Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွာကလူတွေ ကွယ်ရာမှာ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "ငါက သူ့သမီးအရင်းမှ မဟုတ်တာ၊ သူ ငါ့ကို သမီးအရင်းလို ဆက်ဆံဖို့ ဘာလို့ မျှော်လင့်ရမှာလဲ။ သူက လူငယ်တွေရဲ့ ဘဝထဲကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ နေရင်ကို တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ" ကံမကောင်းစွာနဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဒီသဘောတရားကို နားမလည်ခဲ့ဘူးလေ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက နေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မရီး... မရီးက တော်တော်လေး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တွေးတတ်တာပဲ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒါကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။ တို့အမေက ဘိုရီ့ထက် ရှောင်ဟွေးကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်သလို ကျွန်မအပေါ်လည်း သိပ်မကောင်းဘူးလေ။ ကျွန်မ ကလေးမွေးတုန်းက ကလေးထိန်း ငှားချင်တာကို သူက ပိုက်ဆံဖြုန်းတာဆိုပြီး ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေး ကွာရှင်းတော့မယ် ဆိုတာကို ကြားတာနဲ့ ရွာကို ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ ကျွန်မကို ပြုစုပေးခဲ့တာ ရက်သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး"</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း အကြောင်းကို ပြောရင်း ကျန်လီကျွမ်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ "မရီး... ရှောင်ဟွေးက တို့ဦးလေးနဲ့ အရမ်းတူတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုတွေးလဲ ဆိုတာ ကျန်လီကျွမ်း မသေချာပေမယ့်၊ သူမ ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့ရတာတွေကို ဖွင့်ပြောချင်နေတာ။ ဒါ့အပြင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လင်းဖန်ရင်းရဲ့ ချွေးမတွေ ဖြစ်နေပြီး၊ အခု လင်းဖန်ရင်းနဲ့ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေကြတော့ ထုန်ယောင်က အတင်းပြောဖို့ အကောင်းဆုံး အဖော်ပဲလို့ သူမ ထင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ တကယ် တူကြတာပဲ။ ရှောင်ဟွေးက ဘိုရီတို့၊ အာချန်တို့နဲ့ မတူဘဲ ဦးလေးနဲ့ သွားဆင်နေတာ တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတယ်နော်"</p> <p>​လှေကားခွင်ကို ရောက်တော့ ကျန်လီကျွမ်းက ထုန်ယောင်ကို လှေကားပေါ် ဆက်မတက်စေဘဲ ဆွဲထားလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်တဲ့ဟန်နဲ့ ပြောတယ်။ "မရီး... ကျွန်မ မရီးကို ပြောပြစရာ ရှိတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပြနဲ့နော်။ ဘိုရီသာ သိသွားရင် ကျွန်မနဲ့ သေချာပေါက် ရန်ဖြစ်မှာ"</p> <p>​"ပြောလေ" ကျန်လီကျွမ်း ဘာပြောမလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိတဲ့ ထုန်ယောင်က တမင်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတဲ့ ပုံစံလေး ဖမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​သူမ နည်းနည်းပါးပါးပဲ သိထားတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေခဲ့တာလေ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ မရှိတာ သေချာတော့မှ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ယောက္ခမနဲ့ ဦးလေးတို့ရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံကို ရွာက လူကြီးတွေ အကုန် သိကြတယ်။ ကောလာဟလတွေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားခဲ့တာ။ အဲဒီကိစ္စကြောင့် ကျွန်မ အမေနဲ့ အဖေတောင် ခဏခဏ စကားများခဲ့ကြသေးတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်တယ်။ "ကွယ်ရာမှာ လူတွေက ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"</p> <p>​"မရီးက ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ" ကျန်လီကျွမ်းက ထုန်ယောင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ယောက္ခမနဲ့ ဦးလေးတို့က ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြပြီး၊ ရှောင်ဟွေးက ယောက္ခထီးရဲ့ ကလေးအရင်း မဟုတ်ဘူးလို့ လူတွေက ပြောကြတာလေ။ အစကတော့ ကျွန်မ မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါ တကယ်ပဲလို့ ခံစားနေရပြီ။ မဟုတ်ရင် ရှောင်ဟွေးက ဘာလို့ ဦးလေးနဲ့ ဒီလောက်တောင် သွားတူနေရမှာလဲ"</p> <p>​"တူမ တစ်ယောက်က ဦးလေးနဲ့ တူတာက သိပ်တော့ မဆန်းပါဘူးလေ။ ဒီအချက်လေး တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ သူတို့ကို အကဲဖြတ်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား" ထုန်ယောင်က ကျန်လီကျွမ်းဆီက လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပိုထွက်လာအောင် တမင်တကာ သံသယဝင်ဟန် ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်လီကျွမ်းက သက်သေတွေ ချက်ချင်း ထပ်ထုတ်ပြတော့တယ်။ "မရီး... ကျွန်မတို့ အိမ်က သူတို့အိမ်နဲ့ နီးတော့ တခြားလူတွေထက် ပိုသိတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ဝင်းကို ခြံစည်းရိုး မခတ်ရသေးခင်တုန်းက၊ ပူအိုက်တဲ့ နွေရာသီ ညတွေဆို သစ်ပင်အောက်မှာ အိပ်ကြတာလေ။ အဲဒီအချိန် သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ပြီး ရေချိုးကြတာကို ခဏခဏ မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ အမေက ပြောတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်မ အဖေက ညဘက် ဘယ်သူနဲ့ အိပ်လဲဆိုပြီး ရှောင်ဟွေးကို စနောက်ပြီး မေးကြည့်တော့၊ သူမက ဦးလေးကိုပဲ အမြဲ ပြောခဲ့တာလေ။ အဲဒီတုန်းက လျှောက်ပြောရမလား ဆိုပြီး အမေက သူ့ကို ဆူသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေးက အရမ်း ငယ်သေးတော့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အံ့သြသွားဟန် ဆောင်လိုက်တယ်။ "ဒါတွေအပြင် တခြားကိစ္စတွေရော ရှိသေးလား။ ယောက္ခထီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေပေါ့"</p> <p>​"အများကြီး ရှိသေးတာပေါ့၊ ကျွန်မ ပြောပြမယ်..."</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်း စကားဆက်ပြောမလို့ လုပ်နေတုန်း၊ လှေကားထစ်တွေဆီကနေ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာလို့ သူမ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "မရီး... နောက်မှပဲ ဆက်ပြောပြတော့မယ်"</p> <p>​သူမ စကားပြောလို့ ဆုံးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ လျိုချင်းက အပေါ်ထပ်ကနေ ဆင်းလာတယ်။ သူတို့အနားက ဖြတ်သွားချိန်မှာ လျိုချင်းက သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်သွားလို့ ကျန်လီကျွမ်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​"သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ သူ့ကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ သူက ငါတို့ကို လာစိုက်ကြည့်သွားသေးတယ်။ ငါက တောကလာလို့ အထင်သေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မရီးနဲ့များ အငြိုးရှိနေလို့လား"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာ တစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ နေကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရင်းနှီးနေရမှာကို၊ ထုန်ယောင်က သူ့ကို နှုတ်မဆက်တာက ထူးဆန်းနေတယ်လေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဝန်ခံလိုက်တယ်။ "အရင်က ငါတို့ နည်းနည်း သဘောထား ကွဲလွဲဖူးတယ်။ သူက ငါ့ကို ကြည့်မရတော့ ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောလေ့ရှိတယ်။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ တို့တွေ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ဝယ်ပြီး ဝန်ထမ်းအိမ်ရာကနေ ပြောင်းသွားရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အပေါ်ထပ် တက်ကြရအောင်။ အာချန် ပြန်ရောက်လောက်ပြီ"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်း အံ့သြသွားပြီး ထုန်ယောင် အနောက်ကို အမြန်လိုက်သွားတယ်။ "မရီး... မရီးတို့က ကျိုတိုမှာ အိမ်ဝယ်မလို့ စီစဉ်နေတာလား။ ဒီမှာပဲ အခြေချတော့မှာပေါ့"</p> <p>​"အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ ဟုတ်တာပေါ့" အရင်ဘဝက အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်တဲ့အထိ ဆစ်ချန်က ကျိုတိုမှာပဲ နေခဲ့တာဆိုတော့၊ ဒီဘဝမှာလည်း သိပ်ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​"ကျိုတိုမှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုရင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မှာပဲနော်" ကျန်လီကျွမ်းက နည်းနည်း အားကျနေတယ်။ "ဘိုရီနဲ့ ကျွန်မ သေမတတ် အလုပ်လုပ်ရင်တောင် အဲဒီလောက် မတတ်နိုင်ဘူး။ မရီးတို့ ကလေးရပြီး ကျိုတိုမှာ မွေးလာရင် သူတို့နေဖို့ အိမ်ရှိနေပြီပေါ့။ အနာဂတ်မှာ ယွမ်ယွမ်လေးက ကျွန်မလို အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အမေကိုများ အထင်သေးသွားမလား မသိဘူး"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ပညာရေး သိပ်မမြင့်မားပေမယ့်၊ ကျိုတိုမှာ နေထိုင်တာက လီစီးတီးထက် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သိထားတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရွာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ မြို့ငယ်လေးမှာတော့ ကျိုတိုကလာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အထက်တန်းလွှာလို့ သတ်မှတ်ကြတာပဲလေ။</p> <p>​"ကျိုတိုမှာ နေမှ အရည်အချင်း ရှိတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ နင်နဲ့ ဘိုရီတို့လည်း လီစီးတီးမှာ အဆင်ပြေနေကြတာပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းလိုလိုက နင်တို့ကို အားကျနေကြတာ" ခဏရပ်သွားပြီးနောက် ထုန်ယောင်က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။ "အနာဂတ်မှာ ယွမ်ယွမ်လေးက ကျိုတိုမှာ ကြီးပွားချင်တယ် ဆိုရင်လည်း၊ ငါတို့ ကူညီပေးမှာပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က အလွယ်တကူ ကတိပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ဒီလို ပြောလိုက်ပြီဆိုရင်၊ ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ မိသားစုကို ကူညီပေးဖို့ တကယ် စဉ်းစားနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လင်းလက်သွားတယ်။ "မရီး... သိပ်ကောင်းတာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ကျိုတို တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရအောင် ယွမ်ယွမ်ကို ကျွန်မ သေချာပေါက် စာကြိုးစားခိုင်းရမယ်။ နေဦး... ကျိုတို တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဆေးကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရအောင် သူ့ကို ဆေးပညာ သင်ခိုင်းရမယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်ဆီက ကတိစကား ရလိုက်တော့ သူမ ပိုပြီး စိတ်အေးသွားတယ်။ သူမနဲ့ ဘိုရီတို့က ဒီဘဝမှာ ထုန်ယောင်တို့ အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူမ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမသား အောင်မြင်လာမယ် ဆိုရင်လည်း လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် လှေကားတက်ရင်း စကားပြောလာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆစ်ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆစ်ချန်က သိပ်ပြီး ပျော်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး၊ ကြည့်ရတာ မနက်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို သူ သိသွားတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာတော့ ဆစ်ဘိုရီက ဈေးခြင်းတောင်းတွေကို ယူဖို့ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး" ကျန်လီကျွမ်း အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ ဆစ်ချန်ကို အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ဆစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ" ဆစ်ဘိုရီက ပစ္စည်းတွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ကလေး အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပါလာတာကို မြင်တော့၊ ထုန်ယောင် ဝယ်ပေးတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူ တွက်ဆလိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး ကျေးဇူးနဲ့ ကလေးအတွက်ရော တို့အတွက်ပါ ဒါတွေ ရခဲ့တာ။ သူ့ကို မဝယ်ဖို့ ငါ တားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရဘူးလေ။ မရီးရဲ့ မိဘတွေကလည်း ယွမ်ယွမ်လေးအတွက် အနီရောင် စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ သစ်အယ်သီး ပေါင်တော်တော်များများကိုပါ ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သေးတာ။ ဒီခရီးစဉ်အတွက် တို့တွေက သူတို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားလို့ ငါ တကယ် အားနာတာပဲ" အခုတော့ ကျန်လီကျွမ်းက အကျိုးအမြတ်တွေ ရသွားပြီဆိုတော့ စကားတွေကို ချိုသာစွာ ပြောဆိုနေပြီး ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ချီးကျူးနေတော့တယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ဘိုရီလည်း နည်းနည်း အားနာသွားတယ်။ သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့အတွက်လည်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက စကားပြော သိပ်မတတ်တော့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘဲ၊ စကားဘယ်လို ဆက်ပြောရမလဲ မသိစွာနဲ့ နေရခက်စွာ ရပ်နေတော့တယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန်ဘက် လှည့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို တခြားခေါင်းစဉ် တစ်ခုဆီ လွှဲလိုက်တယ်။ "ရှင်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ဦးလေးအိမ်ကနေ အမေ့ကို ဘယ်တော့ သွားခေါ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးပြီးကြပြီလား"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားတာနဲ့ ဆစ်ဘိုရီရဲ့ မျက်နှာက ညှိုးကျသွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ "မဆွေးနွေးရသေးပါဘူး။ မရီးတို့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်က မနက်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို အစ်ကိုကြီးကို ပြောပြနေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၉၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save