Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ဝေမင်ထင်၏ ဒေါသ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားကာ သူ့သခင်လေး ဘာကိုဆိုလိုမှန်းကိုပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူပဲလာလာ ငါနိုးလာပြီလို့ မပြောနဲ့၊ ငါ သတိမေ့နေတုန်းပဲလို့ပဲ ဟန်ဆောင်ထား"</p> <p>ဝေကျင်းယီသည် ရှောင်ပေ့ကို ထပ်မံမှာကြားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ဝေကျင်းယီ၏ အကြံအစည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ အတူရှိခဲ့သော အစေခံဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သခင်လေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အစောင့် ကျင့်ဟူး ကို သွားရှာကာ သခင်လေးမှာကြားသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျင့်ဟူးသည်လည်း နှေးကွေးနေခြင်းမရှိပဲ မြင်းကိုအမြန်စီး၍ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>နဂါးလှေပွဲတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ အရုဏ်ဦးသည် စောစီးစွာပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လမင်းကြီး လုံးဝမကွယ်ပျောက်သေးမီမှာပင် အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းရောင် သန်းလာချေပြီ။</p> <p>ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနှင်လာသည်။</p> <p>ဝေအိမ်တော်တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဝေမင်ထင်သည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အိမ်တော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲ အချိန်တွင် ဝေမင်ထင်၏ ခြေသံပြင်းပြင်းများက အထဲသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>"ရှင်... ရှင်ပြန်လာပြီလား"</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဤမျှစောစော ပြန်ရောက်လာသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>ဝေမင်ထင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နှုတ်မဆက်နိုင်ဖြစ်ကာ အရေးကြီးသည့် အကြောင်းအရာကိုသာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျင်းယီ အခု ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p>"ကျင်းယီ"</p> <p>ယွမ်ရှီးလည်း ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p>"ငါမေးနေတာ ကျင်းယီ အခု ဘယ်လိုနေလဲလို့"</p> <p>ဝေမင်ထင်၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေလေသည်။ယွမ်ရှီး ဘာပြန်ဖြေရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မနေ့ညက ဝေချင်းဝမ်ကို လာကြည့်ပေးသော ဆရာဝန် ရောက်လာသည်။</p> <p>ဝေမင်ထင်သည် ဆရာဝန်ကို တွေ့သောအခါ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့သား အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>ဆရာဝန်လည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကာဖြင့် ပြန်လည်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝေစစ်သူကြီး... သင့်သားလည်း ဖျားနေတာလား"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေမင်ထင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ အေးစက်သွားကာ ရင်ကျူးယွမ် ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးလည်း ထိတ်လန့်သွားကာ ဆရာဝန်ကို ဆွဲ၍ နောက်မှ အမှီလိုက်ရသည်။</p> <p>ရင်းကျူယွမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခြောက်ကပ်နေပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် ရှောင်ပေ့တစ်ဦးတည်း စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>ဝေမင်ထင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့နေသော ဝေကျင်းယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီး မေးမြန်းတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ဒူးထောက်ကာဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>"သခင်လေး နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပါပြီ..အစကတော့ အသေးအဖွဲထင်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ချင်တာနဲ့ ဂျင်းလက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်ခဲ့တာပါ..ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကမှ ရုတ်တရက် အခြေအနေဆိုးလာပြီး သတိလစ်သွားတာပါ..ကျွန်တော်မျိုး အထိန်းတော်ကြီးဆီသွားပြီး ဆရာဝန်ခေါ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပေမယ့် ဝမ်မေယွမ်က အစေခံတွေက အဝင်မခံပါဘူး..အဲဒါနဲ့ သခင်မလေးရော့ဆီ သွားအကူအညီတောင်းတော့မှ သူက လိုက်လာပေးတာပါ ဒါပေမဲ့ အထိန်းတော်လီက သခင်လေးရဲ့ ရောဂါက မပြင်းထန်ဘူးဆိုပြီး ဆရာဝန် ခေါ်မပေးခဲ့ပါဘူး..."</p> <p>ရှောင်ပေ့သည် ဝေကျင်းယီ သတိမလစ်သေးသည့် အချက်တစ်ချက်ကလွဲ၍ ကျန်သည်များကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဝေမင်ထင်သည် ယွမ်ရှီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ရှီးလည်း မျက်နှာချက်ချင်း ပျက်သွားလေသည်။</p> <p>"လူတစ်ယောက် ဒီလောက်ဖျားနေတာကို ဘာလို့ ဆရာဝန်မခေါ်ပေးတာလဲ"</p> <p>ဝေမင်ထင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p>"မနေ့က ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားလို့ အဲဒါကို စိုးရိမ်နေတာနဲ့... ကျင်းယီ အခြေအနေကို သေချာ မသိလိုက်လို့ပါ..."</p> <p>ယွမ်ရှီးလည်း အဖြေမရှိသဖြင့် ဖြေမိဖြေရာကို ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဝေမင်ထင်သည် ဆရာဝန်ကို ထပ်မံမေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့သမီးရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်ပြင်းထန်လို့လဲ"</p> <p>ဆရာဝန်လည်း အမှန်အတိုင်း ဖြေလေသည်။</p> <p>"ဒုတိယသခင်မလေးရဲ့ ဒဏ်ရာက အရေပြား ပွန်းပဲ့ရုံပါပဲ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး.. စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေမင်ထင်၏ ဒေါသပေါက်ကွဲ သွားတော့သည်။</p> <p>"ဝမ်ဝမ်က ပွန်းပဲ့ရုံပဲ ရှိတာကို ကျင်းယီကတော့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ…ဆရာဝန်ခေါ်လာပြီးတော့ ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ခြေထောက်ကိုပဲ ကြည့်နေကြတာလား..မင်းတို့ ကျင်းယီကို သေအောင် သတ်ဖို့ ကြံနေကြတာလား"</p> <p>ယွမ်ရှီးမှာလည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် ဝေကျင်းယီ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အထိန်းတော်လီ၏ စကားကို နားယောင်ပြီး ဝေရော့မှာ ဆင်ခြေပေးနေသည်ဟုသာ သူမ ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဆရာဝန်သည် ဝေကျင်းယီ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ချွေးများထွက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အရမ်းအားနည်းနေပြီ... ဒါက အလွန်စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေပါ..စောစောစီးစီးသာ ကုသခွင့်ရခဲ့ရင် ဒီလောက်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>ဝေမင်ထင်က အစောင့်ကျင့်ဟူးကို ဆေးသွားယူရန် ချက်ချင်းစေခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွမ်ရှီးနှင့်အတူ ချမ်းယွမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယွမ်ရှီးသည် ဒေါသထွက်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း ကျင်းယီအပေါ် အငြိုးရှိနေမှန်း ငါသိတယ်..အဲဒီကိစ္စအတွက် ရန်ငြိုးရှိရင် ငါ့ကိုပဲ ဦးတည်ပါ..ကျင်းယီကို ဒီလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး..ငါက သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ဖို့ မှာထားခဲ့တာကို မင်းက ဒီလိုပဲ လုပ်တာလား..ငါသာ တစ်လှမ်းနောက်ကျခဲ့ရင် သူ သေသွားမှာပေါ့"</p> <p>"ကျွန်မ တကယ် မသိလို့ပါ... သူ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေမယ်လို့ သိရင် အသက်နဲ့ရင်းပြီး မလုပ်ရဲပါဘူး"</p> <p>ယွမ်ရှီးသည်လည်း ပြောရင်းဖြင့်ပင် ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p>"ဘာလို့ မသိရမှာလဲ..ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ခြေထောက် ပွန်းတာကိုတော့ မင်းသိတယ်၊ ညသန်းခေါင်ကြီး ဆရာဝန်ခေါ်ပေးနိုင်တယ်၊ ကျင်းယီ ဒီလောက်ဖျားနေတာကို မသိဘူးလား.. ကျင်းယီရဲ့ အစေခံတွေက ဆရာဝန်ခေါ်မရဘူး..ဝေရော့က ကူညီပေးတာတောင် မရဘူးဆိုတော့... ဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save