Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 364</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်မိသားစုက မိခင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံ၌ ယန်မိသားစု၏ သခင်လေး ယန်ကျာ့က မဟာတာအိုပြင်ပရှိ နတ်ဆိုးများအလယ်၌ ဓားရှည်တစ်လက်ကို အဆက်မပြတ် လွှဲယမ်းနေ၏။ သူလွှဲယမ်းလိုက်တိုင်း ပေတစ်သောင်းခန့် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အရာအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထက်မြက်သော ဓားအဟုန်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားတာအိုဖိအားတို့က ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အဆက်မပြတ် ပြန့်နှံ့နေကာ အချို့သော မဟာတာအိုပြင်ပရှိ နတ်ဆိုးများကို အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲအောင် ဖိအားပေးထား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရား၏ ဘေးရှိ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက ယန်ကျာ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ဓားတာအိုက လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်၏။ "အကယ်၍ မင်းသာ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် အနိုင်ရဖို့ ယုံကြည်မှု ဘယ်လောက် ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသား၏ အကြည့်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ မောက်မာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။ "ဆယ်ပုံဆယ်ပုံ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက မေးလိုက်၏။ "ဆယ်ပုံဆယ်ပုံ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက ကောင်းကင်ယံရှိ ယန်ကျာ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ဓားတာအိုက မဆိုးပေမယ့် သူက သေမျိုးတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ။ သွေးမျိုးဆက်အရပြောရရင် ကျွန်တော်က သူ့ထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်နေတယ်..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရား ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက စကားရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကာ ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ကောင်းကင်ယံရှိ ယန်ကျာ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ "ဟွိုင်ချင်း... မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက မင်းကိုယ်မင်း အရမ်းယုံကြည်လွန်းနေတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတာက မကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေမယ့် အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှုရှိတာကတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မောက်မာမှုနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို အထင်သေးမှုတွေကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့သူ ဘယ်လောက်တောင် ရှိခဲ့လဲဆိုတာကို မင်းသိထားသင့်တယ်။ ဒါက အဓိက တားမြစ်ချက်တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းဟုခေါ်သော အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်တွင် "အစ်ကိုကြီးပြောတာ မှန်ပေမယ့် ဒီယန်ကျာ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ဘူး။ အကယ်၍ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးဆိုရင် ခဏနေကျ ကျွန်တော် သူနဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်လို့ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲ၌...</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဓားမြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မဟာတာအိုပြင်ပရှိ နတ်ဆိုးများ၏ ပုံရိပ်ယောင်အချို့ကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးက ကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင်အချိန် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုကြောင့် တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်မှာ အင်မတန် သိသာထင်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မဟာတာအိုပြင်ပရှိ နတ်ဆိုးများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များက အနီးသို့ ထပ်မံမချဉ်းကပ်ရဲတော့ဘဲ အဝေးမှနေ၍ ယန်ကျာ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှု မလုပ်တော့ဘဲ အဝေးရှိ ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားနှင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ယန်ကျာ့က သူ၏ ရင့်ကျက်မှုမရှိခြင်း အများအပြားကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကာ အများကြီး ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး ပို၍လည်း အေးတိအေးစက် နိုင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့ လှမ်းကြည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်လေးယန်... မင်း ငါ့ကိုတော့ သိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်ကို သူ သေချာပေါက် သိပေသည်။ အတိတ်ကာလက ရှန်ပေါက်အဆောက်အဦးမှ ပေးအပ်ခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအရ ဤလူက သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုအရှိဆုံး ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်၌ ရီထျန်းမင်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်...</p> <p> </p> <p>ထိုလူအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်ချိန်၌ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းကာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လေးနက်သောအသံဖြင့် "သခင်လေးယန်... ငါ့ရဲ့ အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "မင်းက တကယ်ပဲ ကျေနပ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကနေ အဲဒီလို ငြင်းပယ်တာမျိုးကို ခံရတာတောင် မင်းက ကျေနပ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ယန်ကျာ့၏ ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်ကာ လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "မင်းမှားတယ်လို့ မင်းအဘိုးက ပြောခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးကလည်း မင်းမှားတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်း မမှားပါဘူး၊ အားနည်းနေရုံသက်သက်ပါ။ မင်းက ရီထျန်းမင်ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ အနိုင်ရတဲ့သူက ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်တဲ့သူက ဓားပြဖြစ်ရတာပဲ။ မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားက မင်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ကိုယ်ကျင့်တရားလား၊ ကြင်နာသနားမှုလား၊ ကြီးမားတဲ့ အမြင်လား... ငါသိသလောက်တော့ မင်းရဲ့ အဘိုးကလည်း တစ်ချိန်တုန်းက လူမသိသူမသိ အခြေအနေကနေ တက်လာခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သူက မပျော်ရွှင်တဲ့အခါတိုင်း လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မြို့တွေကိုလည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တာပဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရားက ဘယ်မှာလဲ။ ကြင်နာသနားမှုက ဘယ်မှာလဲ။ ကြီးမားတဲ့ အမြင်က ဘယ်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ကို အရူးအမူး လိုက်ကြတဲ့သူ တစ်အုပ်ကြီး ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အောင်မြင်ခဲ့လို့လေ"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက အနည်းငယ်မျှ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ လောကကြီးက အဲဒီလိုပဲ။ အောင်မြင်တဲ့သူတွေအပေါ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်။ သူတို့ဆီမှာ လက်ရှိလူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ကိုက်ညီမှုမရှိတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ရှိနေရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အောင်မြင်ခဲ့လို့လေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အခြေခံအကျဆုံး ယုတ္တိတရားက သန်မာတဲ့သူကိုပဲ လေးစားကြတာပဲ။ သန်မာတဲ့သူရဲ့ အဆွေးအမြည့်လေးတစ်ခုကတောင် မှန်ကန်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "ငါရှုံးသွားပြီ။ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "စွမ်းရည်မရှိလို့ ရှုံးရတာက ရှုံးတာပဲ။ အဲဒီမှာ ဘာမှ မှားယွင်းနေတာ မရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီလိုလည်း ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ်လဲကျသွားတဲ့နေရာကနေ ပြန်ထသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းက ငါ့ကို အသုံးချချင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "စကားလုံးလေး ပြန်ပြောင်းပြောရအောင်... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က "အခု သူက အောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာကို ကိုယ်စားပြုနေတာ။ အကယ်၍ ငါသာ သူ့ကို ဆန့်ကျင်မယ်ဆိုရင် ငါက ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ တစ်အချက်ကတော့ ဒါက ငါဟာ အရှုံးကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်သွားမယ်။ နှစ်အချက်ကတော့ ကိုယ့်လူမျိုးကို ကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်တာ ဖြစ်သွားမယ်။ သုံးအချက်ကတော့ ငါက အရမ်းကို တုံးအတဲ့ပုံ ပေါက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ ခွန်အား မရှိရင်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ထွက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "ရီထျန်းမင်ရဲ့ ဒဿနက အရမ်းကို မြင့်မြတ်နေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ရပ်တန့်သွားကာ ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "သတ္တဝါအပေါင်းတန်းတူညီမျှရှိရေး... ဒီဒဿနက အရမ်းကို မြင့်မြတ်နေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းက သူ့ထက် ပိုမြင့်မြတ်နေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ငါက သူ့ထက် ပိုမြင့်မြတ်တယ်လို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒီစကြာဝဠာရဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ အမိန့်တွေက ရီထျန်းမင် တွေးထားသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ငါပြောနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လူ့ယဉ်ကျေးမှုတိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် နေထိုင်မှုပုံစံနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမိန့်တွေ ရှိကြပြီး ရီထျန်းမင်ရဲ့ အမိန့်တွေအတိုင်းပဲ လည်ပတ်နေစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောရမလား။ ဒါ့ပြင် သတ္တဝါအပေါင်းဆိုတာက ဘယ်တော့မှ တကယ်တန်းတူညီမျှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ရယ်မောလိုက်၏။ "နွားတွေ၊ သိုးတွေ၊ ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေနဲ့ ဝက်တွေလိုမျိုးပေါ့၊ သူတို့ကရော သတ္တဝါအပေါင်းထဲမှာ မပါဘူးလား။ သတ္တဝါအပေါင်း တန်းတူညီမျှရှိရေးဆိုမှတော့ သူတို့ကို အစားအစာအဖြစ် အသုံးမပြုသင့်ဘဲ လူသားတွေနဲ့ တူညီတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ခံစားခွင့်ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "မင်းက စကားလုံးတွေနဲ့ လာကစားနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "ငါက စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှေးခေတ်ကတည်းက သတ္တဝါအပေါင်းဟာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့ကြလို့ပါ။ သူတို့အထက်မှာဆိုရင် အားလုံးအတွက် တန်းတူညီမျှမှုကို တောင်းဆိုကြတယ်၊ သူတို့အောက်မှာဆိုရင်တော့ တင်းကြပ်တဲ့ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုကို တောင်းဆိုကြတယ်..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက စကြာဝဠာ၏ အနက်ပိုင်းသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "စကြာဝဠာရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ သတ္တဝါအပေါင်း တန်းတူညီမျှရှိရေးက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ရီထျန်းမင်က လူ့သဘာဝကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီး ဒီစကြာဝဠာရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး မဟာတာအိုယုတ္တိတရားကို တကယ် မမြင်ခဲ့ဘူး။ သူက အရာအားလုံးကို ကောင်းလွန်းတယ်လို့ တွေးခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် "မင်းနဲ့ သူက တကယ့်ကို ဒဿနအချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ သခင်လေးယန်... ငါ မင်းဆီကို လာတာက ရီထျန်းမင်ကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားတွေတောင် တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို မင်းနဲ့အတူ လုပ်ဆောင်ဖို့ မျှော်လင့်ထားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က မေးလိုက်၏။ "ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရား၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။ "မဟာတာအိုရဲ့ အမိန့်ကို ပုံမှန်အခြေအနေ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ဖို့... ပြီးတော့... တာအိုအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>တာအိုအသစ်...</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "မင်းဆိုလိုချင်တာက တာအိုကို အမိန့်ထဲ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်တာ၊ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သခင်လေးယန်က အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ရှေးခေတ်ကတည်းက လူတွေဟာ အမိန့်အမျိုးမျိုးကို အမြဲတမ်း ချိုးဖောက်ခဲ့ကြတယ်။ လူ့လောကမှာ မင်းဆက်တွေ တည်ထောင်ခဲ့ကြသလိုမျိုးပေါ့။ မင်းဆက်အသစ်တစ်ခုကို ဖြုတ်ချပြီးတဲ့နောက် သူတို့က အမိန့်အသစ်တစ်ခု တည်ထောင်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့က သူတို့ဖြုတ်ချခဲ့တဲ့ မင်းဆက်တွေနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားတော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့မှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရီထျန်းမင်က သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ရပ်တည်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ သာမန်ပြည်သူတွေတင်မကဘဲ လူလတ်တန်းစားတွေ၊ အထက်တန်းစားတွေနဲ့ အမြင့်ဆုံးတန်းစားတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သခင်လေးယန် နားလည်ထားသင့်တယ်။ သူတို့ကရော သတ္တဝါအပေါင်း မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့ပြင် သာမန်ပြည်သူတွေကလည်း တစ်နေ့ကျရင် လူလတ်တန်းစားတွေ၊ အထက်တန်းစားတွေ ဒါမှမဟုတ် အမြင့်ဆုံးတန်းစားတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ရယ်မောလိုက်၏။ "သာမန်ပြည်သူတွေက အမြင့်ဆုံးတန်းစားကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက တာအိုပဲ၊ ဒါက ဉပဒေသပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ရီထျန်းမင်က အခုချိန်မှာ လူမသိသူမသိ အခြေအနေမှာပဲ ရှိနေပြီး သူ့ရဲ့ လူတန်းစားကို တက်လမ်းရှာဖို့ ဦးဆောင်ချင်နေတာ။ ဒီနေရာမှာ ဘာမှ မှားယွင်းနေတာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကတော့ သူနဲ့ သူ့လူတန်းစားက လူတွေဟာ လူတန်းစားအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်သွားတဲ့အခါ... သာမန်ပြည်သူလူတန်းစားအသစ်တွေ ပေါ်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်လေးရီက ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် အသံထွက်ပေးတဲ့အတွက် သူ့ကို ငါလည်း လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ လောကကြီးကိုလည်း အများကြီး မမြင်ဖူးသေးဘူး... ငါက သူ့ကို အထင်သေးလို့ ဒီလိုပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက တကယ်ကို အရမ်းငယ်လွန်းတယ်၊ အတွေ့အကြုံလည်း အရမ်းနည်းလွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီစကြာဝဠာအပေါ် သူ့ရဲ့ နားလည်မှုကလည်း မလုံလောက်သေးဘူး၊ ဒါကို စာအုပ်နည်းနည်းလောက် ဖတ်ရုံနဲ့ အစားထိုးလို့ မရနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က လေးနက်သောအသံဖြင့် "မင်းက သူ့ကို အနိုင်ယူချင်ရုံတင် မကဘူး၊ ဒဿနပိုင်းအရပါ ဖိနှိပ်ချင်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ သူသာ သတ္တဝါအပေါင်းစာရင်းကို တကယ်ပဲ ထပ်မံတည်ထောင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ရေတွက်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ တရားဝင်အိမ်တော်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားစကြာဝဠာတွေရဲ့ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှုကို စုစည်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ကို အောင်မြင်ခွင့်တော့ ငါပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားတာကို ဆိုလိုနေလို့ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားတာတင်မကဘဲ စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုပါ ကင်းမဲ့သွားတာဖြစ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယန်ကျာ့က "မင်း သူ့အကြောင်းကိုရော နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "နည်းနည်းပါးပါးတော့ နားလည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "မင်း သူ့အကြောင်းကို သေသေချာချာ နက်နက်နဲနဲ နားမလည်ပါဘူး။ ငါ သူနဲ့ သုံးခါလောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီလူရဲ့ တကယ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ အချက်က သူ့ရဲ့ ခွန်အားမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုပဲ။ သူက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း နောက်ထပ်ဆယ်လှမ်းစာအတွက် ကြိုတင်စီစဉ်ထားတတ်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီလိုပြိုင်ဘက်မျိုး ရှိနေတာက ကောင်းချီးတစ်ခုလို့ ပြောတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ယန်ကျာ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ "သခင်လေးယန်... မင်းကိုငါ ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာက မင်းကို ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ယန်မိသားစုကို အသုံးချချင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာလည်း ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ ငါ ခံစားရလို့ပဲ။ မင်းက အင်ပါယာရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့တာလေ။ အင်ပါယာရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းလို့ မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ အမိန့်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သူတိုင်းက အစပိုင်းမှာ အာဏာရှင်တွေ မဟုတ်ခဲ့ကြလို့လား။ အားလုံးက အာဏာရှင်တွေချည်းပါပဲ။ ယခင်က ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား အပါအဝင်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ရောက်သော် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်လိုဘုရင်နဲ့ အာဏာရှင်မဆို ရက်စက်ဖို့တော့ သင်ယူရလိမ့်မယ်။ အရာရာတိုင်းမှာ ကြင်နာတတ်ဖို့ ကျိန်ဆိုထားတဲ့ သူတွေဟာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဝန်းရံပြီး သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ယန်ကျာ့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ တာအိုအားနည်းချက်ကို သူက နားလည်သွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင်တာအိုအားနည်းချက်ကိုလည်း သူ နားလည်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ယန်ကျာ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက မင်းကို ရက်စက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ကွမ်ချွန်စကြာဝဠာကို ပစ်မှတ်ထားဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် တစ်နေ့ကျ မင်းရဲ့ ခွန်အားက မင်းအဘိုးထက် သာလွန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီအချိန်ကျရင် အမှားအမှန်ဆိုတာကို မင်းကပဲ သတ်မှတ်ပေးရမှာ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ယန်ကျာ့၏ ရှေ့သို့ စာလိပ်တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျောလာ၏။ ယန်ကျာ့က အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "ကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။ အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များက ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ဉပဒေသ... မင်းက ရီထျန်းမင်တောင် မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို အောင်မြင်သွားခဲ့တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့အဖွဲ့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သခင်လေးယန်ကို ရိုးသားစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ဘာမှမပြောချေ။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအမေအကြောင်း၊ ယန်မိသားစုထဲက သူ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်အတန်းနဲ့ အခြေအနေအကြောင်းကို တွေးကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့၏ လက်များက ဖြည်းဖြည်းချင်းဆိုသလို လက်သီးဆုပ်သွားသည်။ သူက ဆက်လက်၍ မတုံ့ဆိုင်းတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save