Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ထင်းရှူးဂိုဒေါင်ထဲမှာ အကျဉ်းကျခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>"ကိုယ့်မှာ အမှားမရှိရင် ဘယ်တော့မှ အမှားဝန်မခံဘူး"</p> <p>ဝေရော့သည်လည်း တင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ထိုသို့ဖြေကြားမှုကြောင့် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး အပြစ်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ချွေဖိန်၊ အထိန်းတော်ကျန်း... သူ့ကို ထင်းရှူးဂိုဒေါင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး ပိတ်ထားလိုက်…အစာလည်း မကျွေးနဲ့ ဘယ်တော့ အမှားဝန်ခံမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်မယ်၊ အဲဒီကျမှ ပြန်ထုတ်ပေးမယ်"</p> <p>"သခင်မကြီး"</p> <p>အထိန်းတော်ကျန်းနှင့် ချွေဖိန်တို့လည်း သခင်မကြီး၏ ပြောစကားကြောင့် လန့်ကုန်ကြသည်။</p> <p>သခင်မကြီးသည် တစ်ခါမျှ ဤမျှလောက်ထိ ဒေါသမထွက်ဖူးသည့်အပြင် သမီးအရင်းကို ထင်းရှူးဂိုဒေါင်ထဲ ပိတ်လှောင်သည်အထိ မရက်စက်ဖူးပေ။</p> <p>"ငါခိုင်းတာ မကြားဘူးလား..အခုချက်ချင်းလုပ်"</p> <p>ယွမ်ရှီးမှ ထပ်မံအမိန့်ပေးသဖြင့် ဝေရော့ကို ခေါ်သွားကြရသည်။ ဝေရော့သည် မည်သည့်စကားမှ ထပ်မံပြောကြားခြင်း မရှိကာ ကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထင်းရှူးဂိုဒေါင်ထဲ ရောက်သောအခါ အထိန်းတော်ကျန်းမှ တိုးတိုးလေး အကြံပေးသည်။</p> <p>"သခင်မလေးရယ်... သခင်မကြီးကို အမှားဝန်ခံလိုက်ပါ..အလျှော့ပေးစကားလေး ပြောလိုက်ရင် သူခွင့်လွှတ်မှာပါ နောက်ခါ မလုပ်တော့ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ"</p> <p>"ကျွန်မ ဘာမှမမှားဘဲ ဘာလို့ ဝန်ခံရမှာလဲ"</p> <p>ဝေရော့၏ စကားကြောင့် အထိန်းတော်ကြီးလည်း သက်ပြင်းချကာ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဂိုဒေါင်တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် ဝေရော့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ ဖုန်နံ့နှင့် ထင်းခြောက်နံ့များသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် ကောက်ရိုးပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်ဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးမှ လရောင်အချို့ ဖြာကျနေသော်လည်း ညဉ့်အအေးဒဏ်က သူမကို တုန်ယင်စေသည်။</p> <p>သူမသည် အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ အရင်ဘဝက သူမတွင် အရက်သမား ဖခင်နှင့် အလိုလိုက်လွန်းသော မိခင်ရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ကြိုးစားမှုကြောင့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ရသော်လည်း ဆိုးရွားသော မိသားစုပတ်ဝန်းကျင်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူမ၏ ဖခင်သည် သူမထံမှ ငွေတောင်းသည်ကို မပေးလျှင် သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ သူမကို ကာကွယ်ရင်း ဖခင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကတ်ကြေးဖြင့် ဖခင်ကို ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုဘဝတွင် သူမသည် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း မိသားစု၏ စိတ်တိုင်းမကျမှုတစ်ခုကြောင့် အပြစ်ပေးခံနေရပြန်သည်။</p> <p>"စာဖတ်ရင် ဘဝကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်" ဆိုသော အတွေးမှာ အရင်ဘဝကလည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ယခုဘဝတွင်လည်း သူမကိုယ်သူမ အားကိုးရာမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာတော့သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆရာဝန်ရောက်လာပြီး ဝေချင်းဝမ်ကို စစ်ဆေးပေးကာ ဆေးညွှန်းရေးပေးသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အထိန်းတော်လီသည် ဝေချင်းဝမ်ကို ပြုစုရင်းဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>“သခင်မလေး... မကြောက်ပါနဲ့..ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး..သခင်မလေးကသာ စိတ်ခိုင်ခိုင်ထားရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"</p> <p>ဝေချင်းဝမ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြန်လည်ကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အထိန်းတော်ရယ်... ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဘူး..အစ်မ အခုလို အပြစ်ပေးခံရတာ မြင်ရတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်…အမေက အစ်မကို ထင်းရှူးဂိုဒေါင်ထဲ ပိတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး..."</p> <p>"ဒါက သူ့အမှားနဲ့သူ ဖြစ်တာပါ သခင်မလေး..သခင်မကြီးက သခင်မလေးကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားလဲဆိုတာ ပြတာပဲ…ဝေချင်းရော့သာ မဟုတ်ဘဲ တခြားသူဆိုရင် သခင်မကြီး ဒီလောက် ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>အထိန်းတော်လီသည် ဝေချင်းဝမ်ကို စိတ်အေး‌စေရန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေချင်းဝမ်လည်း "မနက်လင်းရင် ကျွန်မ အမေ့ဆီသွားပြီး အစ်မအတွက် တောင်းပန်ပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အထိန်းတော်လီကလည်း "မနက်ကျရင် သွားကြတာပေါ့.. အခုတော့ အနားယူလိုက်ပါ" ဟု ပြောရင်း "ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြောပါနဲ့၊ စိတ်ထဲမှာ မေ့သွားလောက်သည်အထိ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေကျင်းယီသည် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ ခေါင်းကိုက်နေသေးသော်လည်း ကိုယ်လက်များ ပေါ့ပါးသွားသည်။</p> <p>"သခင်လေး နိုးလာပြီပဲ"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် သူ၏သခင်လေး ပြန်ကောင်းလာသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မကြီး လာသွားသေးလား"</p> <p>ဝေကျင်းယီမှ မေးလိုက်လေသည်။ ရှောင်ပေ့သည် ဝေရော့မှ သူ့ကို ဘယ်လိုကယ်တင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သူမ ဝမ်မေယွမ်တွင် ပြဿနာတက်ကာ အခေါ်ခံလိုက်ရကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းပြောချင်တာက ငါအခု နိုးလာတာ သူကယ်လို့ပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p>ဝေကျင်းယီလည်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြားလိုက်သောအခါ အံ့သြသွားသည်။</p> <p>ဝေရော့သည် သူ့အတွက်နှင့် မိသားစုထံ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ ကုတင်ပေါ်မှ ထရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>"သခင်လေး..ဘယ်သွားမလို့လဲ..သခင်မလေးရော့က အနားယူရမယ်လို့ မှာသွားတယ်လေ"</p> <p>"ငါ့ကို ထူပေး... ချမ်းယွမ် ကို သွားမယ်"</p> <p>ဝေကျင်းယီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူ၏ အမိန့်မှာ ပြတ်သားလှသည်။</p> <p>သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဝေကျင်းယီ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် "ငါ့ကို ကုတင်ပေါ် ပြန်ပို့ပေး" ဟု ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့ နားမလည်သော်လည်း သခင်လေး နားချင်သည်ဆို၍ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အခုချက်ချင်း အစောင့် ကျင့်ဟူ ဆီ သွားပါ.. ငါ အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်ပြီး သတိမေ့နေတယ်၊ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ်လို့ သွားပြောလိုက်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save