Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၄၀၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဘယ်အချိန်မဆို ရူးသွပ်သွားနိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ ပြောတာကို ကြားတော့ ထုန်ယောင်နဲ့ ကျန်လီကျွမ်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို ကြည့်နေတာကို သတိထားမိတော့ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "သူ့ကို သွားမခေါ်နဲ့တော့၊ သူက ဦးလေးနဲ့ပဲ အတူတူ နေချင်တယ် ဆိုမှတော့ နေပါစေ"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ပြောတယ်။ "အဲဒါ နည်းနည်း ပြဿနာ မရှိဘူးလား။ ရွာမှာသာ သတင်းပေါက်ကြားသွားရင် တခြားလူတွေက တို့ကို ဘယ်လိုများ ပြောကြမလဲ မသိဘူးနော်"</p> <p>​အဲဒီသတင်းသာ ရွာကို ရောက်သွားရင်၊ သူမ မိသားစုအတွက်လည်း အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး သူမအတွက်လည်း မျက်နှာပျက်စရာကြီး ဖြစ်သွားမှာလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဆစ်ဘိုရီက ပြောတယ်။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးမှာ ဘာအတွေးတွေ ရှိလဲဆိုတာကို ပြောပြပါ။ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီး စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သူ တော်တော်လေး ဝေဖန်မိတယ်။ သူ့အမေက သူ့ဦးလေးနဲ့ အတူတူ နေတာဟာ အရှက်ရစရာ တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။</p> <p>​သူ့အမေကို သွားမခေါ်တာက အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ သူ ယုံကြည်တယ်။ သူတို့သာ သွားခေါ်ရင် သူ့အမေရဲ့ ဒေါသက ပိုကြီးလာဦးမှာပဲ။ ကွာရှင်းဖို့ နောက်ထပ် ပြဿနာ ထပ်ရှာလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။</p> <p>​သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့က အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနေကြတာမို့၊ သူ့အမေကြောင့် သူတို့ အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးသွားတာကို သူ မလိုလားဘူး။</p> <p>​သူတို့ မိသားစုလေး နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိလာဖို့က လွယ်ကူခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "နောက်နှစ်ကျရင် တို့တွေ အိမ်ဟောင်းကို ပြင်ဆောက်ကြမယ်။ သူ အဲဒီကို ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုရင်၊ လစဉ် စားစရိတ်ကို ငါ ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ သူ မပြန်ချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း သူ့သဘောပဲ။ သူ မပြန်ရင်တော့ ငါ စားစရိတ် ဘာမှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ မင်းတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ သဘောပဲ"</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ကျန်လီကျွမ်း စိတ်အေးသွားတယ်။</p> <p>​ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ နောက်ထပ် ကုန်ကျစရိတ် တစ်ခုကို သက်သာသွားနိုင်တာပေါ့။</p> <p>​သူမက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက္ခမအကြောင်းကို ခေါင်းထဲ ထည့်မထားချင်ပါဘူး။ လင်းဖန်ရင်းက ကျိုတိုမှာ နေဖို့ အတင်းလုပ်နေတယ် ဆိုရင်လည်း၊ နောင်ကျရင် သူတို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမယ့် လူတစ်ယောက် လျော့သွားတာမို့ ပိုတောင် အလုပ်သက်သာသေးတယ်။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းဖန်ရင်းက သူမအတွက် ကလေးထိန်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ဘိုရီ ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မယ်။ အမေ ပြန်သွားရင် သူ့ကို သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ အမေ မပြန်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း စားစရိတ် ဘာမှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုမှတော့၊ လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို စားစရိတ် ထောက်ပံ့ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်သူက တကယ် မှားနေလဲဆိုတာကို သူ စဉ်းစားပါစေ"</p> <p>​သူ ပိုပြောလေလေ၊ လင်းဖန်ရင်းအပေါ် ပိုပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်လာလေလေပဲ။</p> <p>​"ဒီရက်ပိုင်း အမေ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်တော့ဘူး။ ကျိုတိုကို လာပြီး ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဦးလေးကို ပြုစုဖို့ပဲ စွဲလမ်းနေတယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ဟွေးကလည်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသိမပေးဘဲ ဆုန့်ယွီနဲ့ လက်ထပ်သွားပြီး အခု လက်ထပ်တာ သိပ်တောင် မကြာသေးဘူး၊ ကွာရှင်းချင်တယ် ဆိုပြီး ပြဿနာ ရှာနေပြန်ပြီ။ အိမ်ထောင်ပြုတယ် ဆိုတာကို သူ ဘာမှတ်နေလဲ မသိဘူး။ ရွာကလူတွေ ကွယ်ရာမှာ တို့ကို ဘယ်လို ပြောနေကြမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး နာမည်ကို ကြားတော့ ဆစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ "ရှောင်ဟွေး ကိစ္စတွေကို တို့တွေ ခေါင်းထဲ ထည့်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ၊ လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကွာရှင်းသည်ဖြစ်စေ သူ့သဘောအတိုင်း ထားလိုက်တော့"</p> <p>​"ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ရှောင်ဟွေးက ဒီရက်ပိုင်း ဘိုရီနဲ့ ကျွန်မကို လေးစားမှု မရှိဘဲ တော်တော်လေးကို ဆိုးသွမ်းနေတာ။ နောက်ဆိုရင် သူ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ ဝင်မပါတော့ဘူး၊ ဘိုရီလည်း ဝင်မပါသင့်ဘူး" ကျန်လီကျွမ်းက ယောက္ခမ အကြောင်းကို မပြောရဲပေမယ့်၊ ရှောင်ဟွေး အကြောင်းကိုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲတယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူမကို အမြဲတမ်း အထင်သေးနေတယ် ဆိုတာ သူမအတွက် ရှင်းလင်းနေတာပဲ။</p> <p>​သူမ မိသားစုက ဆစ်မိသားစုလောက် အခြေအနေ မကောင်းပေမယ့်၊ သူမ အနာဂတ်က ဆစ်ရှောင်ဟွေးထက် ပိုတောက်ပနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူမ သေချာ သိတယ်။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး လုပ်ချင်ရာ ဆက်လုပ်ပါစေပေါ့။</p> <p>​အခု အစ်ကိုကြီးရော ဘိုရီပါ ရှောင်ဟွေးကို ဂရုမစိုက်တော့မှတော့၊ ဝင်ငွေလည်း မရှိတဲ့ သူမ ယောက္ခမက ဘာမှ သိပ်ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။</p> <p>​ဦးလေးက ရှောင်ဟွေးကို ဂရုစိုက်ပေးချင်ပေးမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် သားတစ်ယောက် ရှိနေတော့ သူ့အမွေတွေကို သားအတွက် ထားခဲ့ရမှာပဲလေ။ ရှောင်ဟွေးသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်သွားနေရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ လက်ဗလာနဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့ရမှာ။</p> <p>​ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေက လာဖို့ ရှိပါသေးတယ်။</p> <p>​"အင်း" ဆစ်ချန်က ခံစားချက်မပါတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က တိတ်တိတ်လေး နေနေခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်း စကားပြောလို့ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကာ ဆစ်ချန်ကို မေးလိုက်တယ်။ "ကို့အမေက တို့တွေကို ကွာရှင်းခိုင်းနေတဲ့ အပေါ် ကို ဘယ်လို ထင်လဲ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ၊ သူမ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက တစ်ပြားမှ မကုန်ခဲ့ဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး"</p> <p>​"..." ဆစ်ချန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထုန်ယောင် အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူမ နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။ "အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အရမ်း ချစ်ကြတာ၊ ဘာလို့ ကွာရှင်းရမှာလဲ။ ကြည့်ရတာ တို့အမေ ခေါင်းရှုပ်နေလို့ နေမှာပါ။ မရီး... အရမ်း မတွေးပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက် ချစ်နေသရွေ့ လုံလောက်ပါပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတူတူ ဖြတ်သန်းရမယ့်သူတွေက အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက်ပဲလေ"</p> <p>​"တို့တွေ အတူတူ ဖြတ်သန်းရမှာ မှန်ပေမယ့်၊ သူက ဒီလို ပြဿနာတွေပဲ ဆက်ရှာနေရင် တို့တွေအတွက် ဘယ်ကိုမှ ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဒီစကားက အဓိပ္ပာယ်ပါပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်းဖန်ရင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် ထုန်ယောင်လည်း စိတ်ကုန်သွားနိုင်တယ်လေ။</p> <p>​"ကိုယ် နားလည်ပါတယ်" ဆစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။</p> <p>​အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ဆစ်ဘိုရီကို ပြောတယ်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ မင်းတို့ အနားယူဖို့ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါပြီ"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကလေးကို ပွေ့ချီဖို့ အမြန်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​အေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုကို ထည့်တွက်ပြီး၊ ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို လိုက်မလာခိုင်းဘူး။ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဆစ်ဘိုရီနဲ့ ကျန်လီကျွမ်းကို ဟိုတယ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။</p> <p>​အခန်းထဲ ဝင်ပြီးနောက် ဆစ်ချန်က အပေါ်ထပ်ကို မတက်ဘူး။ ဆစ်ဘိုရီက ဆစ်ချန်နဲ့ သီးသန့် စကားပြောချင်တာကြောင့်၊ ကျန်လီကျွမ်းကို ကလေးခေါ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို အရင်တက်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဟိုတယ် အဝင်ဝမှာ ရပ်နေကြပြီး၊ အပြင်ဘက်မှာ အေးစက်တဲ့ လေတွေ တိုက်ခတ်နေတယ်။ ဆစ်ဘိုရီ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... အဖေက တကယ်တမ်း ဘယ်လို သေသွားတာလဲ။ ဖျားနာပြီး သေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာလား။ အဖေက ဘာလို့ ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချခဲ့ရတာလဲ"</p> <p>​တကယ်တမ်း ဆစ်ဘိုရီ မေးချင်ခဲ့တာက သူ့အမေနဲ့ ဦးလေးတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲဆိုတာကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အမေ ဖြစ်နေတော့ ဒီမေးခွန်းတွေကို မေးထွက်ဖို့ သူ ခက်ခဲနေခဲ့တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဆစ်ဘိုရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "မင်း တကယ် သိချင်လို့လား"</p> <p>​"အင်း" ဆစ်ဘိုရီက ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ ဆစ်ချန်က အမှောင်ထုထဲကို အကြည့်လွှဲသွားတယ်။ "အဖေက မမြင်သင့်တာတွေကို မြင်သွားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာ"</p> <p>​မနှစ်မြို့စရာ အမှတ်တရတွေကို ပြန်လည် သတိရသွားတဲ့အလား၊ သူ့မျက်နှာက ဓားသွားလို အေးစက်ပြီး တင်းမာသွားတယ်။</p> <p>​သူက ဘာကိုမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခဲ့ပေမယ့်၊ ဆစ်ဘိုရီရဲ့ စိတ်ထဲက မေးခွန်းကိုတော့ သူ ဖြေလိုက်ပါတယ်။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တယ် ဆိုပေမယ့်၊ သူ အရူးမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​မမြင်သင့်တာ ဆိုတာ ဘာလဲ။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။</p> <p>​ဦးလေး၊ ရှောင်ဟွေးနဲ့ သူ့အမေ အတူတူ ရှိနေတာတွေကို တွေးလိုက်တော့ အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားတယ်။</p> <p>​ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဆစ်ဘိုရီရဲ့ မျက်နှာက ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ထက်တောင် ပိုကြည့်ရဆိုးသွားတယ်။ သူ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး၊ သွားကြိတ်ကာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​သူက ရူးသွပ်သွားတော့မယ့် သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ဘာသာ စိတ်ပြန်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေသလို တိတ်တိတ်လေး နေနေလိုက်တယ်။</p> <p>​တော်တော်လေး ကြာပြီးမှ ဆစ်ဘိုရီက လက်သီးကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ဆစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဒါကို အစကတည်းက သိနေခဲ့တာလား"</p> <p>​သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ သူ့အသံက အက်ကွဲနေပြီး၊ သူ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ သိသာတယ်။</p> <p>​"အင်း" ဆစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အသံက လေးလံနေတယ်။ "ငါတို့ ကျိုတို ဆေးရုံမှာ ရှိနေကတည်းက ငါ သိခဲ့တာ"</p> <p>​ရုတ်တရက် ဆစ်ဘိုရီက ဆစ်ချန်ကို သနားကြင်နာစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူ့အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဒါကို သိခဲ့ရတာပဲ။ သူ့အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူ့အစ်ကိုရဲ့ စရိုက်က အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သွားတာလည်း မဆန်းပါဘူးလေ၊ အခုတော့ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားပြီ။</p> <p>​အဲဒါက ဆစ်ချန်ရဲ့ စရိုက်လို့ပဲ သူ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ရင်ထဲမှာ မြိုသိပ်ထားရတဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးက သူတို့အားလုံးထဲမှာ အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို အခုမှ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူသာ ဆစ်ချန် နေရာမှာဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရူးသွားလောက်ပြီ။</p> <p>​အခုအချိန်မှာတော့ ဆစ်ဘိုရီက သူ့ဦးလေးကို သွားရှာပြီး သေချာ ရိုက်နှက်ဆုံးမချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p>​နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ အရမ်းချစ်ခဲ့တဲ့ ညီမက သူ့ဦးလေးရဲ့ ကလေး ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို တွေးလိုက်တော့၊ သူ့ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး နာကျင်ရတဲ့ ခံစားချက်တွေပဲ ကျန်ရစ်စေခဲ့တယ်။</p> <p>​အခုအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို သူ ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိတော့ဘူး။</p> <p>​ရုတ်တရက် စိတ်လိုက်မာပါနဲ့ သူက စိတ်ဆင်းရဲပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတယ်။</p> <p>​သူ့ဦးလေးကို ရိုက်နှက်ပြီး သူ့ဒေါသတွေကို ဖွင့်ထုတ်ပစ်ချင်တယ်၊ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုးနဲ့များ သူတို့ရှေ့ကို လာရဲရတာလဲလို့ သူ မေးခွန်းထုတ်ချင်တယ်။</p> <p>​သူက သူ့အဖေကိုရော နည်းနည်းလေးမှ မလေးစားဘူးလား။</p> <p>​သူ့အဖေ သေဆုံးရတာကို ထုန်မိသားစုအပေါ် အပြစ်ပုံချရဲတဲ့ သတ္တိမျိုး သူ့ဦးလေး ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၄၀၀ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save