲ့တာ..ဒါပေမဲ့ ဒီညကျမှ ရုတ်တရက် အခြေအနေဆိုးလာပြီး သတိလစ်သွားတာပါ"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် သခင်လေးအတွက် ဆရာဝန်ခေါ်ပေးဖို့ အိမ်တော်ထိန်းကို စောစောစီးစီး အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့မိမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"သွားစို့၊ မင်းနဲ့ငါ အိမ်တော်ထိန်းအထိန်းတော်ကို သွားရှာမယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် ထိုင်နေရာမှထကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမနှင့် ဝေကျင်းယီမှာ အနည်းငယ်သိကျွမ်းသော်လည်း ဝေအိမ်တော်တွင် သူမ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို ထုတ်ပြလိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>မိသားစုဝင်များ ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းခိုင်းခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။</p> <p>ယခု ဝေအိမ်တော် နောက်ဖေးဆောင်ကို တာဝန်ယူထားသူမှာ အထိန်းတော်လီ ဖြစ်ပြီး သူမသည် များသောအားဖြင့် ဝမ်မေယွမ်၏ ဘေးခန်းတွင် နေထိုင်လေ့ရှိသည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့မှ တံခါးကို သွားခေါက်သော်လည်း ဝမ်မေယွမ်တွင် ရှိသောလူများမှာ တံခါးဖွင့်ပေးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ဝေရော့ကိုယ်တိုင် သွားခေါက်သော အခါမှသာ ဝမ်မေယွမ်မှလူများမှာ မည်သို့မည်ပုံ လုပ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ဒီလောက်ညနက်မှ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင်"</p> <p>ချွေဟယ် က ဝေရော့၏ အခြေအနေကို အကဲခတ်ကာဖြင့် မေးသည်။</p> <p>"အထိန်းတော်ကြီး ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း အထိန်းတော်လီ ရှိမည့်နေရာကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"အနောက်ဘက်... အဆောင်ထဲမှာပါ..."</p> <p>ချွေဟယ်လည်း တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။</p> <p>အစေခံတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အဆောင်ခန်းထဲတွင် နေထိုင်နိုင်သည်မှာ ဝေအိမ်တော်တွင် အထိန်းတော်လီ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသည်ကို ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ချွေဟယ်နှင့် စကားကြာရှည်စွာ ပြောမနေတော့ပဲ အဆောင်ရှေ့သွားကာ အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ တံခါးခေါက်သောအခါမှသာ ထွက်လာလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် အထိန်းတော်လီမှာ အိပ်ရေပျက်သွားသည့်အတွက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>"သခင်မလေးရယ်... မနက်လင်းမှ ပြောလို့မရဘူးလား..ညကြီးမင်းကြီး ဘာလို့ လာအော်ဟစ်နေရတာလဲ"</p> <p>"လူ့အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ ဆိုင်နေတဲ့ကိစ္စမှာ ငါအော်တာ မအော်တာက အရေးမကြီးဘူး.. ဒုတိယသခင်လေး သတိလစ်နေပြီ၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် နင် တာဝန်ယူနိုင်မှာလား"</p> <p>ဝေရော့လည်း ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p>"နေခင်းတုန်းက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ညကျမှ ဘာလို့ သတိလစ်ရမှာလဲ.. ဒုတိယသခင်လေးက ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့သူပဲ၊ အကြောင်းမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် မေ့လဲမှာလဲ..လျှောက်မလုပ်စမ်းပါနဲ့၊ ဒါက စိုးရိမ်ရတဲ့ရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး..မနက်ကျမှ ဆရာဝန်ခေါ်လည်း အချိန်မီပါသေးတယ်..ညသန်းခေါင်ကြီး ငါက ဘယ်ကနေ ဆရာဝန်သွားရှာရမှာလဲ?"</p> <p>"ဆေးခန်းသွားရှာရမှာပေါ့"</p> <p>ဝေရော့သည် အထိန်းတော်လီကို အခန်းထဲမှ အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ အထိန်းတော်လီလည်း ဒေါသမထိန်းနိုင်ဖြစ်ကာ အော်ငေါက်ပြောဆိုလေသည်။</p> <p>"မင်းကတော့ အရမ်းရိုင်းတာပဲနော် စည်းကမ်း လုံးဝမရှိဘူး..ငါက အားလ်အိမ်တော် က လာတဲ့သူနော်၊ သခင်မကြီးတောင် ငါ့ကို လေးစားရတာ..မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ အခုလို လာဆွဲရဲတာလဲ"</p> <p>"နင်က ဘယ်လောက်ပဲ ဝါရင့်တဲ့သူဖြစ်ဖြစ်အထိန်းတော်တစ်ယောက်ပဲ..ဒုတိယသခင်လေးက ဘယ်လောက်ပဲ မျက်နှာသာမရတဲ့သူဖြစ်ဖြစ် အိမ်ရဲ့သခင်ပဲ..အိမ်ကသခင်အတွက် ဆရာဝန်ခေါ်ခိုင်းတာကို နင်က ငြင်းဆန်နေသေးတယ်…နင်ကများ အားလ်အိမ်တော်က ဝါရင့်အထိန်းတော်လို့ ပြောရဲသေးတယ်..ငါကပဲ ပြန်မေးပါရစေဦး၊ နင့်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>ဝေရော့လည်း အထိန်းတော်၏လုပ်ရပ်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>သာမန်အချိန်တွင် ဝေရော့သည် သူတစ်ပါး အနိုင်ယူခြင်းကို လွှတ်ထားပေးနိုင်သော်လည်း အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာလျှင်တော့ သူမ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>"နင် ပြောတာမှားသွားပြီ..ငါ ဒီနေ့ ဆရာဝန် မခေါ်ပေးနိုင်ဘူး..နင် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် အောင်နိုင်သူအလား ရင်ဘတ်ကိုကော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဆူညံသံများကြောင့် ဝေချင်းဝမ် နိုးလာကာ အပြင်သို့ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် အထိန်းတော်လီကို ဆွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေချင်းဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သည်။</p> <p>"အစ်မ... ဘာလုပ်နေတာလဲ..အထိန်းတော်လီက အသက်ကြီးပြီလေ၊ အဲဒီလို မဆွဲပါနဲ့၊ သူလဲကျသွားရင် အန္တရာယ်ရှိတယ်"</p> <p>သူမကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြသဖြင့် သူမက ပြေးဝင်လာကာ ဝေရော့နှင့် အထိန်းတော်လီကို ပြန်ဖြည်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အထိန်းတော်လီမှာ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူမကို လာဆွဲသူမှာ ဝေချင်းဝမ်မှန်း သတိမထားမိကာ အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်လည်း တွန်းလိုက်သည့်အရှိန်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်လဲကျသွားပါတော့သည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ် လဲကျသွားသည်ကို မြင်မှ အထိန်းတော်လီလည်း သတိဝင်လာပြီး သူမကို ထူရန် ပြေးသွားသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်"</p> <p>"အထိန်းတော်... ကျွန်မခြေထောက်... ခြေထောက်က နာလိုက်တာ..."</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် မျက်နှာဖြူလျော့ကာ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုင်ပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသည်။</p> <p>အထိန်းတော်လီလည်း ဝေချင်းဝမ်အခြေအနေကို တွေ့သွားကာ ပျာယာခတ်သွားပြီး သူမ၏သမီးကို အမြန်ခိုင်းစေ လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ချွေဟယ်... သခင်မကြီးဆီ သွားပြောချေ..သခင်မလေး ခြေထောက်ဒဏ်ရာရသွားပြီလို့..ပြီးတော့ အစောင့် ရှောင်ချီဆီ သွားပြီး 'ပေါင်ဟယ်တံခါး' ဆေးခန်းက ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်း သွားပင့်ခိုင်းလိုက်"</p> <p>ထို့နောက် အထိန်းတော်လီသည် ဝေရော့ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ရှင်လုပ်လိုက်တာတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး"</p> <p>ဝေရော့သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်စကို ခါထုတ်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယနေ့ကိစ္စမှာ ချက်ချင်း ပြီးသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း ရင်ကျူးယွမ်တွင် လူမမာကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p>မနက်ဖြန်မှ ဆရာဝန်ပြမည်ဆိုလျှင်လည်း အခြေအနေမှာ နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ရင်ကျူးယွမ်သို့ ပြန်လာပြီး ရှို့မေကို သူမ၏ အရေးပေါ်ဆေးသေတ္တာ သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှို့မေသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဝေရော့၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မေးသည်။</p> <p>"သခင်မလေး... ဒုတိယသခင်လေးကို တကယ်ပဲ ကယ်မလို့လား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရယ်... ဒုတိယသခင်လေးသာ သက်သာသွားရင် ဝမ်မေယွမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် သခင်မလေးပဲ အပြစ်တင်ခံရတော့မှာလေ..အထိန်းတော်လီက ဒုတိယသခင်လေးမှာ ရောဂါမရှိဘူး..သခင်မလေးကပဲ လျှောက်လုပ်နေတာလို့ ပြောမှာ သေချာတယ်..အဲဒီကျရင် သခင်မကြီးကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ"</p> <p>ရှို့မေသည်လည်း အစောပိုင်းဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို အခြေခံကာ သူမ၏ သခင်မလေးကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲဒါကြောင့်နဲ့ လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို နောက်ပြောင်လို့ မရဘူးလေ..သူသာ ရောဂါနဲ့သေသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာရသွားရင် ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုက လူ့အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ လဲရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကလည်း အလကားပဲ"</p> <p>ဝေရော့၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို သိမှသာ ရှို့မေလည်း ဘာလုပ်ရမည်ကို သိသွားသည်။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ၊ သခင်မလေး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p>ရှို့မေသည် ဝေရော့အတွက် ဆေးသေတ္တာ သွားယူရန် ထင်စုန်းယွမ်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ သခင်မလေးမှာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို သိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သခင်မလေးသည် ငွေကို အလေးထားပါသော်လည်း လူ့အသက်နှင့် အဓိကကျသော နေရာများတွင်မူ လူ၏တန်ဖိုးကိုသာ အလေးပေး အရေးထားသောသူဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ရှောင်ပေ့ကို ရေအေးနှင့် ပုဝါများ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့သည်လည်း ဝေရော့ခိုင်းသမျှကို ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် ပြင်ဆင်ပေးသည်။</p> <p>"သွား... မင်းသခင်လေးရဲ့ စောင်ကို ဖယ်လိုက်၊ အဝတ်အစားတွေ လဲပေးလိုက်ဦး"</p> <p>ဝေရော့မှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဝတ်... အဝတ်အစားတွေ လဲပေးရမယ်"</p> <p>ရှောင်ပေ့မှ ဝေရော့ပြောသည်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြန်မေးလေသည်။</p> <p>"သူ့ကိုယ်က ဒီလောက် ပူနေတာကို စောင်တွေနဲ့ ထပ်အုပ်ထားရင် ပိုဆိုးကုန်မှာပေါ့..ငါပြောတာ နားထောင်စမ်းပါ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းသခင်လေး အသက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့... အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးက..."</p> <p>"လူ့အသက် စိုးရိမ်ရတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါတွေကို ဂရုစိုက်နေဦးမလို့လား..ပြီးတော့ သူက ငါ့ရဲ့မောင်ပဲလေ"</p> <p>ဝေရော့သည် ဝေကျင်းယီမှာ အဖေတူ အမေကွဲ ဖြစ်ပါသော်လည်း သွေးသားတော်စပ်သည့် မောင်နှစ်မပင် ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save