Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 365</h2> <h2 style="text-align: center;">ရီထျန်းမင်၏ အစစ်အမှန်ဇာစ်မြစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ထိုကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားဖြစ်သော ဟွိုင်ချင်းကို ကြယ်တာရာကောင်းကင် စကြာဝဠာတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်၌ ဟွိုင်ချင်းက "ဒီယန်ကျာ့ရဲ့ ဓားထဲမှာ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ပါနေသေးတယ်လို့ ကျွန်တော်ခံစားရတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြဿနာတွေ ရှိနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အဲဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူက မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလေ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးသုံးဆက်လုံးကလည်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ ဒါကြောင့် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်းကြီးမားနေတာ။ သူ့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုက သူ့အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ခုဖြစ်သလို ခြေကျင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။ "ဒီခြေကျင်းတွေကို သူ ချိုးဖျက်နိုင်မယ်လို့ အစ်ကိုကြီး ထင်လား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ထိုမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ စိတ်အထုံးအဖွဲ့က သူ့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုလို့ မင်းထင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရီထျန်းမင်လို့ ထင်လား"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်တွင် "နှစ်ခုလုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မှားတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "အကယ်၍ သူ့ရဲ့ စိတ်အထုံးအဖွဲ့က သူ့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုဆိုရင် တကယ်တော့ အဲဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုက ခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်မှသာ ဒီခြေကျင်းကို သူဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်မှာလေ။ ကြောက်စရာကောင်းတာကတော့ သူ့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုက ခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူက လုံးဝ သဘောမပေါက်သေးတာပဲ။ ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက သူဟာ ယန်မိသားစုကို ဂုဏ်ယူနေတုန်း ဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ယန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သုံးဆက်လုံးက သူတို့ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ ယန်မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာကို ဘယ်သူကမှ ဂုဏ်မယူခဲ့ကြဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ နောက်မျိုးဆက်နှစ်ဆက်က ယန်မိသားစုကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့သူထက် ကျော်လွန်စေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ။ ဒီသခင်လေးယန်က အဲဒီအချက်ကို သဘောမပေါက်သေးဘူး။ သူက ယန်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက "ဒါဆို သူ့ကို အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ လမ်းမပြပေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ခါတလေကျရင် စကားလုံးတွေနဲ့ လူတွေကို လမ်းပြပေးဖို့က ခက်ခဲတယ်။ အတွေ့အကြုံတွေလည်း လိုအပ်တယ်။ သေချာပေါက် သူ့ကို ဒီအခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ ငါပေးနိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ တကယ် သဘောပေါက်နိုင် မပေါက်နိုင်ဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "အစ်ကိုကြီး... အရိုးသားဆုံးပြောရရင် သူ ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်သွားမှာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်၏။ "သစ္စာဖောက်တာကလည်း ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ရှင်းပြလိုက်၏။ "သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတာ သူက ရင်ထဲကနေ တကယ်အညံ့ခံလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ သူက ရီထျန်းမင်နဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားတာတင်မကဘဲ သူ့ကိုယ်သူလည်း ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားတာပဲ။ သူ့အတွက်တော့ ဒါကလည်း ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပါပဲ။ သေချာပေါက် နောက်ထပ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ပုံစံတစ်မျိုးလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ သူက ရီထျန်းမင်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ။ ပြီးတော့ ရီထျန်းမင်ကို အနိုင်ယူရုံတင်မကဘဲ ပိုမြင့်မားတဲ့ ဒဿနတစ်ခုကိုပါ လိုက်နာနိုင်သွားတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "ဒါပေမဲ့ သူသာ ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့က..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့်တွေ ရှိကြတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဟွိုင်ချင်းက "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်နည်းနည်းတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ နည်းနည်းလည်း စိတ်တိုနေတယ်။ နည်းနည်းတင် မကဘူး၊ အရမ်းကို စိတ်တိုနေတာ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဟွိုင်ချင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက အင်မတန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ထူးဆန်းနေပုံပေါ်သော သစ်ခွပန်းပုံစံ လက်ဟန်လေးတစ်ခု လုပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ စသိခဲ့ကြကတည်းက ကျွန်တော်အပါအဝင် ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ အစ်ကိုကြီးက အဲဒီလောက် သတိမထားခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရီထျန်းမင်နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းကို လေးလေးနက်နက်နဲ့ ဂရုတစိုက် ရှိနေတယ်... ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အရမ်းကို လက်မခံနိုင်သလို အရမ်းလည်း စိတ်တိုမိတယ်။ အရိုးသားဆုံးပြောရရင် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့်ပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်စကြာဝဠာကိုပင် တိုက်ရိုက် ပွက်လောရိုက်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ချက်ချင်းဆိုသလို လေထဲ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဟွိုင်ချင်း... မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ အထင်သေးနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး မှားနေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အထင်မသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ထက် အားနည်းတယ်လို့ မထင်ရုံသက်သက်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်၏။ "ပထမဆုံးသော သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို သူ့ဆရာ ရေးခဲ့တာကလွဲရင် နောက်ပိုင်းဉပဒေသ သုံးခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာလို့ ငါပြောရင်ရော..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ဟွိုင်ချင်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "နောက်ပိုင်းဉပဒေသ သုံးခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်တွင် "အဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ သူ့ကို မကြောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "ဒီသခင်လေးရီက အရမ်းငယ်သေးတဲ့အပြင် လောကကြီးကို အများကြီး မမြင်ဖူးသေးဘူးလို့ စောနက ယန်ကျာ့ကို ငါပြောခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ငါမပြောခဲ့တဲ့ တခြားအရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ဘယ်သူက မငယ်ဖူးလို့လဲ။ လောကကြီးကို မြင်ဖူးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... မွေးကတည်းက အကုန်မြင်ဖူးတဲ့သူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အခုချိန်မှာ ဒါတွေက ရီထျန်းမင်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေဆိုပေမယ့် သူ ကြီးထွားမလာနိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်က အင်မတန် ခိုင်မာနေ၏။ ထိုရီထျန်းမင်ကို သူက စောစောဖြစ်စေ၊ နောက်ကျ၍ဖြစ်စေ သေချာပေါက် တွေ့ဆုံရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူဘာတွေးနေသည်ကို ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက သိလိုက်သော်လည်း သူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့နှင့် ပတ်သက်၍ ဟွိုင်ချင်းအား သူပြောခဲ့သော စကားများက ဟွိုင်ချင်းကိုယ်တိုင်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူများက ပြောပြရုံဖြင့် မသင်ယူတတ်ကြဘဲ အတွေ့အကြုံမှသာလျှင် ချက်ချင်း သင်ယူတတ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်၌ပင် သူတို့နှစ်ဦးက ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးက ကျယ်ပြောလှသော စကြာဝဠာကြီးအတွင်း မြှုပ်နှံထားသည့် အနက်ရောင်ဖဲကြိုးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေကာ ကြယ်များကလည်း ထူးဆန်းပြီး အလှမ်းဝေးသော အလင်းရောင်များဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေကြ၏။ ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အစွန်း၌ တိမ်များနှင့် မြူများက လှည့်ပတ်နေကြသည်မှာ အင်မတန် ထူးဆန်းနေပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် "ဒါက အဲဒီကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေ ဖန်တီးထားတာလား..."</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အတိတ်ကာလတုန်းက နတ်ဘုရားတွေကြားထဲမှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒီကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေက ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့တဲ့ တားမြစ်ချိတ်ပိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေခဲ့ကြတယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့က အခွင့်အရေးသေးသေးလေးတစ်ခုကို တကယ် ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက "သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကြောက်ဖို့ကောင်းလောက်အောင် သန်မာတယ်"</p> <p> </p> <p>ကြောက်ဖို့ကောင်းလောက်အောင် သန်မာသည်လော။</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူ့အစ်ကိုကြီး၏ နှုတ်မှနေ၍ ထိုစကားမျိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ကြည့်ကာ လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "အကယ်၍ ဒီသခင်လေးရီသာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ချိတ်ပိတ်မှုကို သူတို့ လုံးဝ မချိုးဖျက်နိုင်ခင် ငါက အခုပဲ အထဲကိုဝင်ပြီး သူတို့ကို ထပ်ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်မှာ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဟွိုင်ချင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် မလှမ်းမကမ်း၌ လူအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေ့မှ လျှောက်လာသော လူငယ်က အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပုံပေါ်ကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိ၍ ခါး၌လည်း ငွေရောင်ခါးပတ်တစ်ခုကို ပတ်ထားလျက် အင်မတန် မြင့်မြတ်မည့်ပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်ရှိ လူအိုကြီးကမူ ရိုးရှင်းသော လျှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါး၌ လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားလျက် ကျောထက်၌လည်း ဓားတစ်လက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် လွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူပင်။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက အရမ်းကို ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ အခု အထဲဝင်ပြီး ငါ့မျိုးနွယ်စုကို ထပ်ဖိနှိပ်ဖို့ မကြိုးစားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "မလုပ်ပါဘူး။ မင်းတို့မျိုးနွယ်စုထက်စာရင် အခုချိန်မှာ အဲဒီသခင်လေးရီက အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စပဲ"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို စောင့်ဖို့အတွက် ဒီကို တမင်လာခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ကြားထဲမှာ ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ငါထင်ပေမယ့်လည်း နားထောင်ကြည့်ချင်ပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲ၌ အနက်ရောင်စာလိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအနက်ရောင်စာလိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူ၏ အနောက်ရှိ လူအိုကြီး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအဟုန်တစ်ခုကလည်း ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားနှင့် ဟွိုင်ချင်းအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ကျရောက်လာလျက် ကြယ်တာရာကောင်းကင်စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက လှုပ်ရှားတော့မည့်ဆဲဆဲ၌ မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်..."</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်လော။</p> <p> </p> <p>ယင်းကို နတ်ဘုရားများခေတ်၌ ပထမဆုံး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဘုရင်က ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်က နတ်ဘုရားများခေတ်၌ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ဖန်တီးခဲ့သော နည်းစနစ်ပြီးနောက် ဒုတိယအကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ဤနတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်သည် နတ်ဘုရားများကို အကြောက်တရားဖြင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကို ဖန်တီးသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ရည်ရွယ်ချက်က နတ်ဘုရားများအားလုံးကို မြှုပ်နှံပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လောကရှိ သတ္တဝါအပေါင်းကို သေမင်းတမန်တမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ မြှုပ်နှံပစ်နိုင်ကာ ထိခိုက်ခံရသူများကို ကျောက်တုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေပြီး နောက်ဆုံး၌ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြှုပ်နှံရန် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်များကို သင်္ချိုင်းဂူများအဖြစ် အသုံးပြုသွားစေနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သင်္ချိုင်းဂူကြီး၏ စွမ်းအားကို လမ်းကြောင်းပေးခြင်းဖြင့် မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ရရှိနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က နတ်ဘုရားများစွာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပထမဆုံး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဘုရင်အား ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက ဖိနှိပ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးကတည်းကပင် ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်သာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးများ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပါလျှင် သူတို့၏ ခွန်အားက သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဓားကျင့်ကြံသူ လူအိုကြီးက ထိုမျှလောက် ရူးသွပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးများ၏ အထွတ်အမြတ် အမြင့်ဆုံးရတနာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဓားကျင့်ကြံသူ လူအိုကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူအား ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်ပဲ။ မင်းနဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်၏။ "ဘာသဘောတူညီချက်လဲ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "အဲ့ဒီသခင်လေးရီနဲ့ ငါ့ရဲ့ လာမယ့်ကစားပွဲမှာ ငါ့အတွက် မင်း လှုပ်ရှားပေးဖို့ လိုတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းက အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေတာလား။ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ဒေါသမထွက်ဘဲ ပြုံးလိုက်၏။ "တစ်ကြိမ်တည်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူ လူအိုကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က အင်မတန် စိတ်အားထက်သန်နေလျက် မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူ၏ ကိုယ်စား သူကပင် သဘောတူလိုက်ချင်နေပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက တိုက်ရိုက်ပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ သူက ထိန်းချုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အပြင်လူများရှေ့၌ ဖြစ်လေရာ သူ၏ သခင်ကို ထိခိုက်စေမည့် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမျှ သူ မလုပ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်၏။ "ငါခန့်မှန်းကြည့်မယ်။ မင်းက ဒီကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေနဲ့ အဲဒီရီထျန်းမင်ကြားထဲမှာ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖန်တီးချင်တာမလား။ ပြီးတော့မှ ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက "ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ မင်းသာ ဒီနတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်ကို ရနိုင်မယ်ဆိုရင် တန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ တန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မလုပ်ချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ သဘောတူညီချက် မလုပ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားမှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါသိပါတယ်။ မင်းက တစ်ချိန်တည်း ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။ တကယ်တော့ မင်းက နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်ကို ထုတ်ပြပြီး နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းပညာရပ်အပေါ် ငါ့ရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ချင်တာလေ။ အကယ်၍ ငါသာ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေဟာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဘုရင်ဆီကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေက မင်းကို အများကြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း သက်ရောက်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို မလိုချင်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း နည်းနည်းများ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားသလား"</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နည်းနည်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ထိန်းထား။ အဲဒီသခင်လေးရီထက်စာရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်တာကို ငါပိုသဘောကျတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဆိုတော့ မင်းကို သတ်ရတာက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက လူအိုကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးထံသို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်ကာ လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်စာလိပ်က မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူ၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်မျောသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူ လူအိုကြီးမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "အစကတည်းက ငါ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်းက နားလည်မှုလွဲနေတာ။ ဒီအစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကို မင်းကိုငါ အလကားပေးတာပါ၊ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ပေါ့... မင်းအနေနဲ့ နည်းနည်းပိုပြီး သန်မာလာဖို့ မျှော်လင့်တယ်၊ အဲဒီလိုဆို ပိုစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားမှာ"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ စာလိပ်က တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မဟာတာအိုစွန့်လွှတ်သူက ဆုတောင်းခြင်းနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း နိုင်ကို နိုင်ရမယ်၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တာက ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက လူအိုကြီးကို ခေါ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်၏ တစ်နေရာ၌...</p> <p> </p> <p>တာအိုဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်... ချကြ၊ ချကြ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးမှနေ၍ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်က ပြုံးလိုက်၏။ "ငါက အင်အားရှိတဲ့သူရဲ့ ဘက်ကပဲ။ ကျောထောက်နောက်ခံ ပိုတောင့်တဲ့သူကို ငါက ထောက်ခံတယ်"</p> <p> </p> <p>အသံရှင်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်တွင် "မင်းရဲ့ အရင်ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်တဲ့ မဟာတာအိုစုတ်တံသခင်က ယန်ကျာ့ကို ထောက်ခံနေတာလေ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရီထျန်းမင်က သွေးတစ်စက်သက်သက်လို့ သူက တကယ်ထင်နေတာပဲ... ဟာသဟေ့ ဟာသ"</p> <p> </p> <p>အသံရှင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် "ရီထျန်းမင်က သွေးတစ်စက်သက်သက်ပဲလို့ မင်းက တမင်ပြောခဲ့တာကိုး... မင်းက အရမ်းကို ယုတ်မာတာပဲ။ သောက်ကျိုးနည်း... မင်းမှာ သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခုခု ရှိနေလောက်မယ်။ မဖြစ်ဘူး၊ မင်းနောက်ကို ငါလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါ မင်းကြောင့် ဒုက္ခမရောက်ရအောင်လို့ အဲဒီဝတ်စုံပြောင်ဝတ်ကံကြမ္မာထိန်းချုပ်သူဆီ သွားတိုင်ရလိမ့်မယ်။ ချီးပဲ.."</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ "မင်း ရူးနေတာလား။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ အဲဒီအမျိုးသမီး ရှိနေတာကိုတောင် ငါက ရီထျန်းမင်အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိရဲမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အသံရှင်က "မင်းမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိလောက်မယ်။ မဖြစ်ဘူး၊ မင်းနဲ့ အတူရှိနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အကယ်၍ အဲဒီအမျိုးသမီးသာ ဒေါသထွက်သွားရင် မင်းကြောင့် ငါပါ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။ မင်းကို ငါ တိုင်မှရမယ်။ ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်ကွ..."</p> <p> </p> <p>ထိုအသံရှင်က ပြေးရန် လှည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။ "မရူးစမ်းပါနဲ့။ ငါ့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တကယ်ကို မရှိပါဘူး။ ချီးပဲ... ငါက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရဲပါ့မလား။ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေအကုန်လုံးက ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေချည်းပဲ... ငါက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေရုံသက်သက်ပါ၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>အသံရှင်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်တွင် "ရီထျန်းမင်က သွေးတစ်စက်သက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုမှတော့... သူက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အသံရှင်က "မပြောဘူးပေါ့လေ။ မပြောရင် မင်းကိုငါ အခုချက်ချင်း သွားတိုင်လိုက်မှာနော်။ ရီထျန်းမင်ကို မင်းက အသုံးချနေတယ်လို့ ငါပြောလိုက်မှာ..."</p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးယန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်း... ငါပြောမယ်၊ ငါပြောပါ့မယ်။ တကယ်တော့ သူက..."</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အဘိုးကြီးယန်နှင့် ထိုအသံရှင်တို့မှာ နှစ်သောင်းချီသက်တမ်းရှိသော ရေခဲတိုက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ တဖြန်းဖြန်း ထသွားကြကာ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပါ တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက အလိုအလျောက်ပင် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အနက်ပိုင်း၌ ဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မပြီးသေးချေ။ အခြားသော အကြည့်တစ်ခုကလည်း များပြားလှသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်စကြာဝဠာများကို ဖြတ်သန်းလျက် သူတို့အပေါ်သို့ ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save