Book List

<p>"ငါ့အဖြစ်ကတော့ အဲ့ဒါပါပဲ။ အခု ဒီမိန်းကလေးကို သူ့ရဲ့မူလသိုက်နန်းရှိရာပြန်ပို့ဖို့အခက်အခဲဖြစ်နေတာ။ အဲ့ဒါလေးကို မင်းတို့ကူညီပေးနိုင်မလား။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကြားဖူးတာတစ်ခုရှိတယ်။ သိုက်နန်းတစ်ခုမှာရှိကြတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာ 'ငိုရင်ပုလဲ ရယ်ရင်ရွဲ' ဆိုပြီးစာဆိုရှိဖူးသတဲ့။ သူတို့ငိုကြွေးကြတဲ့အခါ ပုလဲလုံးလေးတွေကျလာတတ်ပြီး သူတို့ရယ်မောကြတဲ့အခါ ရွဲလုံးလေးတွေကျလာတတ်တယ်တဲ့ဗျ။ အခု ဒီမိန်းကလေးက အဲ့ဒီသိုက်ကများဖြစ်နေမလား။"</p> <p> </p> <p>လှောင်အိမ်အတွင်းက မိန်းကလေးက ကျုပ်စကားကိုကြားတော့ ကျုပ်ရှိရာတစ်ချက်လှမ်းကြည့်တယ်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့တော့ ကျုပ်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ငါစိုးရိမ်တာတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုရင် ငါတို့သူ့ကိုပြန်ပို့ကြတဲ့အခါ သူတို့သိုက်နန်းက ပြန်လက်မခံမှာကိုစိုးရိမ်တာကွ။"</p> <p> </p> <p>"အင်း။ အဲ့ဒါလည်းဟုတ်တာပဲ။ သူတို့သိုက်နန်းရှိရာကိုလည်းသိနေပေမဲ့ သူ့ကိုပြန်လက်မခံရင်ဘယ်လိုလုပ်ကြမတုန်းဆရာ။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေကပါ ဝင်ပြောနေပြီမို့ ကျုပ်မှာ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကိုပြန်ပို့ပေးဖို့ နည်းလမ်းစဉ်းစားရတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ကိုမင်းသိုက်က သူတို့ရဲ့သိုက်နန်းတည်နေရာကိုသိတယ်မလား။"</p> <p> </p> <p>"အေးကွ။ သိပေမဲ့လည်း သိုက်နန်းတံခါးကိုဘယ်လိုဖော်ကြမတုန်း။"</p> <p> </p> <p>မင်းသိုက်ပြောကာမှ ကျုပ်သတိရတယ်။ ဟုတ်တော့ဟုတ်သား။ သူ့အလိုလိုပညာဗူးပွင့်လာတဲ့လူတစ်ယောက်က အတွေ့အကြုံမရှိပဲနဲ့ သိုက်တံခါးဖော်ဖို့ဆိုတာဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ်တို့ အဲ့ဒီသိုက်နန်းတည်နေရာကိုသွားကြတာပေါ့။ ကျန်တဲ့ကိစ္စကိုတော့ ကျုပ်တာဝန်ထားပါ။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့နေရာကိုသွားတာကဟုတ်ပါပြီ။ ဒီမိန်းကလေးကိုဘယ်လိုခေါ်ခဲ့ကြမတုန်း။"</p> <p> </p> <p>သိုက်က မိန်းကလေးကို သူ့ရဲ့သိုက်နန်းရှိရာပြန်ခေါ်သွားဖို့ကိုလည်း စဉ်းစားရပြန်ပြီ။စဉ်းစားရလွန်းလို့ ကျုပ်မှာခေါင်းတွေတောင်ခြောက်လာပြီ။ ဒီလိုကိစ္စတွေဖြစ်ပြီးမှတော့ မိန်းကလေးအနေနဲ့လည်း မင်းသိုက်ကိုဘယ်လိုယုံကြည်ရဲပါတော့မလဲ။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ အမိ။ အမိရဲ့မူလသိုက်နန်းရှိရာကိုပြန်ချင်သလား။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်ရဲ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပဲ ခေါင်းသာငြိမ့်ပြတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အမိအနေနဲ့ ကျုပ်ကိုရောယုံကြည်သလား။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်စကားဆုံးတော့ သံလှောင်အိမ်အတွင်းက မိန်းကလေးက ကျုပ်ရဲ့မျက်လုံးတွေကိုသေချာစိုက်ကြည့်နေတယ်။ ခဏလောက်ကြာတော့မှ ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျုပ်တို့အမိကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ အခုတော့ ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>သိုက်စောင့်မိန်းကလေးဆီကယုံကြည်မှုကို အရယူပြီးတဲ့နောက် အနားယူခိုင်းလိုက်ပြီး ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်တွေနဲ့ ကိုမင်းသိုက်တို့တတွေကတော့ မနက်ဖြန်လုပ်ရမဲ့အစီအစဉ်တွေအတွက် တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ အားလုံးကလည်း ကျုပ်ရဲ့စကားကိုသဘောတူကြတာမို့ ခဏအတွင်းမှာပဲ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလို့ပြီးသွားခဲ့တယ်။ ညနေလည်းစောင်းပြီ။ ဗိုက်ကလည်းဆာပြီမို့ ကိုဖိုးတေလက်ရာကို အားလုံးအတူတူစားလိုက်ကြပြီး စောစောစီးစီးအနားယူခဲ့ကြတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ကျုပ်တို့ကြုံတွေ့ရအုံးမဲ့ပြဿနာတွေအတွက် ရင်လေးနေမိတယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်ရောက်တော့ သံလှောင်အိမ်အတွင်းက မိန်းကလေးကိုအပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ကာ သာမန်လူတွေမမြင်ရလေအောင်ပြုလုပ်ထားဖို့ပြောလိုက်တယ်။ အခုမှ သတိထားမိတယ်။ သံလှောင်အိမ်ကြီးက သာမန်လှောင်အိမ်မဟုတ်ပဲ ကိုးသင်္ချိုင်းသံတွေနဲ့ချည်းပြုလုပ်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်ကြီးပဲကိုး။ ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်သုံးယောက်ရယ် ကိုမင်းသိုက်ရယ် သိုက်နန်းကမိန်းကလေးရယ်တို့ဟာ 'သာမညမြို့'စွန်က အိမ်ပျက်ကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်က လူသွားလမ်းလေးအတိုင်းဆက်ဝင်လာခဲ့ကြရင်း သိုက်နန်းကမိန်းကလေးကို ပြန်ပို့ဖို့ရာအစီအစဥ်ကိုစတင်ခဲ့ကြပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>နေ့တစ်ဝက်လောက်လျောက်လာရင်းက ကျုပ်တို့လည်းအမောဆို့နေပြီ။ ဆက်ပြီးလည်းမလျောက်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>" ဟေ့ ဟေ့လူကိုမင်းသိုက်။ ခင်ဗျားသွားမဲ့နေရာကမရောက်သေးဘူးလားဗျာ။ ကျုပ်တို့ဆက်မလျောက်နိုင်တော့ဘူးဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ရှေ့နားဆိုရောက်ပါပြီကွာ။ ဟိုးးးမှာတောင်အိမ်လေးတွေလှမ်းမြင်နေရပြီ။"</p> <p> </p> <p>နေကလည်းပူ တစ်ကိုယ်လုံးချွေးတွေကလည်းရွှဲလို့ဆိုတော့ ဘယ်လောက်ပင်ပန်းလဲစဉ်းစားသာကြည့်ပေတော့။ ကိုမင်းသိုက်ညွှန်ပြရာကြည့်တော့လည်း ဟုတ်သားဟ။ ရှေ့မှာ ရွာတန်းလေးတစ်စုကိုလှမ်း‌မြင်နေရပြီ။ ကိုမင်းသိုက်ပြောသလိုရောက်တော့မယ်ဆိုပြီးသာ အားတင်းရင်းလျောက်လာခဲ့ရတယ်။ ကျုပ်တို့သွားရမဲ့နေရာကိုလည်းရောက်ရော ခြေကုန်လက်ပန်းကျပြီး ပစ်စလက်ခက်ထိုင်ချလိုက်မိတော့တာပါပဲ။</p> <p> </p> <p>"အောင်မလေး။ မောလိုက်တာဗျာ။ ကျုပ်တို့ခရီးတွေတောက်လျောက်သွားလာတာပါ။ အခုလောက်ပင်ပင်ပန်းပန်း တစ်ခါမှ လမ်းမလျောက်ခဲ့ရဖူးဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ကဲပါဗျာ။ အဲ့ဒါတွေအသာထားပါအုံး။ အခုတော့နားကြအုံးဗျာ။ရွာထဲမှာ မင်းတို့စားဖို့သောက်ဖို့ တစ်ခုခုသွားစီစဉ်လိုက်အုံးမယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကိုမင်းသိုက်ပဲကြည့်စီစဉ်လိုက်ပါတော့ဗျာ။ ကျုပ်လည်းလှုပ်ကိုမလှုပ်ချင်တော့ဘူးရယ်။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေခမျာမှာလည်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ထင်ပါရဲ့။တစ်ခါမှမငြီးငြူဖူးတဲ့လူတောင် ဒီတစ်ခါတော့ အသံတောင်ကောင်းကောင်းမထွက်နိုင်တော့ဘူး။ကိုမင်းသိုက်က ကျုပ်တို့ကိုရွာတန်းလေးရဲ့ထိပ်က ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးအတွင်းမှာ အနားယူစေပြီး သူကတော့ ရွာထဲကိုသွားကာ ကျုပ်တို့ စားသောက်ဖို့အတွက်ပြင်ဆင်တော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"အထဲကိုဝင်ခဲ့လေအမိ။ "</p> <p> </p> <p>အိမ်အပေါက်ဝရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ သိုက်နန်းကမိန်းကလေးကို အိမ်ထဲဝင်ခိုင်းပေမဲ့ ခေါင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ်ခါရင်း ဝင်မလာခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>"တယ်ပြောရဆိုရခက်ပါလားနော်။အမိတစ်ယောက်တည်းတောင် ဒီလောက်ခေါင်းမာနေပုံထောက်ရင် အမိတို့သိုက်နန်းမှာရှိတဲ့သူတွေက ပိုဆိုးကြမယ်ထင်ပါ့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>"ကိုင်း။ စားကြစို့ဗျာ။ တောခေါင်ခေါင်ရွာလေးဆိုတော့ စုံစုံလင်လင်တော့မရှိဘူးဗျို့။ ရှိတာလေးတွေပဲ ရအောင်ဆွဲလာခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>"ဟ မြန်လှချည်လား ကိုမင်းသိုက်ရ။"</p> <p> </p> <p>"ဟဲ မြန်ဆို ငါလည်းရွာထိပ်တင်ရှိတာဝယ်ပြီး အပြေးပြန်လာခဲ့တာလေ။ ကဲကဲ စားကြ။စားကြ။"</p> <p> </p> <p>" ကျုပ်ဟိုမိန်းကလေးကို အထဲခေါ်နေတာမဝင်ဘူးတဲ့လေ။ လုပ်ပါ။ သူ့ကိုအထဲခေါ်လိုက်ပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>"သူဝင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်။ ဘာလို့တုန်းဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ဆို ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ သူ့အတွက်အိပ်မက်ဆိုးလိုအရာတွေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဆိုတော့ သူဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဟာဗျာ။ စောစောကမပြောဘူး။ဒါဆိုလည်း ကိုမင်းသိုက်ကဘာလို့ ဒီနေရာကိုပဲပြန်လာရတာတုန်း။"</p> <p> </p> <p>"ဟ ငါ့မှာ ဒီနေရာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့နေရာသွားစရာမှမရှိတာကွ။ "</p> <p> </p> <p>"ဆရာတို့ကလည်းဗျာ ကလေးတွေကျနေတာပဲ။ စကားများမနေကြနဲ့တော့လေ။ စားစရာရှိတာစားကြဗျို့။ ညနေကျရင်လည်း ကျုပ်တို့ထပ်ပြီးပင်ပန်းအုံးမယ်မလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုပ်နဲ့ကိုမင်းသိုက်တို့ စကားများနေခိုက် ကိုဖိုးတေက စားစရာတွေကိုပလုပ်ပလောင်းစားကာ ဝင်ဖြန်ဖြေတာမို့ စကားမများတော့ပဲ စားစရာရှိတာကိုသာဆက်စားနေမိတယ်။ သိုက်နန်းက မိန်းကလေးကတော့ အိမ်ထဲကိုခြေတစ်လှမ်းတောင် မဝင်လာပဲ အိမ်ရှေ့တံစက်မြိတ်အောက်က ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်မှာငုတ်တုတ်ကလေးထိုင်နေတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျုပ်တို့ညနေမှာလုပ်ကြမဲ့အစီအစဉ်အတွက် လိုအပ်တာတွေပြင်ဆင်နေကြရင်း နေလုံးကြီးကအနောက်အရပ်ဆီကို တိမ်းပါးသွားခဲ့ပြီ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အမှောင်ထုကကြီးစိုးလာပြီမို့ ကိုမင်းသိုက်ခေါ်ဆောင်ရာ 'မြပုလဲသိုက်နန်း' တည်ရှိရာ ဘုရားပျက်ကုန်းကြီးဆီကို ‌ဦးတည်ခဲ့ကြတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုးးမှာတွေ့လား။ အဲ့နေရာက ငါ အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့စတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>တောင်ကမူလေးလိုဖြစ်နေတဲ့ ကုန်းမြင့်လေးကိုလက်ညှိုးထိုးပြရင်း ကိုမင်းသိုက်က ရှေ့ကဦးဆောင်သွားတယ်။ ကျုပ်တို့ဆရာတပည့်သုံးယောက်ကနောက်ကလိုက်ခဲ့ရ‌တာပေါ့။ စကားနည်းတဲ့ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုအကဲခတ်ရင်း လူအားလုံးရဲ့အနောက်ဆုံးမှာ သတိနဲ့လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသိုက်က တောင်ကမူလေးပေါ်ကိုတက်သွားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီလျောက်ရှာကြည့်နေသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့လူ။ ခင်ဗျားဘာလုပ်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"သိုက်နန်းဝင်ပေါက်တံခါးကိုများတွေ့မလားဆိုပြီးတက်ရှာကြည့်နေတာပေါ့ကွ။"</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဒီလူအတော်ပိန်းတာပဲ။ ဆရာ့လူကိုလည်းကြည့်ပြောအုံးနော်။ တော်ကြာနေ ဂေါက်သွားအုံးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေက အားပါပါနဲ့ပြောချလိုက်တော့ ဒေါသတွေထွက်ပြီး ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြစ်ကာ ကိုမင်းသိုက်ကအောက်ကိုဆင်းချလာပါလေရော။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားဘာစကားပြောတာလဲ။ပြန်ပြောလိုက်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>"ကဲပါဗျာ။ အချင်းချင်းတွေပဲကို ပြဿနာမဖြစ်ချင်ကြစမ်းပါနဲ့။ ဟိုမှာဆရာလည်း ဘာလုပ်ရမလဲစဉ်းစားနေပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ပြဿနာဖြစ်တော့မဲ့ နှစ်ယောက်ကို ကိုမိုးကြိုးကပဲ ကြားထဲကဝင်ပြောပေးရတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေတွေမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတော့လည်း ကိုမင်းသိုက်ကိုအပြစ်ပြောရမှာ အခက်သား။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်အသင့်ပြင်ခိုင်းထားတဲ့ပစ္စည်းတွေပါတယ်မို့လား။"</p> <p> </p> <p>"အကုန်လုံးစုံစုံလင်လင်ပါတယ်ဆရာရေ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း အဲ့ပစ္စည်းတွေထုတ်ပြီး ကျုပ်ပြောထားတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်တော့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ သွက်သွက်လက်လက်ရှိလှတဲ့ ကိုဖိုးတေက ကျုပ်တို့ဒီကိုမလာခင်ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတဲ့ အရိုးတွေကို နေရာလေးခုမှာစိုက်ထူလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>" အရှင်းဆုံးပြောရရင် ဒီကအမိတို့ရဲ့သိုက်နန်းက အလွယ်တကူနဲ့ဖွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အကြမ်းနည်းသုံးသင့်ရင်လည်း သုံးရမယ်ဗျ။ ကဲ ပြင်လို့ဆင်လို့ပြီးရင် အားလုံးနောက်ဆုတ်ကြ။"</p> <p> </p> <p>အရိုးတွေကို အရပ်လေးမျက်နှာမှာစိုက်ထူလိုက်ပြီး အရိုးတွေအပေါ်ကနေ အမဲသွေးတွေလောင်းချလိုက်ပြီးတာနဲ့ ကိုဖိုးတေအပါအဝင် ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က ကျုပ်နောက်မှာလာရပ်နေကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟော့ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ 'မြပုလဲသိုက်နန်း'ကိုသွားရာ သိုက်တံခါး အခုချက်ချင်းပွင့်လာစမ်းဟေ့။ ငါဆရာအမိန့်ပေးနေတယ်။ အခုချက်ချင်းပွင့်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပြန်ပြီးတာနဲ့ မြေကြီးပေါ်ကိုခြေထောက်နဲ့ဆောင့်ချလိုက်တာ ပြင်းထန်တဲ့မြေငလျင်ကြီးလှုပ်ခါသွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ စောနက စိုက်ထူထားတဲ့အရိုးတွေဟာလည်း အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့တွေပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကိုထောင်တက်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဂျိမ်း။ အုုံး။ ဂျိမ်း။"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခွင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မိုးသားတိမ်တိုက်တွေဖြစ်ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးတွေပါလက်လာတယ်။ တစ်ချက် တစ်ချက်မိုးကြိုးပစ်လိုက်တဲ့အသံက နားစည်ကွဲမတတ်ပဲ။ ကောင်းကင်ထက်က လျှပ်စီးကြောင်းကြီးက စိုက်ထူထားတဲ့အရိုးတွေကိုလာရောက်ထိမှန်ပြီး အချိန်အကြာကြီးကို လျှပ်စီးကြောင်းကြီးထိနေတုန်းပဲ။ အနားလည်းမကပ်ရဲ။ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းလည်းမသိ။ တိုင်ပတ်တော့တာပါပဲ။</p> <p>အခြေအနေတွေငြိမ်သွားအောင်စောင့်ရင်း အရိုးတွေစိုက်ထားတဲ့နေရာမှာ တံခါးကြီးတစ်ချပ်ပွင့်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဟိုဘက်လောကမှာတော့လင်းထိန်နေပေမဲ့ ဒီဘက်မှာကတော့ ကမ္ဘာပျက်မတတ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ ဟိုမှာကြည့်ပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>ကိုဖိုးတေက ထိတ်ထိတ်ပြာပြာနဲ့ကျုပ်ကိုလှမ်းပြောတော့ သူညွှန်ပြရာကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒေါက်ကောင်းတဲ့မြင်းဖြူကြီးတွေစီးပြီး တံခါးပေါက်ကြီးထဲကထွက်လာကြတဲ့ အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်တွေ မနည်း‌မနောပါ့လား။</p> <p> </p> <p>"သိုက်နန်းတံခါးကို အခွင့်မရှိပဲဖွင့်လိုက်တာဘယ်သူလဲဟေ့။"</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးက အမျိုးသမီးက မိုးရေတွေကြားထဲမှာ ဩဇာအာဏာပါတဲ့အသံနဲ့အော်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာကျုပ်ပဲ။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဘာ။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲဟုတ်လား။ မတူညီတဲ့လောကနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ချင်နေမှတော့ ဒီဘက်မှာ ကမ္ဘာပျက်သလိုဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်လည်း ဟိုးအရင်တုန်းက သိုက်တံခါးပေါင်းများစွာကိုဖွင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးတစ်ခါမှမကြုံဖူးဘူး။"</p> <p> </p> <p>အားလုံးရဲ့ရှေ့ကိုထွက်လာရင်း အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်နဲ့ အပြန်အလှန်စကားပြောလိုက်ကြတယ်။ ကျုပ်ကိုအဲ့ဒီအမျိုးသမီးက စားမတတ်ဝါးမတတ်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ မေးခွန်းတွေတရစပ်မေးတော့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုသင်က သိုက်ဆရာလား။ ငါတို့သိုက်ကိုတူးဖို့လာတာဆိုရင်တော့ သင်မှားသွားပြီ။ သင်က ဘာ့ကြောင့် သိုက်နန်းတံခါးကိုဖွင့်ရတာလဲ။ သင်ဘာကိုအလိုရှိတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"နေ နေပါအုံး။ ခင်ဗျားမေးခွန်းတွေအတော်များနေပြီ။ ကျုပ်သိုက်တံခါးကိုဖွင့်ရတာက ဟော့ဒီကအမိကြောင့်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်တို့အားလုံးရဲ့နောက်မှာရပ်နေတဲ့ သိုက်နန်းကမိန်းကလေးကိုလက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့ မြင်းဖြူကြီးပေါ်ကအမျိုးသမီးဟာ ပြာပြာသလဲဆင်းလာပြီး မိန်းကလေးကိုပြေးဖက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"သ သခင်မလေးမို့လားဟင်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လူစိမ်းယောက်ျားလေးတွေနဲ့အတူပါလာရတာလဲသခင်မလေးရယ်။ သခင်မလေး သိုက်နန်းကပျောက်သွားကတည်းက အားလုံးက စိတ်ပူနေကြတာ။ သခင်မကြီးကလည်း တမှိုင်မှိုင်နဲ့ သခင်မလေးကို အရမ်းစိတ်ပူနေရှာတာ။"</p> <p> </p> <p>ဟ ကျုပ်တို့တော့အဲ့မှာတင် မြွေခြောက်ကိုက်ပြီ‌။ သိုက်နန်းရှင်ရဲ့သမီးဖြစ်သူကိုမှ ပြန်လာပို့မိရတယ်လို့သာ အတွေးထဲမှာတွေးနေမိတယ်။</p> <p> </p> <p>"‌ဒါဆို ဒီမိန်းကလေးက သိုက်နန်းရှင်လား။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက ယခုလက်ရှိသိုက်နန်းရှင်သခင်မကြီး သုနန္ဒာဒေဝီရဲ့ သမီး နောက်တက်မဲ့သိုက်နန်းရဲ့အရှင်သခင်အသစ် သခင်မလေး သုဝ‌ဏ္ဏဒေဝီ။ "</p> <p> </p> <p>" ဒါဆို ကျုပ်တို့ပြန်လို့ရပြီလား။မိုးတေလည်းရွာနေတော့ တအားချမ်းနေပြီဗျ။"</p> <p> </p> <p>အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့ ကိုဖိုးတေက မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲပြလည်း သူပြောချင်ရာဇွတ်ကိုပြောတော့တာ။</p> <p> </p> <p>"‌သင်တို့သွားလို့မရသေးဘူး။ သခင်မကြီးနဲ့လိုက်တွေ့ပြီး အကြောင်းစုံရှင်းပြရအုံးမယ်။ ကျွန်ုပ်နဲ့တစ်ပါတည်းလိုက်ခဲ့ရမယ်။"</p> <p> </p> <p>" ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုလည်း ကျုပ်နဲ့ဟော့ဒီက ကိုမင်းသိုက်နဲ့လိုက်ခဲ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဆရာ ဖြစ်ပါ့မလားဆရာရဲ့။"</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်ပါတယ်ကိုဖိုးတေရာ။ ကိုဖိုးတေတို့က ကျုပ်တို့ဒီကိုမလာခင်နားခဲ့တဲ့ အိမ်ကိုပြန်နှင့်ကြ။ အဲ့မှာပဲစောင့်နေနော်။"</p> <p> </p> <p>ကျုပ်စကားကြောင့် အနားကပ်လာတဲ့ကိုဖိုးတေကို ကိုမိုးကြိုးနဲ့အတူ စောင့်ရမဲ့နေရာကိုပြောပြလိုက်တယ်။ ကိုဖိုးတေသာ 'မြပုလဲသိုက်'ထဲကိုပါလာရင် ရှေ့မကြည့်နောက်မကြည့်ပြောတာနဲ့ပဲ ပြဿနာကထပ်တက်အုံးမယ်ဆိုတာတွေးမိလို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့ရတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုသင်တို့နှစ်ယောက်ကလိုက်ခဲ့။ ဟိုနှစ်ယောက်က ဒီနေရာကလှည့်ပြန်လိုက်တော့။"</p> <p> </p> <p>" ပြန်မှာပါဗျ။ ပြန်မှာပါ။ နှင်စရာမလိုပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ဒေါကြီးမောကြီးနဲ့ထွက်သွားတဲ့ ကိုဖိုးတေကိုကြည့်ပြီး မြင်းဖြူပေါ်က စစ်သည်တော်အမျိုးသမီးကတော့ ဒီလူဘယ်လိုလူလဲဆိုပြီးတွေးနေလောက်မှာသေချာတယ်။ ကိုမိုးကြိုးတို့ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်တော့မှ ကျုပ်နဲ့ ကိုမင်းသိုက်တို့ ပွင့်နေတဲ့ သိုက်တံခါးကနေ အတွင်းဘက်ဆီကိုဝင်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save