Book List

<h2 style="text-align: center;">၈၀ ခုနှစ်မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ်၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၉၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> သူ့ရုပ်ရည်က အဖေနဲ့ တူတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးခါစမှာပဲ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အစကတော့ လင်းဖန်ရင်းလို့ သူမ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အပြင်မှာ ရပ်နေတာက ဝမ်ရှား ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​"မနေ့ညက ငါ ညှစ်ပေးခဲ့တဲ့ မိခင်နို့က ကလေးအတွက် ဗိုက်ဝရဲ့လား။ ကလေး ဗိုက်ဆာနေမှာကို တွေးပြီး ငါ မနေနိုင်လို့ လာကြည့်တာ" သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့၊ ကလေးငယ်လေး ဗိုက်ဆာနေတာကို ဝမ်ရှားက မကြည့်ရက်ဘူးလေ။ သူက သူ့ကလေးကို နို့တိုက်ပြီးတာနဲ့ ဒီကို တန်းလာခဲ့တာ။</p> <p>​"ညအတွက်တော့ အလုံအလောက်ပါပဲ။ လာ... ဝင်ထိုင်ပါဦး။ မနက်စာ မစားရသေးဘူး မလား။ အာချန်က ပေါက်စီတွေရော ဆန်ပြုတ်တွေရော အများကြီး ဝယ်ထားတယ်။ အတူတူ စားကြတာပေါ့"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဝမ်ရှားကို အိမ်ထဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ပန်းကန်နဲ့ တူတွေ သွားယူမလို့ လုပ်တုန်း၊ ဝမ်ရှားက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။</p> <p>​"မလိုပါဘူး၊ ငါ စားပြီးပြီ"</p> <p>​သူမက အိပ်ခန်းဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းကို မတွေ့တော့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ "နင့်ယောက္ခမ ဘယ်သွားလို့လဲ။ နင့်ယောက်ျားဆီမှာ နင့်အကြောင်းတွေ သွားတိုင်နေပြီလား မသိဘူးနော်"</p> <p>​ဝမ်ရှားရဲ့ သတိထားနေတဲ့ အမူအရာကြောင့် ထုန်ယောင် သဘောကျသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သူက ဟိုတယ်မှာ သွားအိပ်တာလေ။ မနိုးသေးဘူး ထင်တယ်။ မနေ့ညက မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ တိုက်တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သူ မနိုင်သွားပါဘူး" မနေ့ညက လင်းဖန်ရင်းက သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်တဲ့ အစီအစဉ်ကိုတောင် အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့သေးတာလေ။</p> <p>​"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့" ဝမ်ရှားက စိတ်အေးသွားတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်က အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်လို့ရမယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် ပြဿနာတွေကို သေချာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြပါ။ ယောက္ခမရဲ့ ပြဿနာတွေက နင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရန်ပွဲတွေ ဖြစ်မလာစေနဲ့။ အဲဒါက မတန်ဘူးလေ"</p> <p>​ထုန်ယောင် ပြန်ပြောမလို့ လုပ်နေတုန်း၊ အခန်းထဲက ကလေးက စငိုတော့တယ်။ ဝမ်ရှားက ကလေး သေးခံစိုနေတာကို ချက်ချင်း သိသွားတယ်။ သူက ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ သေးခံကို လဲပေးလိုက်ပြီး အင်္ကျီကို လှန်ကာ နို့စတိုက်တော့တယ်။</p> <p>​သူ့ကလေးအရင်းကို ပြုစုနေသလိုမျိုး ဘာအခက်အခဲမှ မရှိဘဲ နို့တိုက်နေတာကို မြင်တော့၊ ဝမ်ရှားက ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ သိပ်မရှိဘူး ဆိုတာကို ထုန်ယောင် ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။ ဒါက ဝမ်ရှားအပေါ် သူ့ရဲ့ အမြင်ကို လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ပိုကောင်းသွားစေပြီး၊ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ အသားနည်းနည်းပါးပါး ဝယ်ပေးဖို့ စိတ်ထဲကနေ မှတ်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နို့တိုက်မိခင် တစ်ယောက်က အာဟာရတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​"ဒီကလေးက ချောတယ်၊ သူ့မိဘတွေလည်း ရုပ်ထွက်ကောင်းမှာ သေချာတယ်။" ဝမ်ရှားက အငမ်းမရ စို့နေတဲ့ ကလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ ကိုယ့်ကလေးအရင်းကို နို့တိုက်နေရသလိုမျိုး နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရတယ်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူ့ကို တိုက်ရိုက် နို့တိုက်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက သူက တအားကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေလို့ပဲ။ သူသာ ရုပ်ဆိုးနေရင် နို့တိုက်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းမှာ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "သူက သူ့အဖေနဲ့ တူတာလေ"</p> <p>​"ဒါကြောင့်မို့ ဒီလောက် ချောနေတာကိုး။ ဒေါက်တာဆစ်က ဒီလောက် ချောနေတာဆိုတော့ သူ့အဖေလည်း ချောမှာ သေချာတာပေါ့။ ငါ့ယောက်ျားနဲ့တော့ တခြားစီပဲ၊ သူက အသက် သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ခေါင်းပြောင်နေပြီ။ တို့ကလေးကို သူ့အဖေနဲ့ မတူစေချင်ဘူး"</p> <p>​ဝမ်ရှားက ကျိုတို ဒေသခံ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တဲ့သူပါ။ သူ့ယောက်ျားက အသက်ပိုကြီးပေမယ့်၊ လူကြီးတွေ သဘောတူလို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာတောင် သူတို့ ဆက်ဆံရေးက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ ညိုမည်းနေတဲ့ အသားအရေနဲ့ သူ့ယောက်ျားရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး၊ သူတို့က လိပ်က ပဲစိမ်းကို ကြည့်နေသလိုပဲ တဲ့၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အမြင်တူပြီး လိုက်ဖက်နေကြတာလို့ သူက ပြောတယ်။</p> <p>​သူတို့ စကားဆက်ပြောနေကြတုန်း၊ လင်းဖန်ရင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့ ပုံပေါက်နေပြီး မျက်လုံးအောက်မှာ ညိုမည်းနေတဲ့ စက်ဝိုင်းတွေ ရှိနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မြေးကို ရုတ်တရက်ကြီး ခေါ်လာခဲ့တာကို၊ အခု ကလေးမိဘတွေက လိုက်လာကြပြီ ဆိုတော့ သူ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်တာလည်း မဆန်းပါဘူးလေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အိမ်ထဲ ဝင်လာကတည်းက သူ့ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ထုန်ယောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ သူ သေချာ မသိဘူး။</p> <p>​ဝမ်ရှားက လင်းဖန်ရင်းကို သိပ်သဘောမကျပါဘူး။ သူ ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တော့၊ ဝမ်ရှားက ကလေးကို ချထားပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လုပ်တယ်။ အပြင်မထွက်ခင် သူက သတိပေးသွားသေးတယ်။ "ယောင်ယောင်... ကလေး ဗိုက်ဆာရင် ငါ့အိမ်ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့လိုက်။ သူ့အမေ နို့ပြန်မတိုက်နိုင်သေးခင် အချိန်အထိ နို့တိုက်ဖို့ ငါ တာဝန်ယူပါတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဝမ်ရှားကို လိုက်ပို့တာကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ လင်းဖန်ရင်းက ပြောတယ်။ "လီကျွမ်း ရောက်လာလို့ ကလေး ဘာစားလဲလို့ မေးရင် နို့မှုန့်တိုက်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်။ တခြားလူရဲ့ မိခင်နို့ကို သောက်ထားတယ် ဆိုတာကို သူ့ကို မသိစေချင်ဘူး။ ဝမ်ရှားရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ တို့တွေမှ မသိတာ။ ရောဂါ တစ်ခုခုများ ကလေးဆီ ကူးစက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>​အဲဒီတော့မှ လင်းဖန်ရင်းဆီမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲ ဆိုတာကို ထုန်ယောင် သဘောပေါက်သွားတယ်။ အရင်က သူက ကြောက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိပေမယ့်၊ အခုတော့ အာဏာပြချင်တဲ့၊ အိမ်ရှင်မကြီး တစ်ယောက်လို အမူအရာမျိုး ပြသနေတာလေ။</p> <p>​ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင်၊ အခုလေးတင် သူပြောသွားတဲ့ စကားက အကြံပြုချက် မဟုတ်ဘဲ၊ သဘောမတူတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ပါနေတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ အမိန့်ပေးမှု တစ်ခုပဲ။ ဒါက ဩဇာလွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ သိသာလွန်းတယ်။</p> <p>​ဒါကို ထုန်ယောင်က သဘောကျသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "အမေက ဒီလိုပဲ သဘောကျတယ် ဆိုမှတော့ ကျွန်မလည်း ဝင်မစွက်ဖက်တော့ပါဘူး။ ကလေးအတွက် ဘယ်တံဆိပ်က ကောင်းလဲဆိုတာ အမေ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုယ်တိုင်သာ သွားဝယ်လိုက်တော့။ ဒါပေမဲ့ လီကျွမ်းက မေးလာရင်တော့ အမေ သေချာ ဖြေတတ်ဖို့ ပြင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်နော်"</p> <p>​ဒါက လင်းဖန်ရင်းကို စကားလမ်းကြောင်း ပိတ်သွားစေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေတယ်။</p> <p>​သူက စကားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ရဲခဲ့ဘူးလေ။ ယောက္ခမ တစ်ယောက်ရဲ့ အာဏာကို ပြချင်နေတယ် ဆိုရင်တောင်၊ သူက ထုန်ယောင်လောက် မထက်မြက်တော့ စကားအနည်းငယ်နဲ့တင် ပြန်လည် ချေပခံလိုက်ရတာ။</p> <p>​ထုန်ယောင်ဆီက ပြန်လည် ချေပတဲ့ စကားအနည်းငယ်က လင်းဖန်ရင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ ထုန်ယောင်အပေါ် သူ့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖွင့်မချနိုင်တော့ လင်းဖန်ရင်းက မနက်စာ စားချိန်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲက အိုးတွေ ခွက်တွေဆီကို သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ပုံချလိုက်ပြီး ဆူညံသံတွေ အများကြီး ထွက်လာအောင် လုပ်နေတော့တယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းနဲ့ ဆစ်ဘိုရီတို့ ရောက်လာချိန်မှာ၊ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်နဲ့ စစ်အေးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနေတုန်းပဲ။ သူတို့က အခန်းခွဲနေကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနေကြတယ်။</p> <p>​"သားလေး... အမေ သားကို အရမ်း လွမ်းနေတာ။ သားလေး ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အမေ သေရပါလိမ့်မယ်" အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ ကျန်လီကျွမ်း လုပ်တဲ့ ပထမဆုံး အရာက ကုတင်ဆီကို ပြေးသွားပြီး သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ၊ ရင်ကျိုးမတတ် ငိုကြွေးပြီး နမ်းရှိုက်နေတော့တာပဲ။ သူ့ကလေး ဘာမှမဖြစ်လို့သာ သူ ဝမ်းသာနေတာ။ မဟုတ်ရင် လင်းဖန်ရင်းနဲ့ အသေအလဲ ရန်ဖြစ်ရတော့မှာ။</p> <p>​"ကလေး အိပ်နေတယ်လေ။ အရင် ချထားလိုက်ပါဦး၊ ကလေး လန့်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​ကလေး ဘာမှမဖြစ်တာကို မြင်တော့ ဆစ်ဘိုရီလည်း စိတ်အေးသွားပြီး၊ ကျန်လီကျွမ်းကို ကလေးကို ပြန်ချထားဖို့ ဖျောင်းဖျလိုက်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာ ညိုမည်းနေတဲ့ စက်ဝိုင်းတွေ ရှိနေတယ်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူတို့ တစ်မှေးမှတောင် မအိပ်ရသေးဘူး ဆိုတာ သိသာတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ကျန်နေတဲ့ ဆန်ပြုတ်နဲ့ ပေါက်စီတွေကို နွှေးပေးလိုက်တယ်။ ကျန်လီကျွမ်းနဲ့ ဆစ်ဘိုရီတို့က သေချာပေါက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြတာ။ သူတို့က ဆန်ပြုတ် တစ်ဝက်လောက် သောက်ပြီး ပေါက်စီ ခြောက်လုံးလောက် စားလိုက်ကြတယ်။ ဗိုက်အပြည့်အဝ မဝသေးပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အဆာပြေသွားကြတယ်။</p> <p>​သူတို့လင်မယား ရောက်လာကတည်းက၊ လင်းဖန်ရင်းက အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့ ငြိမ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ကလေးကို ခေါ်သွားတဲ့ ကိစ္စကို ကျန်လီကျွမ်းက မေ့ပစ်လိုက်မယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကလေး အိပ်နေတာကို မနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဖို့၊ ကျန်လီကျွမ်းက အခန်းတံခါးကိုတောင် ပိတ်လိုက်သေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသတွေ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတယ်။</p> <p>​"အမေ... အမေက အသက်အရွယ်ရနေတဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ကလေးကို ခေါ်သွားတာ အကျိုးအကြောင်း မသိတဲ့ ကျူးကျော်သူ တစ်ယောက်လိုပဲ အပြုအမူတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ အမေ ကျွန်မတို့ ကလေးကို ခေါ်သွားမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားရလဲ ဆိုတာကို အမေ စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရရဲ့လား။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်မတို့ ကလေးကို ပြန်ပေးဆွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သားဖွားမီးယပ် ကာလတောင် မပြီးသေးခင် ကျွန်မနဲ့ ကလေးကို ပြုစုပေးရမှာကို အမေ မကြည့်ရက်ခဲ့တာတောင် ကျွန်မ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုများကျတော့၊ ကျွန်မတို့ ကလေးကို ခေါ်သွားရလောက်အောင် ရက်ရက်စက်စက် အပြစ်ပေးခံရဖို့ ကျွန်မ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီကလည်း လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိနေတော့၊ ကျန်လီကျွမ်းက သူ့အမေကို ဝေဖန်နေချိန်မှာ သူက နှုတ်ဆိတ်နေဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူတို့ ကလေးကို ခိုးပြေးရဲတဲ့ သတ္တိကို ကြည့်ရင် သူ့အမေက ပိုပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူလာတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ နောက်ဆို ဘာတွေ ဆက်လုပ်လာမလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသေချာတော့ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဆေးကြောနေပြီး၊ ဝင်ပါဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဝင်ဖျန်ဖြေပေးဖို့ လုံးဝ မလောဘူး။ ဒါက သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သလို၊ သူတော်စင် တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး သူများကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့လည်း သူမ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလေ။</p> <p>​ကြည့်ရတာ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်အပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ ရိုးရာ ယောက္ခမ တစ်ယောက်လိုမျိုး သူ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ။</p> <p>​</p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၁ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save