Book List

<h2 style="text-align: center;">ဝမ်းတွင်းကဝေ စိုင်းမောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငိုရင်ပုလဲ ရယ်ရင်ရွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုတော့ ဒေါက်တာဘခက်ရဲ့ဇနီးလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီမို့ ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်တွေ 'သာမညမြို့'လေးကိုနှုတ်ဆက်ရတော့မယ်။ ဒေါက်တာဘခက်က ခဏလောက်ဆက်နေခိုင်းပေမဲ့လည်း ကျုပ်တို့လိုလူတွေက ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြာကြာနေလို့မကောင်းတာမို့ နားလည်အောင်ပြောပြပြီး ဒေါက်တာဘခက်နဲ့ဇနီးဖြစ်သူတို့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးထွက်ခွာလာခဲ့ကြတယ်။ 'သာမညမြို့'စွန်ကနေ ခရီးဆက်ခဲ့ရင်းက ကျုပ်ခေါင်းထဲမှာ ရိပ်ကနဲဖြစ်ပြီး မူးသွားတာမို့ ခဏလောက်အနားယူဖို့ စီစဉ်ခဲ့ရသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ကိုပြောသားပဲဗျာ။ ဒေါက်တာဘခက်တို့ဆီမှာ သက်သာအောင် နေပါအုံးဆိုတာ ဆရာကမှ မနေချင်ပဲ။"</p> <p> </p> <p>"အခုလည်းကျုပ်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကိုဖိုးတေရာ။ နေပြင်းတော့ ခေါင်းထဲမှာမိုက်ကနဲဖြစ်သွားရုံတင်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်က ပွစိပွစိပြောနေပေမဲ့လည်း ကျုပ်အနားကမခွာပဲ ကိုဖိုးတေက ပြုစုပေးရှာတယ်။ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ကျုပ်အ‌တွက်သောက်ဆေးတွေပြင်နေလေရဲ့။</p> <p> </p> <p>"ရော့ဆရာ။ ဆေးလေးသောက်လိုက်အုံး။ ကျုပ်သေချာလေးစပ်ပေးထားတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကိုမိုးကြိုးပေးတဲ့ဆေးကိုသောက်ပြီး မျက်ခွံတွေလေးလံလာတာမို့ ရောက်တဲ့နေရာမှာပဲ ခေတ္တအနားယူကြဖို့ပြောလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်အရမ်းအိပ်ချင်လာလို့ ဒီမှာခဏနားကြရအောင်ဗျာ။ဒီပုံစံအတိုင်း ရှေ့ဆက်သွားရင်လည်း ခရီးဖင့်တာပဲအဖတ်တင်လိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ကတော့ဆရာ့သဘောအတိုင်းပဲဗျို့။"</p> <p> </p> <p>အရိပ်ကောင်းကောင်းရတဲ့ သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ လေတဖြူးဖြူးနဲ့ အိပ်ရတာက တယ်လည်းဇိမ်ကျသကိုး။ ကိုဖိုးတေက စားဖို့သောက်ဖို့ပြင်ဆင်နေပြီး ကိုမိုးကြိုးကတော့ လိုအပ်မဲ့ဆေးဝါးတွေပြင်နေလေရဲ့။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး။ ထ ထ ။ တို့ဆီကို အရှိန်အဝါပြင်းပြင်းနဲ့လူတစ်ယောက်လာနေတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဗျဂ္ဂရဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရပြီး ကျုပ်မျက်လုံးတွေကအလိုလိုပွင့်လာခဲ့တယ်။ အိပ်နေရာကခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်တို့ရှိရာလာနေတဲ့ အသားညိုညိုဒေါင်ကောင်းကောင်းနဲ့လူတစ်ယောက်ကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကိုလိုက်ရှာရတာကလည်း ကောက်ရိုးပုံထဲအပ်ပျောက်ရှာတာထက်ကိုဆိုးနေပါရောလား။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကနောင်ကြီးက ကျုပ်တို့ကိုသိလို့လားဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဘယ်လိုမေးလိုက်တာပါလိမ့်။ မသိပဲနေမလား။ ဆရာစိုင်းမောက်နဲ့ သူ့ရဲ့တပည့်ကျော်နှစ်ယောက်ကို တို့လောကမှာ မသိတဲ့သူမရှိသလောက်ပဲဟေ့။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေရဲ့အမေးကို ပြန်ဖြေတဲ့အဲ့ဒီလူရဲ့စကားပြောပုံဆိုပုံအရ သာမန်လူတော့မဟုတ်လောက်ဘူး။ စောနကလည်းဗျဂ္ဂက ကျုပ်တို့ဆီလာနေတဲ့လူဟာ အင်မတန်အရှိန်အဝါပြင်းလွန်းတယ်လို့သတိပေးထားတယ်။ အဲ့ဒီလူကို ကျုပ်ရဲ့ပညာစက်မျက်လုံးနဲ့လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နည်းနည်းနောနော အောက်စက်တွေလား။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုလွှမ်းခြုံထားတဲ့ပညာစက်တွေက အတော်များတာပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့လာရင်းကိစ္စကိုပြောပါအုံး။ ကျုပ်တို့ကိုဘာကိစ္စတွေ့ချင်နေရတာတုန်း။"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကိုတွေ့ချင်တဲ့အကြောင်းက အရေးကြီးလုပ်ရမဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ဟေ့။ အဲ့ဒီကိစ္စကိုငါကိုယ်တိုင်လုပ်မှာဆိုပေမဲ့ မင်းတို့ပါကူညီရင်တော့ပိုကောင်းတာပေါ့ကွာ။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ကဘာ့ကြောင့်လုပ်ပေးရမှာတုန်းဗျ။ ကျုပ်တို့ကခင်ဗျားအကြောင်းလည်းဘာမှသိရသေးတာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားပြောတဲ့အရေးကြီးကိစ္စဆိုတာလည်း ဘာမှန်းမသိရဘူး။"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကိုငါပြောပြမှာပေါ့ကွာ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာပြောလို့မကောင်းဘူး။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ။ ဟိုရောက်ရင် အကြောင်းစုံရှင်းပြပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီလူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတစ်ချက်အကဲခတ်လိုက်ပြီး ကျုပ်တို့ကိုသူနဲ့တစ်ပါတည်းလိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်တော့တယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးဆို သိပ်ပြောစရာမလိုတဲ့ကိုဖိုးတေက ကျုပ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တာမို့ အသာတကြည်ပဲခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ်တို့တွေလိုက်ခဲ့မယ်။ တစ်ခုတော့ပြောထားမယ်နော်။ ကျုပ်တို့ကိုအန္တရာယ်ပြုဖို့လာတာဆိုရင်တော့ အခုကတည်းက လှည့်ပြန်လိုက်တာကောင်းမယ်။"</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါကွာ။ မင်းတို့ကိုအန္တရာယ်ပြုဖို့နေနေသာသာ မင်းတို့နဲ့လည်း ပညာချင်း မယှဉ်ရဲပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆိုခင်ဗျားရှေ့ကသွား။ ကျုပ်တို့နောက်ကလိုက်ခဲ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်တို့ကိုလာခေါ်တဲ့လူစိမ်းက ကျုပ်တို့လာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်းပြန်ထွက်သွားတာကိုတွေ့ရတယ်။ သူ့နောက်မှာက ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်သုံးယောက်ပေါ့။ 'သာမညမြို့'စွန်ကိုရောက်တော့ ကျုပ်တို့လာခဲ့တဲ့လမ်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ကိုကွေ့ဝင်သွားပြီး ခြုံတွေထူထပ်နေတဲ့ လမ်းဘက်ကို တည့်တည့်ကြီးဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ဆူးခြုံတွေထဲမှာလူသွားလမ်းလေးတစ်ခုကိုတွေ့နေရပြီ။ အဲ့ဒီလမ်းတွေအတိုင်းဝင်လာခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိုဟောင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်လုံးကိုတွေ့လိုက်ကြရတယ်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ ရောက်ပြီ။ လာကြ။ အထဲဝင်ခဲ့ကြ။"</p> <p> </p> <p>လူစိမ်းကဦးဆောင်ပြီးအိမ်ထဲကိုဝင်သွားတယ်။ ကျုပ်တို့ပါအတူလိုက်ဝင်ခဲ့ရတော့တာပေါ့။ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းတက်နေတဲ့ ပရိဘောဂတွေနဲ့ အဖြူရောင်ပိတ်စအုပ်ထားတဲ့ပရိဘောဂတွေများစွာကိုတွေ့လိုက်ရပြီး အိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်ဆီကိုတက်လာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်က အခန်းတစ်ခုထဲမှာကတော့ အဖြူရောင်ပိတ်စကြီးနဲ့ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကိုတွေ့လိုက်ရပြန်တယ်။ လူစိမ်းကအဲ့ဒီသေတ္တာကြီးရှေ့မှာရပ်လိုက်ပြီး ဖုံးအုပ်ထားတဲ့အဖြူရောင်ပိတ်စကြီးကိုဆွဲချလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ ။ ဟေ့လူ။ ခင်ဗျားဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါမျိုးတော့ ကျုပ်လက်မခံဘူးနော်။"</p> <p> </p> <p>"နေ‌ နေကြပါအုံး။ မင်းတို့ကိုအစအဆုံးရှင်းပြပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ပိတ်စကြီးနဲ့ဖုံးအုပ်ထားတာက ကြီးမားတဲ့သေတ္တာကြီးလို့ကျုပ်ထင်ထားတာ။ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မတုန်း။ တကယ်တော့ ကြီးမာတဲ့သံလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားတာဖြစ်နေတယ်။ သံလှောင်အိမ်ကြီးထဲမှာက အဖြူရောင်ဆံနွယ်တွေနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိနေတာတွေ့လိုက်ရတာမို့ ကျုပ်တို့အတော်ဒေါသဖြစ်မိတာအမှန်ပဲ။ နောက်တော့မှ လူစိမ်းက ကျုပ်တို့ကိုအဖြစ်အပျက်အားလုံးရှင်းပြတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည်က မင်းသိုက်။ ငါလည်းမင်းလိုပဲ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝမ်းတွင်းမှာပညာဗူးပါလာခဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။ ခက်တာက ငါဆရာတင်မှားခဲ့တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီလိုနဲ့ မင်းသိုက်က သူ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ကျုပ်တို့အားလုံးသိအောင်ပြန်ပြောပြပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save