Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> အစ်ကိုကြီး မျက်နှာကိုတောင် သွားမကြည့်ရဲတော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​တကယ်တော့ ဆစ်ဘိုရီက ထုန်ယောင်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ဒီလိုပြောလိုက်ပေမယ့်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ တော်တော်လေး မသေမချာ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ သူက ဘယ်တော့မှ အလကား သက်သက် လျှောက်ပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီအတွေးကို ထုတ်ပြောလာပြီဆိုမှတော့၊ ဒါကို သူ တကယ် အလေးအနက် စဉ်းစားနေတယ် ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ အဆင်ပြေနေတာကို သူ့အမေက ဘာလို့များ ဒီလို ပြဿနာတွေ လာရှာနေရတာလဲ။</p> <p>​သူ့အဖေ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ ဆစ်ဘိုရီမှာ စိတ်မပါတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူ သေသွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတွေကသာ အရေးအကြီးဆုံးလေ။ သူ့အစ်ကိုကြီးကလည်း အိမ်မှာမရှိ၊ ဒီနေရာမှာ ထုန်ယောင်ကို အားပေးကူညီနိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသော ယောကျ်ားဖြစ်တဲ့ သူကလည်း ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ညကျရင် သူ့အစ်ကိုကြီး မျက်နှာကိုတောင် သွားမကြည့်ရဲတော့လောက်အောင် သူ တအားကို ရှက်ရွံ့နေမိတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မွန်းကျပ်နေတဲ့ လေတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ "ရပါတယ်... မတ်လေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။ ဒါ မတ်လေး အပြစ်မှ မဟုတ်တာ။ အစကတည်းက ကျွန်မ ကလေးမရတာကို သူက သဘောမကျဘူးလေ။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်မရသေးသရွေ့ သူက တစ်ရက်လေးတောင် စိတ်ချမ်းသာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို အာချန်နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ သူ အစီအစဉ်ဆွဲတာက အချိန်စောတာနဲ့ နောက်ကျတာပဲ ကွာမှာပါ"</p> <p>​အထူးသဖြင့် လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံကို သူမ သိသွားပြီဆိုတော့၊ လင်းဖန်ရင်းက သူမကို သေတောင် သေစေချင်နေလောက်ပြီ။ ဘေးနားကနေ မီးထိုးပေးနေတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးပါ ရှိနေသေးတော့၊ လင်းဖန်ရင်းက သူမကို သဘောကျနေရင်သာ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့။</p> <p>​သူမ လင်းမိသားစုနဲ့ စလက်ထပ်ခါစတုန်းကဆို လင်းမိသားစုက ဆင်းရဲနေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ။ နူးညံ့ပြီး ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက နောက်ခံအင်အားအဖြစ် ဆစ်ဝေမင်းလည်း မရှိသေးတော့၊ သဘာဝကျကျပဲ ပြဿနာ သိပ်မရှာခဲ့ဘူးလေ။ အခု မိသားစု အခြေအနေ ကောင်းလာတော့ လင်းဖန်ရင်းက သူ့သား အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်လာပြီး အတွေးတွေ ပိုများလာတော့တာပဲ။</p> <p>​ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်၊ ဒါက အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ ကလေးဆိုး တစ်ယောက်ရဲ့ ရမ်းကားမှုပါပဲ... ဘဝအခြေအနေလေး ကောင်းလာတာနဲ့ ချက်ချင်းကို ခေါင်းမော့ချင်လာတော့တာ။</p> <p>​"မရီး... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ လုံးဝ မတွေးပါနဲ့နော်။ အစ်ကိုကြီးက မရီးအပေါ် ကောင်းပါတယ်။ အမေက မရီးတို့နဲ့ အတူတူ နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ သူ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ပါစေ။ မရီးတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်သာ သွေးစည်းညီညွတ်နေရင် အမေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး" ကလေးကို နို့တစ်လှည့်စီ တိုက်နေရင်းနဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက ထုန်ယောင်ကို ဖျောင်းဖျဖို့ မမေ့ခဲ့ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင် ရှိနေလို့သာ ယောက္ခမက သူမကို သိပ်ပြီး ပြဿနာ မရှာတာ ဆိုတာကို နားမလည်လောက်အောင် သူမ မတုံးအပါဘူး။ ထုန်ယောင်သာ မရှိရင်၊ ယောက္ခမက သေချာပေါက် သူမကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ချွေးမအငယ်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ စတင်မှာပဲလေ။</p> <p>​အဲဒီအပြင် ထုန်ယောင်က နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ထားပြီး စီးပွားရေး အမြင်လည်း ရှိတယ်၊ သူတို့လင်မယားအပေါ်လည်း ကောင်းတယ်။ သဘောထားကြီးပြီး ပိုက်ဆံသုံးရမယ့် အချိန်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြေရှင်းရမယ့် အချိန်တွေမှာ ဘယ်တော့မှ တွန့်ဆုတ်မနေဘူး။</p> <p>​သူမ ကလေးမွေးတုန်းကလည်း ပိုက်ဆံ အများကြီး ရခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်း ဒုတိယကလေး၊ တတိယကလေး ထပ်မွေးရင်လည်း ထုန်ယောင်ဆီကနေ ပိုရလာဖို့ သူမ မျှော်လင့်ထားတာ။</p> <p>​ဆစ်ချန်သာ နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုသွားရင် အခြေအနေတွေက အခုလောက် သာယာချင်မှ သာယာမှာလေ။</p> <p>​"စိတ်ချပါ... ရှင့်အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မက အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဘယ်သူ့အိမ်မှာမဆို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကိစ္စတွေကတော့ အမြဲရှိနေတတ်တာပဲလေ။ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သဘောမကျပေမယ့်၊ လင်းဖန်ရင်း ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့်နဲ့တော့ ဆစ်ချန်ကို ကွာရှင်းဖို့ ထုန်ယောင် မစဉ်းစားပါဘူး။</p> <p>​အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နေ့လယ်တောင် ရောက်တော့မယ်။ ဆစ်ဘိုရီတို့ လင်မယား မနက်က ကောင်းကောင်း မစားရသေးတာရယ်၊ ကျန်လီကျွမ်းက ကလေးနို့တိုက်ရလို့ အာဟာရပြည့်တဲ့ အစားအစာတွေ လိုအပ်တာရယ်ကို စဉ်းစားမိပြီး ထုန်ယောင်က ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"နင်တို့တွေ အနားယူလိုက်ကြဦး။ ငါ ဈေးသွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ကာ ထမင်းဟင်း ချက်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက နည်းနည်း စိုးရိမ်သွားပြီး "မရီး... ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်လေ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက မသိစိတ်ကနေ ချက်ချင်း မေးလိုက်တယ်။ "ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ မရီး ဈေးသွားတာကို ရှင်က ဘာလို့ လိုက်သွားဖို့ လိုတာလဲ" သူမ ဈေးသွားရင်ကျ တစ်ခါမှ လိုက်မပို့ပေးဘဲနဲ့။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက အဲဒီလို ယောကျ်ားမျိုး မဟုတ်သလို၊ ထုန်ယောင်ကလည်း သူမ ယောကျ်ားကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရင်ထဲမှာ သိနေပေမယ့်လည်း၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ လှပတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ဆစ်ဘိုရီက ထုန်ယောင်အပေါ် အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေတာတွေကြောင့် ကျန်လီကျွမ်း နည်းနည်းတော့ သဝန်တိုမိတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ထုန်ယောင်က သဘာဝကျကျပဲ ရိပ်မိလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဆစ်ဘိုရီကို ခေါ်သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ "အိမ်မှာပဲ နေပြီး လီကျွမ်း ယွမ်ယွမ်ကို ထိန်းတာ ကူပေးလိုက်ပါ။ ဈေးက သိပ်မဝေးပါဘူး၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ ရပါတယ်" အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူမက ဈေးခြင်းတောင်းကို ယူပြီး ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​အိမ်ထဲမှာ သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ ဆစ်ဘိုရီက ကလေးကို ချက်ချင်း ယူပွေ့လိုက်ပြီး ခဏလောက် ချီထားလိုက်တယ်။ ဘုရားသိပါတယ်၊ သူ့ကလေး ကျိုတိုမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားရတုန်းက သူ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို။ ဒါပေမဲ့ ယောကျ်ား တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ပြာယာခတ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ မဟုတ်ရင် လီကျွမ်း ပိုပြီး စိုးရိမ်သွားမှာပေါ့။</p> <p>​"ကလေးကို ကုတင်ပေါ် ချလိုက်။ ကျွန်မ သေးခံ လဲပေးမလို့" ကျန်လီကျွမ်းက ကုတင်ဘေးက သေးခံတချို့ကို ယူပြီး ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ စတင် လဲပေးတော့တယ်။ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စကားတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "အမေက အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို တကယ်ပဲ ကွာရှင်းစေချင်နေတာလို့ ရှင် ထင်လား"</p> <p>​"ဒေါသထွက်ပြီး ပြောလိုက်တာ နေမှာပါ" ဆစ်ဘိုရီလည်း လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ညည်းတွားလိုက်တယ်။ "သူက ဘာလို့ အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာရတာလဲ။ တို့မိသားစုဘဝလေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကောင်းလာနေပြီကို၊ သူက ရွာမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ဘူးလား။ မရှိတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖန်တီးပြီး စိတ်ဆင်းရဲအောင် လိုက်လုပ်နေရတယ်။ ယွမ်ယွမ် ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ မရီးလည်း သိပ်ပြီး သဘောကျနေတဲ့ပုံ မပေါ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ညနေ အစ်ကိုကြီး အလုပ်က ပြန်လာရင် သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်"</p> <p>​သူမသာ ထုန်ယောင် နေရာမှာဆိုရင်၊ ညနေကျ ယောကျ်ားဖြစ်သူနဲ့ သေချာပေါက် ရန်ဖြစ်မှာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်မှာ ကလေး မရှိသေးဘူး ဆိုပေမယ့် သူက ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်လေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ကလည်း ဆရာဝန်ပဲ ဆိုတော့၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မလောကြဘူးလေ။ လင်းဖန်ရင်းက အလကားသက်သက် စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုအပ်ဘူး။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ထုန်ယောင် အခု ကလေးမရှိတာက ကောင်းပါတယ်။ ယွမ်ယွမ်က မိသားစုရဲ့ မြေးအကြီးဆုံး ဖြစ်နေတော့ အချစ်ပိုခံရနိုင်တာပေါ့။</p> <p>​တကယ်လို့ ထုန်ယောင်က ကလေး လုံးဝ မရနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ သူမက နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးပြီး ထုန်ယောင်ကို မွေးစားဖို့ ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။ အဲဒါဆိုရင် ထုန်ယောင် အနာဂတ်မှာ ကြိုးစားရှာဖွေထားသမျှ အရာအားလုံးက သူမတို့အပိုင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီစကားတွေကို ဆစ်ဘိုရီ ရှေ့မှာတော့ ကျန်လီကျွမ်း မပြောရဲပါဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမယောက်ျား သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာလေ။ သူ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးကို အရမ်း လေးစားပြီး စကားနားထောင်လွန်းတာ ကလွဲရင်၊ သူမယောက်ျားဆီမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး။ သူ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးက သူတို့လင်မယား ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်တာ တော်သေးတာပေါ့။</p> <p>​"အမေ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို ကိုယ်လည်း နားမလည်တော့ဘူး" ဆစ်ဘိုရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောတယ်။ "ဒီည အစ်ကိုကြီး အိမ်ပြန်လာရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>​ဘယ်တော့မှ ပါးစပ်ပိတ်မနေနိုင်တဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက မေးလိုက်တယ်။ "အမေက ဦးလေးကို စိတ်ဝင်စားနေပြီး သူနဲ့ အတူတူ နေချင်နေတာလို့ ရှင် ထင်လား"</p> <p>​ဒါကို ကြားတာနဲ့ ဆစ်ဘိုရီက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​အခု သူတို့ ရောက်နေတာက ခဲအိုအိမ်မှာ ဖြစ်သလို၊ ဆစ်ဘိုရီကလည်း သူမနဲ့ တကယ် ရန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိနေတော့ ကျန်လီကျွမ်းက ပြောင်စပ်စပ်နဲ့ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။ "ကျွန်မ လျှောက်ပြောနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှင့်ရင်ထဲမှာ ဘာအကြောင်းအရိပ်အမြွက်မှ မရှိဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မယုံဘူး။ အမေက နေကောင်းနေရက်နဲ့ ဦးလေးကို ပြုစုဖို့ ကျိုတိုကို လာရတယ် ဆိုတာက မထူးဆန်းဘူးလား။ ပုံမှန်ဆို အမေက တခြားလူတွေ ဘယ်လိုမြင်မလဲ ဆိုတာကို အရမ်း ဂရုစိုက်တတ်တာကို။ အခုတော့ သူက ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့တဲ့ ပုံပဲ"</p> <p>​ယောကျ်ားဖြစ်သူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားမှာကိုသာ မကြောက်ရင်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဦးလေးတို့ ရုပ်ချင်းဆင်နေတဲ့ အချက်ကိုပါ ကျန်လီကျွမ်းက ဖွင့်ပြောလိုက်မိမှာ။</p> <p>​သူမအမေက ယောက္ခမနဲ့ ဦးလေးတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောတတ်တယ်။ သူမက ဒါကို ခဏခဏ ကြားနေရပြီး တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရပေမယ့်၊ သံသယတော့ ဖြစ်နေသေးတယ်။ သူမ ယောက္ခမက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး အိန္ဒြေရှိပြီး အရှက်အကြောက်ကင်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလို့ သူမ ထင်ခဲ့တာ။</p> <p>​မမျှော်လင့်ဘဲ သူမယောက္ခမက အပြင်ပန်းသာ အိန္ဒြေရှိဟန်ဆောင်နေပြီး၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမဆို လုပ်ရဲတဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p>​သူမက နှုတ်ကနေ ထုတ်မပြောပေမယ့်၊ ယောက္ခမအပေါ် သူမရဲ့ အမြင်က တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ယောက္ခမ လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို နည်းနည်းတော့ ရွံရှာမိသွားတယ်။ ယောက္ခထီးက ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို သိသွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်ပြီး သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတောင် ထည့်မပြောတော့ပါဘူး။</p> <p>​မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဆစ်ဘိုရီ ပြန်မငြင်းတော့ပေမယ့်၊ သူ့မျက်နှာကတော့ သိပ်ကြည့်ကောင်းမနေဘူး။</p> <p>​အမှန်တိုင်း ပြောရရင်၊ ဦးလေးနဲ့ ရှောင်ဟွေးတို့ ဒီလောက် ရုပ်ချင်းဆင်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတော့၊ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေအရင်းက အဲဒီလို လူမျိုး ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သူ အမြဲတမ်း လက်မခံချင်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​သူတို့ မိသားစုမှာ ဒီလို အရှက်ကွဲစရာ ကိစ္စတွေသာ တကယ် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ ရွာကို ပြန်သွားဖို့ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုး ရှိတော့မှာလဲ။</p> <p>​သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အဆဲခံ၊ အလက်ညှိုးထိုးခံခဲ့ရတာ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကလေးတွေကို ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာအောင် သူ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။</p> <p>​သူ ပိုတွေးလေလေ၊ သူ့ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး စိတ်အိုက်လာလေလေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူ့အစ်ကိုကြီးက တစ်ခုခုများ သိနေမလားလို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ဒီမိသားစုက ပြီးဆုံးသွားသလောက် ဖြစ်သွားမှာမို့လို့ သူ မမေးရဲခဲ့ဘူး။</p> <p>​သူ့အမေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမှန်း သူ မသိတော့တာကို အသာထား၊ သူ့အမေကလည်း သူတို့ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမှန်း သိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save