Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ( ၃၉၃ )</h2> <h2 style="text-align:center"> သူက နိမိတ်ဆိုးပဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဘိုရီ အလိုလိုက်ထားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမြဲတမ်း အော်ဟစ်တတ်တယ်။ သူမက သူ့အမေအပေါ် မကောင်းဘူးဆိုပြီး ဆစ်ဘိုရီကို ဆူပူရဲတဲ့အထိ သတ္တိရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဘိုရီ တကယ် ဒေါသထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းသွားပြီး၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးလည်း ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့တယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ စရိုက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုပါပဲ၊ မိသားစုဝင်တွေထဲမှာ အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးတဲ့သူကို ကြောက်တတ်တာ။</p> <p>​သူမအပေါ် ကောင်းလေလေ၊ သူမက ခေါင်းပေါ် တက်နင်းလေလေပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ဦးလေးဖြစ်သူ ရှိနေတော့၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ကြောက်နေပေမယ့်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူမက မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး ဆစ်ဝေမင်းကို တိုင်တောတော့တယ်။ "ဦးလေး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သမီး လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အစ်ကိုလတ်နဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက၊ သမီးနဲ့ အမေ့အပေါ် ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူတို့အတွက် သမီးတို့က အပိုတွေ ဖြစ်နေတာ။ သမီးတို့သာ လောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရင် သူတို့ ပိုသဘောကျဦးမယ်"</p> <p>​အပေါ်ယံမှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နာကျင်နေပုံ ပေါက်ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမ နည်းနည်းလေးမှ ဝမ်းမနည်းပါဘူး။ သူမ အစ်ကိုတွေက သူမအပေါ် မကောင်းရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ သူမကို ဘယ်သူမှ မချစ်တော့ဘူး ဆိုတာကို ဦးလေးဖြစ်သူ သိသွားရင်၊ သူမအပေါ် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးလာမှာပဲလေ။</p> <p>​အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့က လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမကို ဂရုမစိုက်ကြတော့မှတော့၊ ဆက်ဆံရေးတွေ ပျက်စီးသွားလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ ဦးလေးလေး ရှိနေသေးတာပဲ။</p> <p>​ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဆစ်ဝေမင်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ လင်းဖန်ရင်းတို့အတွက် ဒေါသထွက်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့သွားပြီး၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ဘိုရီ... မင်းက ငါ့ကို ဦးလေးတစ်ယောက်လို အလေးမထားတာကို ငါ သည်းခံနိုင်ပေမယ့်၊ ရှောင်ဟွေးနဲ့ မင်းအမေကို မင်း မတရား ဆက်ဆံနေတာကိုတော့ ငါ ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ မင်းအဖေက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားပြီး၊ မင်းတို့ အနားမှာ ဆွေမျိုးတွေလည်း သိပ်မရှိဘူး။ မင်းအမေက မင်းတို့အားလုံးကို အပင်ပန်းခံ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။ မင်းက ကျေးဇူးကန်းနေပြီး၊ ငါကလည်း မင်းအမေဘက်ကနေ မရပ်တည်ပေးဘူး ဆိုရင်၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက စကားပြော သိပ်မတတ်တော့၊ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ စကားအနည်းငယ်နဲ့တင် ပါးစပ်ပိတ်သွားရတယ်။</p> <p>​သူမဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့်သူ ရှိနေတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူမရဲ့ မောက်မာတဲ့ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ဖမ်းလိုက်ပြီး၊ လင်းဖန်ရင်းကလည်း တအားကို မတရားခံနေရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေတော့တယ်။ အကျိုးအကြောင်း မသိတဲ့ သူတွေသာဆိုရင်၊ သူမက သားနဲ့ ချွေးမတို့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို တကယ် ခံနေရတယ်လို့ ထင်သွားကြမှာပဲ။</p> <p>​စကားပြောပြီးတာတောင် ဆစ်ဝေမင်းက မရပ်သေးဘဲ၊ ထုန်ယောင်ဘက်ကို လှည့်ပြီး စွပ်စွဲပြောဆိုတော့တယ်။ သူက ထုန်ယောင်ကို မကျေမနပ်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ထုန်ယောင်... တချို့ကိစ္စတွေကို အစက ငါ မပြောချင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဦးလေးနေရာမှာ ရှိနေပြီး၊ ဒီကိစ္စတွေကလည်း နှစ်တွေ အတော်ကြာနေပြီလေ။ မင်းက လူငယ် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဒီကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ သိပ်မဆိုင်ဘူး"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း ဘာပြောချင်လဲ ဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိသွားလို့ ထင်တယ်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူမက လောမနေဘဲ၊ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ ဆုံးမစကားတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ နားထောင်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး နာကြည်းတဲ့ လေသံ နည်းနည်း ပါလာတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းရဲ့ ယောက္ခမကို ဒီလို ဆက်ဆံနေတာကို မြင်တော့ ငါ ဝင်ပါမှ ဖြစ်တော့မယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့အစ်ကိုကြီး မရှိတာနဲ့ပဲ သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး၊ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်သွားကြလိမ့်မယ်"</p> <p>​အဲဒီတော့မှ ဆစ်ဝေမင်း ဘာပြောချင်လဲ ဆိုတာကို လင်းဖန်ရင်း ရိပ်မိသွားပြီး၊ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နေရခက်တဲ့ အမူအရာလေး ပေါ်လာကာ မသိစိတ်ကနေ ဆစ်ဝေမင်းကို တားချင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က သူ့ထက် အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဦးလေး... ရင်ထဲမှာ ရှိတာ အကုန် ပြောချလိုက်ပါ။ လူစုံနေတုန်း တို့တွေ အတူတူ နားထောင်ကြတာပေါ့"</p> <p>​"မင်းက ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်မှတော့၊ ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့ လူကြီးပဲ၊ အဲဒီတော့ ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်မယ်" ထုန်ယောင်က လုံးဝ လက်မခံချင်တဲ့ ပုံပေါက်နေပြီး ဆစ်ဘိုရီကလည်း မျက်နှာသေကြီးနဲ့ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့၊ သူက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်ဆွဲထုတ်လာတယ်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ငါ့အစ်ကိုက မင်းအဖေကို ကယ်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးရှိခဲ့တာ။ မင်းယောက္ခမ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်ကြောင့်ချည်းပဲ။ မင်းကို ရှောင်ချန်နဲ့ ပေးစားလိုက်တာက မင်းအဖေရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းယောက္ခမရှေ့မှာ မင်းက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ပေါ့"</p> <p>​"ဘိုရီနဲ့ လီကျွမ်းတို့ ရှေ့မှာ မင်းက မရီးအကြီးဆုံး ဖြစ်နေတော့၊ ယောက္ခမကို လေးစားမှု ပြသတဲ့ နေရာမှာ မင်းက ဦးဆောင်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ကြည့်ပါဦး၊ အခု မင်းယောက္ခမရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ မင်းက ကျေးဇူးဆပ်နေတယ်လို့ ထင်နေလား"</p> <p>​ကျိုတိုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်လာခဲ့တဲ့ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ စကားတွေက တော်တော်လေးကို ထိမိတယ်။ သူ့အစ်ကို သေဆုံးရတာနဲ့ လင်းဖန်ရင်း ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရတာတွေ အားလုံးကို ထုန်ယောင်ဟွေးဆီ အပြစ်ပုံချလိုက်ပြီး၊ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကတောင် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက်လို့ ပြောလိုက်သေးတယ်။</p> <p>​ထုန်မိသားစုကပဲ ဆစ်မိသားစုကို အများကြီး အကြွေးတင်နေသလိုမျိုး ပြောလိုက်တော့၊ ဆစ်ဘိုရီတောင် ဒါက နည်းနည်း လွန်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက မသိစိတ်ကနေ ထုန်ယောင်ဘက်က ကာကွယ်ပေးချင်သွားပေမယ့်၊ ဘေးနားကနေ စူးရှတဲ့ အသံနဲ့ ရန်တိုက်ပေးနေတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​"ဦးလေး... သူက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးကို ရန်လိုမှုနဲ့ ပြန်ဆပ်နေတာ။ သူ တို့မိသားစုထဲ ဝင်လာကတည်းက တို့တွေ တစ်ခဏလေးတောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေခဲ့ရဘူး။ သူနဲ့ ရန်ဖြစ်လို့ သမီးတောင် ပြန်ပေးဆွဲခံရမလို့ ဖြစ်သွားသေးတာ။ သူက နိမိတ်ဆိုးပဲ၊ တို့မိသားစုကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရောက်လာတာ"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး" ဆစ်ဘိုရီလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူလိုက်တယ်။ "နင် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောရဲရင်၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး လန့်သွားပြီး ဆစ်ဝေမင်း အနောက်ကို အမြန် ပုန်းလိုက်ကာ၊ မကျေမနပ်နဲ့ ခေါင်းလေးပြူပြီး ပြောတယ်။ "အမေနဲ့ ဦးလေး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါ့ကို လာအုပ်ချုပ်ဖို့ နင့်အလှည့် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"နင်..."</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ဆုံးမချင်ပေမယ့် အတိတ်က ကိစ္စတွေကိုပဲ ဆက်ပြောချင်တဲ့ ထုန်ယောင်က တားလိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် စကားလမ်းကြောင်းက ဆစ်ဘိုရီနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးတို့ ပြဿနာတွေဆီ လွှဲသွားလိမ့်မယ်လေ။</p> <p>​"ဦးလေး... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ဆွဲထုတ်လာမှတော့၊ တို့တွေ သေချာ ရှင်းအောင် ပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်မမှာ သံသယတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ မနေ့ကတောင် မေးချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ လူသေသွားပြီမို့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်မပြောသင့်ဘူးလို့ အမေက ပြောလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ စောစောက ဦးလေးပြောတဲ့ စကားတွေအရဆိုရင်၊ တို့တွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောဘဲ ထားလိုက်ရင်၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို တစ်သက်လုံး ထမ်းထားရလိမ့်မယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားပြီ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆစ်ဝေမင်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်တယ်။ "စောစောက ဦးလေး ပြောသွားတဲ့ သဘောအရဆိုရင်၊ ယောက္ခထီးက ကျွန်မ အဖေကို ကယ်ရင်း ဒဏ်ရာရသွားပြီး အဲဒီကနေ သေဆုံးသွားရတာပေါ့။ ကျွန်မ အဖေကို ကယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ယောက္ခထီးကို ကျွန်မတို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက္ခထီးရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ တို့တွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားဖို့ လိုတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"</p> <p>​"ကျွန်မ အဖေ ပြောတာကတော့ ယောက္ခထီးက ခဏလောက် အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးနဲ့ ယောက္ခမတို့ ကျိုတိုကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာ၊ ယောက္ခထီးက ဒုတိယထပ်ကနေ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုတ်ကျသွားပြီး အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာတွေ ရသွားကာ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း သေသွားခဲ့တယ်လေ။ အာချန်ကလည်း ပြောသေးတယ်၊ ယောက္ခထီးက ရွာကို ပြန်ရောက်ပြီး ခြောက်လလောက် အကြာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာတဲ့။ ဦးလေး... ဘယ်သူက အမှန်ကို ပြောနေတာလဲ၊ ယောက္ခထီးက ဘယ်လို သေသွားတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ သိချင်တယ်"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက ထုန်ယောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်မေးချိန်မှာ၊ သူမကလည်း အားနည်းမနေခဲ့ပါဘူး။ ဆစ်ဝေမင်းကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူမရဲ့ စကားတွေကလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထက်မြက်နေတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက အစတုန်းက ဆစ်ချန်ဟာ သူ့အစ်ကိုကြီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ထုန်ယောင်ကို ပြောပြထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ထားတာကြောင့်၊ အတိတ်ကို အသုံးချပြီး ထုန်ယောင်ကို ဖိအားပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။ အခုချိန်မှာတော့ သူ မှားသွားမှန်း လုံးဝ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒီတူမချွေးမက သူထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပါးနပ်နေတယ်။ သူမက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ကြိုသိနေပြီး၊ သူ့ကို အဲဒီစကားတွေ ပြောထွက်လာအောင် တမင်တကာ သွေးဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ သူက ဂရုမစိုက်မိဘဲ သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီလေ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုကြီး သေဆုံးရခြင်းရဲ့ အမှန်တရားကို ရွာက လူတော်တော်များများ သိကြတာပါ။ အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အခု ထုန်ယောင်ရဲ့ ထောင့်ပိတ်ဖမ်းတာကို ခံလိုက်ရတော့ ဆစ်ဝေမင်း အပြောအဆို ခက်သွားပြီး၊ သူ့မျက်နှာက စက္ကူချပ်လို ဖြူလျော့သွားတယ်။</p> <p>​အတိတ်တုန်းကတော့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကိုယ့်ထက် ငယ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဒီလို အကြပ်ကိုင်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ဆစ်ဝေမင်း တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာက ဆစ်ဝေမင်းထက်တောင် ပိုပြီး ကြည့်ရဆိုးနေသေးတယ်။ အခု ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သူတွေက သူမရဲ့ သားသမီးတွေနဲ့ ချွေးမတွေချည်းပဲ။ အတိတ်က အရှုပ်တော်ပုံတွေကိုသာ အခု ပြန်တူးဆွခံရမယ် ဆိုရင်၊ ဒီအရှက်ကွဲမှုကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်အစား သူ သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့ ဆစ်ဘိုရီ စိုးရိမ်လာတယ်။ "အမေ... အဖေက တကယ်တမ်း ဘယ်လို သေသွားတာလဲ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၃ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save