Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှီးသည် သူမ၏ဒေါသကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားရသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ပြဿနာရှာတာ မဟုတ်ပါဘူး..ဒုတိယမောင်လေးအတွက် ဆရာဝန်ခေါ်ပေးဖို့ အထိန်းတော်လီကို သွားပြောတာပါ..ပြီးတော့ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒဏ်ရာမရစေခဲ့ပါဘူး"</p> <p>ဝေရော့သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ပြန်လည် ချေပကာ ပြောဆိုသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ အထိန်းတော်လီမှ ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"သခင်မကြီးရှင်... ကျွန်မက ဆရာဝန်မခေါ်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး..ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ ရောဂါက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး ထင်လို့ မနက်မှခေါ်ဖို့ ပြောတာပါ..ဒါကို ရှောင်ပေ့ကိုလည်း သေချာရှင်းပြပြီးသားပါ..ဒါကို သခင်မလေးရော့က ဘာလို့ ပြဿနာလာရှာပြီး သခင်မလေးဝမ်ကိုပါ တွန်းလှဲလိုက်ရတာလဲ မသိတော့ပါဘူး"</p> <p>"မောင်လေးရဲ့ရောဂါက မပြင်းထန်ဘူး ဟုတ်လား..ပြီးတော့ ငါက ဝေချင်းဝမ်ကို တွန်းလှဲတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ဝေရော့သည် အထိန်းတော်လီအား စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နေခင်းတုန်းက ဒုတိယသခင်လေးကို အားလုံးမြင်ကြတာပဲ..အကောင်းကြီးပါ..အစေခံအားလုံး သက်သေခံနိုင်ပါတယ်"</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် ဒူးထောက်လျက်ပင် ပြန်လည်ကာ ပြောဆိုသည်။</p> <p>"အော်... ရယ်စရာပဲ..နေခင်းက အကောင်းဖြစ်နေတဲ့သူက ညဘက်ကျရင် ရောဂါပြင်းထန်မလာနိုင်ဘူးလို့ နင့်ကို ဘယ်သူပြောလဲ..ရောဂါဆိုတာ တောင်ပြိုသလို လာတတ်တယ် ဆိုတာ နင်မကြားဖူးဘူးလား..လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို နင်က ဒီလောက်အကဲဖြတ်နိုင်နေရင် ဆရာဝန်ပဲ သွားလုပ်ပါတော့လား"</p> <p>"သခင်မလေးက ကျွန်မကို ဒုတိယသခင်လေးအပေါ် တမင်ပေါ့လျော့တယ်လို့ ထင်နေတာလား..ကျွန်မက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ"</p> <p>အထိန်းတော်လီမှလည်း ဝေရော့ပြောသမျှကို ပြန်လည်ကာ ချေပပြောဆိုသည်။</p> <p>"နင်က ဒုတိယမောင်လေးကို အရေးမပါတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး သခင်ကို အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာလေ"</p> <p>ဝေရော့သည် စကားကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောချလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ဖျားနေသူက ဝေရိချန် သို့မဟုတ် ဝေယီလင်း ဆိုလျှင် ဤအထိန်းတော်ကြီး ထိုသို့ပြုမူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"သခင်မလေး... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..ဒုတိယသခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် အရေးမပါရမှာလဲ သခင်မကြီးက သားသမီးအားလုံးကို တန်းတူချစ်တာပါ..အစေခံဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့လျော့ရဲမှာလဲ"</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် ပါးနပ်စွာဖြင့် ယွမ်ရှီးကိုပါ မြှောက်ပင့်စကား ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယွမ်ရှီး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပျက်သွားရသည်။</p> <p>သူမသည် ဝေကျင်းယီကို မကြည့်ချင်သော်လည်းပဲ စားဝတ်နေရေးအတွက်ကိုပင် မပူပင်ရအောင် ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အရေးမပါသောသူ" ဟူသော စကားမှာမူ သူမ၏မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် သူမစကား ထိရောက်သွားမှန်း သိသဖြင့် ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်ငိုယိုကာဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>"ကျွန်မကတော့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး မနက်မှ ဆရာဝန်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ..အကယ်၍ သခင်မလေးက ကျွန်မကို မကျေနပ်ရင် ကျွန်မကိုပဲ ရိုက်နှက်ပါတော့..ဘာမှမလုပ်တဲ့ သခင်မလေးဝမ်ကို ဘာလို့ အားနဲ့တွန်းလှဲရတာလဲဟင်... သွေးတွေတောင် အများကြီး ထွက်သွားတယ်..."</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် မျက်ရည်သုတ်ရင်း ဝေချင်းဝမ်ကို သနားစဖွယ် ပုံဖော်ကာ ဝေရော့ကို ဗီလိန်ဖြစ်အောင် လုပ်တော့သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ထိုသို့ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသအထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကာ စကားဆိုသည်။</p> <p>"ရော့အာ... သမီး အရမ်းလွန်လာပြီ..အခြေအနေကို သေချာမသိဘဲ ဝမ်မေယွမ်မှာ ပြဿနာလာရှာရုံတင်မကဘူး ဝမ်ဝမ်ကိုပါ တွန်းလှဲလိုက်ရတယ်လို့..ဝမ်ဝမ်က သမီးအပေါ် ဘာမှားခဲ့လို့လဲ..သမီး သူ့ကို ဘာလို့ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ"</p> <p>ဝေရော့သည် အထိန်းတော်လီ၏ ပါးနပ်မှုကို စိတ်ထဲကပင် ချီးကျူးမိသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝေရော့သည် မိခင်ဖြစ်သူယွမ်ရှီး မေးလိုက်သည်ကို ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ပထမအချက်၊ ကျွန်မ အထိန်းတော်လီကို လာရှာတာက မောင်လေးဖျားနေလို့ပါ..ဒုတိယအချက်၊ ကျွန်မ ဝေချင်းဝမ်ကို မတွန်းခဲ့ပါဘူး.. ဒါတွေက အမှန်တရားတွေပဲ..အမေ ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ... ကျွန်မမှာ တခြားရှင်းပြစရာ မရှိဘူး"</p> <p>"ဝမ်ဝမ်ကို မတွန်းဘူးလို့ သမီးပြောတာလား"</p> <p>ယွမ်ရှီးက ထပ်မံကာ မေးလေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ဝေရော့မှလည်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဝမ်ဝမ်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့..အထိန်းတော်လီ လိမ်နေတာလား၊ သမီး လိမ်နေတာလားဆိုတာ သိရတာပေါ့"</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ဒေါသတကြီး ထလိုက်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p>အိပ်ခန်းထဲတွင် ဝေချင်းဝမ်သည် မျက်နှာဖြူလျော့ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေထောက်ကို အဖြူရောင်ပတ်တီး စည်းထားသည်။</p> <p>"အမေ..."</p> <p>ယွမ်ရှီးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဝေချင်းဝမ်က ငိုပြန်သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် သူမကို ဖက်ကာ ချော့မော့ မေးလေသည်။</p> <p>"ဝမ်ဝမ်... အမေ့ကို ပြောပါဦး..ဒီည သမီး ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လဲကျသွားတာလဲ"</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် မိခင်ဖြစ်သူမေးလိုက်သည့် စကားကြောင့် လန့်သွားကာ ဝေရော့ကို လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း ဝေချင်းဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာတိုင်းကို အကဲခတ်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ဝေချင်းဝမ်နှင့် ရန်ငြိုးမရှိပေ။ မူရင်းဝတ္ထုထဲရှိ ကြင်နာတတ်သည့် မင်းသမီးလေးသည် ယခုလိုဖြစ်နေသော အချိန်တွင် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို ဝေရော့ သိချင်နေသည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် ဝေရော့၏ အကြည့်ကြောင့် စိတ်မလုံသလို ဖြစ်နေပြီး အထိန်းတော်လီ ခိုင်းထားသည့်အတိုင်း ပြောရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမသည် အထိန်းတော်လီဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း အထိန်းတော်လီမှာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ဝမ်ဝမ်... မကြောက်နဲ့..သမီးကို ဘယ်သူတွန်းတာလဲဆိုတာ မှန်မှန်သာပြောပါ၊ အမေ တရားမျှတအောင် ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်" ဟု ယွမ်ရှီးက တိုက်တွန်းသည်။</p> <p>"ဟုတ်... အစ်မပါ..." ဝေချင်းဝမ်သည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် "အစ်မ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ပြောချလိုက်သည်။</p> <p>အခန်းထဲရှိ မျက်လုံးအားလုံး ဝေရော့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်တင်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း အကြည့်များ ရောပါနေလေသည်။</p> <p>ဝေရော့ ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ မူရင်းဝတ္ထုထဲရှိ ကြင်နာသနားတတ်သည့် မင်းသမီးလေးမှာ သူမကို ယခုကဲ့သို့ လိမ်ညာပြီး စွပ်စွဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ဝေရော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ... အခု သမီး ဘာပြောဦးမလဲ"</p> <p>ဝေရော့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ပြောချင်တာကတော့ ဝေချင်းဝမ် ကျွန်မကို မတရားစွပ်စွဲနေတာပါ..ကျွန်မ မတွန်းခဲ့ပါဘူး..ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မပါလို့ ပြောနေပြီပဲ"</p> <p>ယွမ်ရှီးက ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>"သမီးကတော့ တကယ့်ကို အတောမသတ်နိုင်အောင် ဆိုးလာပြီပဲ..သမီးက တောမှာ ကြီးပြင်းလာပေမယ့် အကျင့်စာရိတ္တ မပျက်စီးသေးဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ငါ မှားသွားပြီ"</p> <p>"ကျွန်မမှာ ဘယ်လို အကျင့်ဆိုးမှ ကပ်မပါလာပါဘူး..လယ်စိုက်တာဟာ အကျင့်ဆိုး မဟုတ်သလို တောက ရိုးသားတဲ့သူတွေဆီမှာလည်း အကျင့်ဆိုးတွေ မရှိပါဘူး..အကျင့်ဆိုးရှိတာကတော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လိမ်ညာပြောဆိုပြီး တခြားသူကို စွပ်စွဲတဲ့သူတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်"</p> <p>ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဝေရော့သည် ကုတင်ပေါ်တွင်ရှိနေသော ဝေချင်းဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်မှာ ဝေရော့၏ အပေါ်စိတ်မလုံသကဲ့သို့ ခံစားရသည့်အလား ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုနေလေသည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကာဖြင့် ဝေရော့ကို ထပ်မံပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သမီးက အခုထိ အမှားကို မဝန်ခံသေးဘူးလား..ဝမ်ဝမ်ကို ဘာထပ်လုပ်ချင်သေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save