Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> တို့တွေနဲ့ အတူတူ မနေဘူးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "နင်က သူ့အတွက် အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနေပြီပဲ၊ ငါက ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ"</p> <p>​ရုတ်တရက် သူမက ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု တစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တဲ့ ကလေးသုံးယောက်လုံးက အခုတော့ သူတို့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူတွေနဲ့ အသီးသီး အခြေကျနေကြပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမကို လုံးဝ မလိုအပ်ကြတော့ဘူးလေ။ ဒါက ကလေးတွေအပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ဗဟိုပြုပြီး ရှင်သန်လာခဲ့တဲ့ လင်းဖန်ရင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။</p> <p>​သူမ ကလေးတွေက သူမကို စွန့်ပစ်သွားကြမှာကို သူမ ထိတ်လန့်နေတာ။</p> <p>​သူမမှာ စည်းစိမ်ချမ်းသာလည်း မရှိ၊ ဩဇာအာဏာလည်း မရှိတော့ ဘာမှ အကူအညီ မပေးနိုင်ဘဲ အသုံးမကျဘူးလို့ ကလေးတွေက ထင်သွားကြမှာကို သူမ ပိုပြီးတောင် ကြောက်နေသေးတယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း အခြေအနေ နည်းနည်း မမှန်တာကို သတိထားမိသွားတော့ ဆစ်ဝေမင်းက ပြောလိုက်တယ်။ "မရီး... ရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အတွေးတွေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိရင် အားမနာဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ"</p> <p>​"အမေက ဘာတွေ တွေးနေစရာ ရှိလို့လဲ" လင်းဖန်ရင်းက ကွာရှင်းမယ့် ကိစ္စကို ကန့်ကွက်လာမှာ စိုးလို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက စကားဝိုင်းကို အမြန် ဝင်လုလိုက်တယ်။ "ဦးလေးက သမီးအတွက် အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပြီးပြီလေ။ အမေက အဲဒီအတွက် ဝမ်းသာနေရမှာပေါ့။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား အမေ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း သူမကို သဘောတူဖို့ မျှော်လင့်ရင်း၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လက်မောင်းကို တံတောင်နဲ့ တွတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး မချိတင်ကဲနဲ့ ပြောတယ်။ "နင့်ဦးလေးရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ငါ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်က ဆုန့်ယွီကို ကျိုတိုအထိ ခေါ်လာပြီးမှ၊ အခု ကွာရှင်းဖို့ အတင်းလုပ်နေတာလေ။ ဆုန့်ယွီကရော သဘောတူပါ့မလား"</p> <p>​ကွာရှင်းတယ် ဆိုတာက လူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ၊ ဆုန့်ယွီကလည်း သဘောတူဖို့ လိုသေးတယ်လေ။ မဟုတ်ရင် ဆုန့်မိသားစုက သေချာပေါက် ပြဿနာ ထပ်ရှာကြဦးမှာပဲ။</p> <p>​"သူ သဘောတူတူ မတူတူ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကွာရှင်းမှာပဲ" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နှာမှုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားနေတာကို မြင်တော့၊ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကို လင်းဖန်ရင်း သိလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်တယ်။ "ဒါဆို အခု သူ ဘယ်မှာလဲ။ လီစီးတီးကို ပြန်သွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်နေရာရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "သူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သမီးက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "သူက နင်နဲ့ အတူတူ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို နင်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ နင်က ဆုန့်ယွီကို ကျိုတိုအထိ ခေါ်လာတာလေ။ သူ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါတို့မှာ တာဝန်ကင်းပါ့မလား။ နင်တို့နှစ်ယောက် ကွာရှင်းမယ် ဆိုရင်တောင်၊ သူ့ရဲ့ သက်သာချောင်ချိရေးကို ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ"</p> <p>​"သမီး... သမီးတို့ ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီ။ သူ ပြန်သွားလား၊ မသွားဘူးလား ဆိုတာ သမီး မသိဘူး။ သူက ခြေလက်အင်္ဂါ အစုံအလင်နဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျ်ား တစ်ယောက်ပဲ၊ သမီးက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ အမေ... အဆုံးမရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးမနေပါနဲ့တော့၊ အလကားသက်သက်လည်း စိုးရိမ်မနေနဲ့တော့" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက စကားပြောနေစဉ်မှာ မျက်လုံးချင်း ဆုံရတာကို ရှောင်လွှဲနေပြီး လင်းဖန်ရင်းကို မကြည့်ရဲဘူး။</p> <p>​ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ဦးလေးက ဆုန့်ယွီကို ခေါ်သွားပြီးကတည်းက၊ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး။ ဦးလေးက သူမကိုလည်း အိမ်အသစ် ပြောင်းပေးခဲ့ပြီး၊ ဆုန့်ယွီကို တွေ့ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝန်မခံဖို့ ပြောထားခဲ့တာလေ။</p> <p>​ဆုန့်ယွီ ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကို ဆစ်ရှောင်ဟွေး မသိပေမယ့်၊ သူ့ကို တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ ဖြစ်သွားလောက်ပြီ ဆိုတာကို သူမ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အကြောင်း ပြောလာတိုင်း သူမက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ကြောက်နေခဲ့တာ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း တစ်ခုခု မပြောရသေးခင်မှာပဲ ဆစ်ဝေမင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "မရီး... ဆုန့်ယွီက အခု အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ သူ့ဘာသာ သူ ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ လီစီးတီးကို ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အားပေးစကားတွေကြောင့် လင်းဖန်ရင်း ဆက်ပြီး စစ်မေးမနေတော့ဘူး။</p> <p>​သူတို့စကားတွေကလည်း အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်။ ဆုန့်ယွီက စာဖတ်တတ်တဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီး ယောကျ်ား တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီအတိုင်း လမ်းပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒီတစ်ခေါက် ဆစ်ဝေမင်း ငှားထားတဲ့ အိမ်က ဆေးရုံနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး၊ လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကြာတယ်။ အဲဒါက စတုရန်းမီတာ ခြောက်ဆယ် အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းလေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နည်းနည်း သေးပေမယ့် လိုအပ်တာတွေ အစုံအလင် ပါရှိတယ်။</p> <p>​ရာသီဥတုက မှုန်မှိုင်းနေပြီး အပူချိန်လည်း ကျဆင်းလာတော့ သူတို့သုံးယောက် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေကြတယ်။ သူတို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက တီဗွီကြည့်ဖို့ စောင်ထဲ တိုးဝင်သွားပေမယ့်၊ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြတယ်။</p> <p>​"မရီး... နောင်ကျရင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ကျိုတိုမှာပဲ နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လီစီးတီးကို ပြန်မလား" ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်းကို ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ "စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့် အစ်ကို မရှိတော့ပေမယ့်၊ မရီးနဲ့ ရှောင်ဟွေးတို့ကို အနိုင်ကျင့်ခံရအောင် ကျွန်တော် ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မရီး ကျိုတိုမှာ နေချင်တယ် ဆိုရင်၊ ဒီမှာ ရှောင်ဟွေးနဲ့ အတူတူ နေလို့ ရပါတယ်။ ဆိုင်ကိုလည်း ကူပြီး ကြည့်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ ရှောင်ဟွေးက စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တတ်ပြီး တခြားလူတွေကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း တအား အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်လောက် လိုချင်နေတာ။ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း၊ ရှောင်ချန်နဲ့ ဘိုရီတို့ ရောက်လာရင် မိသားစု အိမ်ကို ပြန်ဆောက်ပေးဖို့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပေးပါ့မယ်"</p> <p>​သူတို့အိမ်က အခုထိ မြေစိုက်အိမ်လေး ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ လူနေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးလေ။ အခု တူနှစ်ယောက်လုံး အခြေအနေ ကောင်းနေပြီဆိုတော့ အိမ်ဆောက်နိုင်လောက်ပါပြီ။ သူလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး စိုက်ထုတ်ပေးမယ်။ သူတို့ မိသားစုကို အထင်သေးခဲ့တဲ့ ရွာကလူတွေကို ဆစ်မိသားစုက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာကို ပြသရမယ်လေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါသွားတယ်။ ယောကျ်ား တစ်ယောက်က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးတာကို မခံစားရတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာခဲ့ပြီလေ။</p> <p>​ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူမက ရွာမှာ ကလေးသုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရပြီး၊ တခြား မိန်းမတွေက သူတို့ ယောကျ်ားတွေရဲ့ အထောက်အပံ့ ရနေကြတာကို မြင်ရတိုင်း သူမ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးမှု တစ်မျိုးကို အမြဲ ခံစားခဲ့ရတာ။ သူမမှာလည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလား။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ကလေးသုံးယောက် ရှိနေတယ်လေ။ သူမကို မုဆိုးမ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အခွင့်အရေး မယူဘဲ ဘယ်သူကများ တကယ် စစ်စစ်မှန်မှန် ချစ်ပေးနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ကြည့်ရတာ ဆစ်ဝေမင်းက လင်းဖန်ရင်း ကျန်ရစ်ပြီး ရှောင်ဟွေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့် အကြံကို တော်တော်လေး သဘောကျနေတဲ့ပုံပဲ။ သူမသာ တကယ် ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူတို့တွေက မိသားစု သုံးယောက်လိုမျိုး အတူတူ နေနိုင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​အရင်တုန်းက ဆစ်ဝေမင်းက သူမကို ညင်ညင်သာသာ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒီတုန်းက သူက ကွာရှင်းရသေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လူလွတ်တွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့၊ ဆစ်ဝေမင်းများ စိတ်ပြောင်းသွားပြီလားလို့ သူမ တွေးမိတယ်။</p> <p>​သူမ ရင်ထဲက ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖိနှိပ်ထားရင်း၊ သူမက အတင်းပြုံးပြလိုက်တယ်။ "နင်လည်း အိမ်မှာ မရှိတော့တာ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း လီစီးတီးမှာ နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။ ငါ ကျိုတိုမှာပဲ နေပြီး ရှောင်ဟွေးကို အဖော်လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ သူက ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးတော့ တခြားလူတွေကို ဘယ်လို ပြုစုရမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ ပြီးတော့ နင်ကလည်း အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုတော့ ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်လောက် လိုမှာပေါ့"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ဆစ်ဝေမင်း အံ့သြမသွားပါဘူး။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ... မရီးက ကျိုတိုမှာ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဆိုမှတော့၊ ရှောင်ချန်နဲ့ ဘိုရီကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ပြီးသွားရင်၊ မရီးတို့ အသွားအလာ လွယ်အောင် ဆိုင်နားမှာ နေရာအသစ် တစ်ခု ထပ်ငှားပေးမယ်"</p> <p>​သူတို့အတွက် နေရာအသစ် ထပ်ငှားပေးမယ် ဟုတ်လား။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက မဆိုင်းမတွ မေးလိုက်တယ်။ "နင်က တို့တွေနဲ့ အတူတူ မနေဘူးလား"</p> <p>​သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားပြီးနောက်၊ ဆစ်ဝေမင်းက နေရခက်စွာနဲ့ အကြည့်လွှဲသွားပြီး လည်ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။ "မရီး... ကျွန်တော်က အခုမှ ကွာရှင်းထားတာ၊ မရီးကလည်း တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့၊ တို့တွေ ဆက်ပြီး အတူတူ နေကြမယ် ဆိုရင် အတင်းအဖျင်းတွေ ထွက်လာနိုင်တယ်လေ"</p> <p>​ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ၊ ဆစ်ဝေမင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ပိုထက်မြက်လာပြီး ပိုမို သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းလာရတာနဲ့အမျှ၊ အတိတ်က သူ့ရဲ့ အမှားတွေအတွက် သူ ပိုပိုပြီး နောင်တရလာတယ်။ သူက ကွာရှင်းထားတယ် ဆိုပေမယ့်လည်း လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် အသက်သွင်းဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p>​စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ဒီလိုကိစ္စတွေသာ သူ့ဖောက်သည်တွေဆီ ရောက်သွားရင် သူ ကျိုတိုမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ။</p> <p>​အတိတ်က အဲဒီအမှားတွေကို သူ ကျူးလွန်ခဲ့ရတာက အဓိကအားဖြင့် သူက လူပျိုပေါက်အရွယ် ဖြစ်နေပြီး၊ လင်းဖန်ရင်းကလည်း ငယ်ရွယ်လှပနေခဲ့လို့ပဲ။ ဇနီးလည်း မရှိ၊ တခြား မိန်းမတွေနဲ့လည်း တစ်ခါမှ မပတ်သက်ဖူးတဲ့ ဆစ်ဝေမင်း အတွက်တော့ ဒါက အချိန်ကိုက် ဗုံးတစ်လုံးလိုပဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုက အိမ်မှာ ရှိခဲပြီး၊ သူက နေ့တိုင်း လင်းဖန်ရင်းနဲ့ အတူတူ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်၊ အတူတူ ထမင်းစား၊ သူမ ရေချိုးဖို့ ရေကူခပ်ပေးနဲ့၊ သူတို့ ဘဝတွေက လင်မယားတွေလို ရောယှက်နေခဲ့တာလေ။</p> <p>​သူတို့ စည်းကျော်သွားခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်မှာ၊ သူက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး၊ ကြောက်ရွံ့ကာ သူ့ကိုယ်သူ ရွံရှာမိခဲ့တယ်။ သူ့အစ်ကိုကို သစ္စာဖောက်လိုက်တယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ စတင်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့၊ တချို့အရာတွေက စွဲလမ်းစေတဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေလို ဖြစ်သွားတော့တာပဲ။</p> <p>​ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူက သူ့အမှားတွေကို သိဖို့ နောက်ကျလွန်းသွားတယ်။ သူက သူ့အစ်ကိုကို ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့သလို၊ လင်းဖန်ရင်းကိုလည်း နှိပ်စက်မိခဲ့ပြီလေ။</p> <p>​ဒီနေ့အချိန်မှာတော့၊ ဖြစ်ပြီးသား အရာတွေက ဖြစ်ပြီးသွားပြီမို့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ လုပ်နိုင်တာ တစ်ခုတည်းက လင်းဖန်ရင်းအပေါ် သူ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက သာမန် ခဲအို တစ်ယောက်ရဲ့ အနေအထားမှာပဲ ကန့်သတ်ထားနိုင်ပြီး၊ ပုံမှန်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ဘယ်အရာမဆို လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၇ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save