Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသတ်ရမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ့အဖေ သေဆုံးချိန်တုန်းက ဆစ်ဘိုရီက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့အမေ ငိုရင်း သတိလစ်သွားတာရယ်၊ လူကြီးတွေက သူ့နဲ့ ရှောင်ဟွေးကို ရွာလူကြီးအိမ် ခေါ်သွားတာရယ် လောက်ပဲ သူ သိခဲ့တာ။</p> <p>​နောက်ပိုင်း အသုဘကျင်းပတဲ့ အချိန်ရောက်မှ သူ့အဖေ ဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်ခဲ့တာ။ ဘယ်လို သေဆုံးသွားခဲ့လဲ ဆိုတာကိုတော့ ဆစ်ဘိုရီ မသိခဲ့ဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက မေးဖို့ ကြောက်ခဲ့သလို၊ ကြီးလာတော့လည်း သူ့အမေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ သူ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူးလေ။ သူ့နားလည်မှုအရတော့ သူ့အဖေက ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားတာလို့ပဲ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ။</p> <p>​ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အဖေ မသေခင်တုန်းက ဆစ်ဘိုရီ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်၊ သူ့အဖေက တစ်နေ့လုံး ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လှဲနေရပြီး စားဖို့၊ သောက်ဖို့နဲ့ အိမ်သာတက်ဖို့တောင် အကူအညီ လိုအပ်နေတာဆိုတော့၊ တော်တော်လေး အခြေအနေ ဆိုးနေတဲ့ လူမမာ တစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာလေ။</p> <p>​အခုအချိန် ရောက်မှပဲ သူ့အဖေက တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တာ ဆိုတာကို ဆစ်ဘိုရီ သိလိုက်ရတယ်။ သူ့အဖေက ဘာလို့ ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ကနေ ပြုတ်ကျရတာလဲ ဆိုတာကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ခွန်အားဗလ ပြည့်ဝတဲ့ ယောကျ်ား တစ်ယောက်က ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ။</p> <p>​ဒီကိစ္စတွေကို ဆွဲထုတ်လာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့အမေနဲ့ ဦးလေးက ဘာလို့ ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားပြောစရာ ရှာမရ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူ့အလိုအလျောက် သိစိတ်အရ ဒီကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သူ မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​"အစ်ကိုလတ်... သူက နင့်ကို ဦးနှောက်ဆေးထားတာလား။ သူပြောသမျှ အကုန်လုံးကို နင်က ယုံနေတာလား" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "သူက သိသိကြီးနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ။ တို့အဖေ အကြောသေသွားတာက ထုန်ယောင်ဟွေးကို ကယ်ခဲ့လို့လေ။ ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ကနေ ပြုတ်ကျတယ် ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းက သူ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေချည်းပဲ။ တို့အဖေ သေတာ ပြုတ်ကျတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဖျားနာမှုတွေကြောင့်လေ။ တကယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ မှန်တယ်ဆိုရင်တောင်၊ တစ်သက်လုံး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရမယ့် ဘဝကို သည်းမခံနိုင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တို့အဖေ သေဆုံးရတာ သူ့မိသားစု အပြစ်ပဲလေ။ သူက ဒီလို ယုတ္တိမတန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ တာဝန်ယူရမှာကို ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ"</p> <p>​သူတို့အဖေက ထုန်ယောင်ဟွေးကို ကယ်ရင်း သေဆုံးသွားတာလို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားခဲ့တာ။ ထုန်ယောင်က ဒီအချက်ကို စိန်ခေါ်နေပြီး သူမအမေနဲ့ ဦးလေးတို့က ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ရင်တောင်မှ၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပဲ။</p> <p>​အဲဒီတုန်းက သူတို့ မိသားစုက အိမ်မှာ ကလေးသုံးယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်စရာတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေခဲ့ကြတာလေ။ အရူးတစ်ယောက်သာ ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချမှာပေါ့။</p> <p>​လူတိုင်းကို အရူးတွေလို သဘောထားမယ့်အစား၊ ထုန်ယောင်က ပိုပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းတဲ့ လိမ်ညာမှုမျိုးကို စဉ်းစားခဲ့သင့်တာ။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ပြန်မဖြေဘဲ လင်းဖန်ရင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ့အမေဆီက အဖြေကိုပဲ သူ လိုချင်နေတာ။</p> <p>​ထုန်ယောင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်သင့်တယ်။ ထုန်မိသားစုက ဒီတာဝန်ကို အမြဲတမ်း ထမ်းထားဖို့ မသင့်ဘူးလေ။ သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ထုန်ယောင်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းထားရတာကို မြင်ရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတယ်။ အခု ဒီကိစ္စတွေကို ဆွဲထုတ်လာပြီ ဆိုတော့လည်း အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းလိုက်သင့်တာပေါ့။ ဒါတွေကို ဆွေးနွေးရတာ ဘာများ ခက်ခဲနေလို့လဲ။</p> <p>​သားအငယ်ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ လင်းဖန်ရင်းက အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေပြီး၊ မြေကြီးဟသွားရင် ဝင်ပုန်းလိုက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်နေတယ်။ သူမ နှုတ်ခမ်းတွေက အချိန်အတော်ကြာအောင် တုန်ယင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာဘူး။</p> <p>​အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်က လင်းဖန်ရင်း တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အပြစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ဆစ်ဝေမင်းလည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ထုန်ယောင်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျိုတိုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သူမို့၊ သူ့ဦးနှောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် အလုပ်လုပ်သွားပြီး တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဲဒီတုန်းက မင်းယောက္ခထီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖျားနာပြီး သေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဇာစ်မြစ်ကို ပြန်လိုက်ကြည့်ရင်၊ သူက မင်းအဖေကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ မတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဆစ်မိသားစုရဲ့ ဘဝကို ခက်ခဲသွားစေခဲ့တာပဲလေ။ သူ့ရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အကြောင်းပြချက် လုပ်ပြီး မင်းယောက္ခမကို ကျေးဇူးမဆပ်ဘဲ နေလို့ မရဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ယောက္ခထီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြီးစလွယ် ရှင်းပြပြီး လွတ်အောင် ကြိုးစားနေတယ် ဆိုတာကို သူ သိတယ်။ သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဦးလေး... ကျွန်မက ယောက္ခမအပေါ် မကောင်းဘူးလို့ ဦးလေးက အတင်းအကျပ် ပြောနေမှတော့၊ ကျွန်မက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ခွဲခဲ့လဲ ဆိုတာကို အမေ့ကို ပြောပြခိုင်းလိုက်ပါလား။ အမေ ဒေါသထွက်အောင် ကျွန်မ ဘာတွေ မှားယွင်းခဲ့လဲ ဆိုတာကိုလည်း သိချင်နေတာ။ မလောပါနဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ တို့တွေမှာ အချိန်အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့ အာချန် အလုပ်က ပြန်ရောက်ရင်၊ မိသားစုလိုက် အတူတူ ထိုင်ပြီး သေချာ ဆွေးနွေးကြမယ်လို့ အာချန် ပြောထားပြီးသား။ ယောက္ခထီး ဆုံးသွားတုန်းက အာချန်က အသိဉာဏ် ရှိနေပြီဆိုတော့၊ အခု တို့တွေ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းလို့ ရပါပြီ"</p> <p>​ထုန်ယောင် စကားပြောလို့ ဆုံးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ လင်းဖန်ရင်းက ဓားနဲ့ ထိုးခံလိုက်ရသလို တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ ရင်ဘတ်ကို ထုကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်တော့တယ်။ "တော်ကြပါတော့၊ ဆက်မပြောကြနဲ့တော့။ ငါ သေသွားမှပဲ နင်တို့ ရပ်ကြမှာလား"</p> <p>​သူမက တအားကို စိတ်ထိခိုက်သွားလို့ ထင်တယ်၊ မျက်လုံးတွေ လန်သွားပြီး သတိလစ်သွားတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်လို့ သူ့ကို ဖမ်းထားလိုက်နိုင်တယ်။ "မရီး"</p> <p>​"အမေ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးတို့လည်း လန့်သွားကြတယ်။</p> <p>​"နင်က မိန်းမယုတ်ပဲ၊ ငါ့အမေ သေအောင်ကို နင် တမင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာ" အခွင့်အရေး ရသွားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်အပေါ် ဒေါသတွေ ပုံချဖို့ လုပ်ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်အောက်မှာ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားရတယ်။</p> <p>​"အမေ... အမေ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ" ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက အရှေ့ကို ကမန်းကတန်း တိုးသွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို မြင်ကတည်းက၊ သူမ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားခဲ့တာ။ ဆစ်ဝေမင်း ရွာကနေ ထွက်သွားတုန်းက သူမက ငယ်သေးတော့ သူ့ကို သေချာ မမှတ်မိဘူးလေ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ တူတယ် ဆိုတာကို သူ့အမေဆီကနေ ကြားဖူးရုံပဲ ရှိခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးတော့ သူမ သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ဘူး။ အခု ဆစ်ဝေမင်းကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ ကလေးအစစ် ဆိုတာကို သူမ လုံးဝ သေချာသွားပြီ။</p> <p>​နောက်တော့ ဦးလေးဖြစ်သူက ထုန်ယောင်ကို အပြစ်တင်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်လီကျွမ်း ဘာမှ မပြောရဲဘူး။ ထုန်ယောင်နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပေမယ့်လည်း သူမဘက်ကနေတော့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ရုတ်တရက် လူတိုင်းက ယောက္ခထီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စတင် ဆွေးနွေးလာကြချိန်မှာတော့၊ ကျန်လီကျွမ်း တစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ဘဲ ဇာတ်လမ်း ဘယ်လို ဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ဒေါသထွက်ပြီး သတိလစ်သွားတာကို မြင်တော့မှ သူမ တကယ် အသိဝင်လာတော့တယ်။</p> <p>​အခု လင်းဖန်ရင်းကို တစ်ခုခုသာ ဖြစ်သွားရင်၊ သူရော ထုန်ယောင်ပါ ယောက္ခမကို သတ်တဲ့သူတွေ ဆိုပြီး အပြစ်တင်ခံရမှာပေါ့။ အဲဒီကျရင် သူ့သားကို ဘယ်သူက လက်ထပ်ရဲတော့မှာလဲ။</p> <p>​ကံကောင်းစွာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ခဏကြာတော့ သူ ပြန်သက်သာလာပေမယ့်၊ အခု သူ့ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတယ်။</p> <p>​တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ သူက ထုန်ယောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောတယ်။ "ကွာရှင်း၊ တို့တွေ ကွာရှင်းရမယ်။ နင့်ကို တို့မိသားစုရဲ့ ချွေးမအဖြစ် ဆက်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ရှောင်ချန် နင့်ကို ကွာရှင်းကို ကွာရှင်းရမယ်။ သူသာ နင့်ကို မကွာရှင်းရင်၊ သူနဲ့ ငါနဲ့ သားအမိ အဆက်အသွယ် ဖြတ်မယ်"</p> <p>​ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းပစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ထုန်ယောင်ရှေ့မှာ သူမ ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင် တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလိုက်တယ်။ သူမက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အတွေးတွေကို သူမလောက် ဘယ်သူမှ ပိုနားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လင်းဖန်ရင်းက သူမ အရာအားလုံးကို သိနေပြီဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိသွားပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာ သေချာတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရာအားလုံးကို သူမ အပေါ် အပြစ်ပုံချနေတာလေ။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ စိုးရိမ်လာတယ်။ "အမေ... ဒေါသထွက်ပြီး အဲဒီလိုစကားတွေ မပြောပါနဲ့" သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်နေတာကို၊ ဘာလို့ ကွာရှင်းဖို့ လိုရမှာလဲ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကတော့ အရမ်းကို ဝမ်းသာနေတယ်။ သူ့အမေ ဒါကို စောစောကတည်းက သဘောပေါက်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ သူ့အစ်ကိုလတ်ပါ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမယ်။ အဲဒါဆိုရင် သူ့အစ်ကိုကြီးရော အစ်ကိုလတ်ပါ သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြတဲ့ အရင်အချိန်တွေဆီ သူတို့ မိသားစု ပြန်ရောက်သွားနိုင်ပြီလေ။</p> <p>​"မရီး... အနားယူဖို့ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးမယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဆစ်ဝေမင်းက အားနည်းနေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို တွဲကာ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။ စိုးရိမ်နေတဲ့ ဆစ်ဘိုရီက သူတို့နောက်ကနေ လိုက်သွားပေမယ့် ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းအမေ အနားယူဖို့ ငါ အရင် လိုက်သွားပေးမယ်။ မင်းနဲ့ မင်းအစ်ကိုကြီး ထိုင်ပြီးတော့ နောင်ကျရင် မင်းအမေကို ဘယ်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်မလဲ ဆိုတာကို သေချာ ဆွေးနွေးလိုက်ကြဦး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ မိန်းမတွေကိုလည်း သေချာ ထိန်းချုပ်ထားကြ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင်၊ မင်းအမေကို လာခေါ်ဖို့ ငါတို့ အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး ငြင်းခုံချင်နေပေမယ့်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုလတ်... အခန်းထဲက အဲဒီမိန်းမ နှစ်ယောက်က အမေ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေအောင်လုပ်မှာကို နင်က တကယ်ပဲ ခွင့်ပြုပေးနိုင်လို့လား"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့်၊ အသက်ရှူကျပ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို မြင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူတို့ သုံးယောက် ထွက်သွားတာကိုပဲ တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​အခန်းထဲမှာတော့ ကလေးငိုသံတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဆစ်ဘိုရီ အခန်းထဲကို အမြန် ပြန်ဝင်သွားတော့၊ ကျန်လီကျွမ်းက ကလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပွေ့ချီပြီး နို့တိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "မရီး... အမေ့စကားတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်။ သူက ဒေါသထွက်နေလို့ပါ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save