Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ဝေကျင်းယီကို ကယ်တင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ဝေရော့၏ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ကပျာကသီ လုပ်ဆောင်တော့သည်။</p> <p>ဝေကျင်းယီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ဝေရော့ ထင်ထားသည်နှင့်မတူဘဲ ဝေကျင်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်ပန်းတွင်မြင်ရသည့် အတိုင်း သေးသွယ်ပိန်လှီနေခြင်း မဟုတ်ပဲ ကျစ်လစ်သော ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရှို့မေသည် ဝေရော့၏ အရေးပေါ် ဆေးသေတ္တာ ကို သယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>"တံဆိပ်နီကပ်ထားတဲ့ ပုလင်းထဲက ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်၊ ရေတစ်ခွက်နဲ့ ဖျော် သမအောင်မွှေပြီး သူ့ကို တိုက်လိုက်"</p> <p>ဝေရော့သည် အဆက်မပြတ်ပင် ညွှန်ကြားနေလေသည်။</p> <p>ရှို့မေသည် ဝေရော့အနားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့သူဖြစ်၍ ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဆေးဖျော်ပြီး ရှောင်ပေ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ..မင်းသခင်လေးကို အမြန်တိုက်လေ"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းနေသဖြင့် ရှို့မေမှ အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒီ... ဒီဆေးက ဘယ်ကရတာလဲဟင်"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် စိုးရိမ်ကြီးစွာဖြင့် မေးလေသည်။</p> <p>"ဘယ်ကရလဲ မင်းသိဖို့မလိုဘူး..မင်းသခင်လေး အသက်ကယ်နိုင်ရင် ပြီးတာပဲ..ငါတို့သခင်မလေးက မင်းသခင်လေးကို အန္တရာယ်ပြုမလား..မင်းသခင်လေးက ဒီအခြေအနေရောက်နေပြီပဲ..ငါတို့က ဘာလို့ အပင်ပန်းခံနေဦးမှာလဲ"</p> <p>ရှောင်ပေ့လည်း စဉ်းစားနိုင်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် ဆေးခွက်ကိုယူကာ ဝေကျင်းယီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဇွန်းဖြင့် ဂရုတစိုက် ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝေရော့သည် ပုဝါကို ရေအေးဆွတ်၊ ညှစ်ပြီး ဝေကျင်းယီ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို လိုက်ပွတ်ပေးသည်။</p> <p> ထို့နောက် အပ်စိုက်အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ရှည်လျားလှပသော ငွေအပ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ငွေအပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ပေ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး လက်များ တုန်ယင်လာသဖြင့် ဆေးရည်များပင် ဖိတ်စင်ကုန်သည်။</p> <p>"အာရုံမပျံ့လွင့်နဲ့..မင်းလုပ်စရာရှိတာကိုပဲ အာရုံစိုက်…အခုချိန်မှာ မင်းမှာ ငါ့ကိုယုံကြည်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး"</p> <p>ဝေရော့သည် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ရှောင်ပေ့အား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့လည်း စိတ်ကိုစုစည်းကာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် အပ်ကိုကိုင်လျက် လျင်မြန်တိကျစွာဖြင့် ဝေကျင်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဓိကအရေးကြီးသော နေရာ များကို အပ်စိုက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများကြားရပြီး လူအချို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>"သခင်မလေး..."</p> <p>ရှို့မေလည်း ထိုအခြေအနေကြောင့် စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p>"တံခါးမှာ သွားစောင့်နေ၊ ငါ ခဏနေရင် ပြီးပြီ"</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ရောက်လာသော သူများမှာ ယွမ်ရှီးအနားတွင် နေသော အထိန်းတော်ကျန်း နှင့် ချွေဖိန် တို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အစ်မကြီး အထဲမှာ ရှိလား"</p> <p>အထိန်းတော်ကျန်းမှ ရှို့မေအား မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှို့မေက ရှိကြောင်းဖြေလိုက်ရာ အထိန်းတော်ကျန်းမှ "သခင်မကြီးက ဝမ်မေယွမ်မှာ စောင့်နေတယ်၊ အစ်မကြီးကို ထွက်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ရှို့မေသည် တံခါးကို ကိုယ်ဖြင့်ပိတ်ရပ်ကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ခဏစောင့်ပါဦး..သခင်မလေး အလုပ်မပြတ်သေးလို့ပါ..ပြီးတာနဲ့ ထွက်လာပါလိမ့်မယ်”</p> <p>အထိန်းတော်ကျန်းသည် ဝေရော့မှာ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ပုန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အတင်းဝင်မည်လုပ်သော်လည်း ရှို့မေမှာ အဝင်မခံခဲ့ပေ။</p> <p>အခန်းထဲတွင် ဝေရော့သည် အပြင်က ရန်ဖြစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပ်စိုက်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အပ်များကို လူမမြင်ခင် အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>"သူ ခဏတော့ ထပ်ပြီး သတိမေ့နေဦးမယ်..အားလုံးအဆင်ပြေရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျ နိုးလာလိမ့်မယ်"</p> <p>ထို့နောက် ဝေရော့သည် ရှောင်ပေ့ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီပုလင်းထဲမှာ ဆေးနှစ်လုံး ကျန်သေးတယ်..သူနိုးလာရင် တစ်လုံးတိုက်၊ နောက်နေ့ညကျရင် တစ်လုံးထပ်တိုက်ပါ ပြီးတော့... ဒီနေ့ ငါလုပ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့၊ နားလည်လား"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် တွေဝေစွာဖြင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရှို့မေနှင့် အားပြိုင်နေရသော အထိန်းတော်ကျန်း နှင့် ချွေဖိန်တို့မှာ အားများကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့အစေခံကို အကျပ်မကိုင်ပါနဲ့..ငါ နင်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p>ဝေရော့သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝေရော့ကို ဝမ်မေယွမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p>ဝမ်မေယွမ်တစ်ခုလုံး မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး အိပ်ရာမှ နိုးလာသော ယွမ်ရှီးသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။</p> <p>               အထိန်းတော်လီမှာမူ သူမ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။</p> <p>ဝေရော့ ရောက်သွားသောအခါ ယွမ်ရှီးက ဒေါသတကြီး မေးပါတော့သည်။</p> <p>"ရော့အာ... သမီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ..ညသန်းခေါင်ကြီး ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အဆောင်ကို သွားပြီး ဘာလို့ ပြဿနာရှာရတာလဲ ဝမ်ဝမ်ကို တွန်းလှဲလိုက်ရုံတင်မကဘူး..သူ့ခြေထောက်က သွေးတွေတောင် အများကြီး ထွက်နေပြီ..ဒါကို သမီး ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save