Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 367</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျဲကျဲ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် အားလုံး၏ အမူအရာများက လေးနက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား၏ ကန့်သတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းလော။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားများပင် မလုပ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြေအနေက တကယ်သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာအတွင်းရှိ သတ္တဝါများက မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "အဲဒါက တော်တော်လေးတော့ ယုံရခက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေခဲ့တာလေ။ ဘယ်နတ်ဘုရားကမှ အဲဒါကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါကို အဲ့ဒီကွမ်ချွန်ဓားသခင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာက သတ္တဝါတွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်တောင် သန်မာနိုင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျဲကျဲက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "လောကကြီးမှာ ပကတိအမှန်တရားဆိုတာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "အားလုံးပဲ... လျှောက်မခန့်မှန်းကြပါနဲ့တော့။ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက အဲ့ဒီကွမ်ချွန်ဓားသခင်အကြောင်း သိချင်လို့ သီးသန့်လာခဲ့တာလေ။ သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်နေရင် သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြကာ အဝေးရှိ ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မဟာတာအိုလမ်းကြောင်းထက်၌ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဤမဟာတာအိုလမ်းကြောင်းထက်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်၌ ယင်းအထက်ရှိ အမိန့်ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအားနှင့် ဓားတာအို၏ စွမ်းအားကို သူခံစားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ယုံကြည်မှု...</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ သူက ယခုအခါတွင် မေးခွန်းတစ်ခုကို တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမိန့်တာအိုက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်တာအိုနှင့် တူညီပါသလော။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဤမေးခွန်းကို သူတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့က အတော်လေး ဆင်တူသင့်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နှစ်ခုလုံးက သတ္တဝါအပေါင်း၏ ယုံကြည်မှုကို ဝါးမျိုခြင်းအား အားကိုးရခြင်းသာ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ခုက တကယ်တမ်း၌ မတူညီကြောင်းကို သူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူလျှောက်နေသော လမ်းစဉ်က အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါအပေါင်း တန်းတူညီမျှရှိရေးပင်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရသော် ကွမ်ချွန်ဓားသခင်ကမူ အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကွမ်ချွန်စကြာဝဠာကို ပြန်လည်တွေးတောလျက် မဟာတာအိုလမ်းကြောင်းထက်ရှိ အမိန့်၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်တွင်... အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၌ ရီထျန်းမင်က ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နားလည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်က ဟန်ချက်ညီမှုတစ်မျိုးကို လိုက်နာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိပ်ပိုင်းမှ လူများကို ရှင်သန်ခွင့်ပေးထားကာ အောက်ခြေမှ လူများကိုလည်း ပိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်စေရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအားအတွင်း၌ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေကာ ထိုစွမ်းအားက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်ယုံကြည်ခြင်းစွမ်းအားမှ အဓိကဗဟိုချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအားနှင့် သူက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဘိုးဘိုးမျှော်စင်ထံမှနေ၍ ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများအကြောင်းကို သူသိရှိခဲ့ရကာ ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်ကို တည်ထောင်ချိန်၌ ထိုဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်ကို မလိုလားသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့ကြောင်း သူသိထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမလိုလားသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့မှုက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်အား လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မ၏ ခွန်အားက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်ထက် သာလွန်နေမည်မှာ သံသယဝင်စရာပင် မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>မည်မျှ သာလွန်နေသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူလည်း မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် ဤသည်မှာ အဓိကအချက် မဟုတ်ချေ။ အဓိကအချက်မှာ... ထိုဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်အား အဘယ်ကြောင့်  မလိုလားဘဲ အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>မလိုလားဘဲ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ သို့မဟုတ် နာခံခြင်း... ၎င်းတို့က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မလိုလားဘဲ အသိအမှတ်ပြုခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ ဟန်ချက်ညီသော အမိန့်မှာ တကယ်တမ်း၌ မပြည့်စုံဘူးဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်သို့ သက်ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် မပြည့်စုံရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်မှာ အတွေးနက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သိပ်မကြာခင်၌ပင် သူက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။ ဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မက ထိုအမိန့်ကို မပြည့်စုံဘူးဟု ယူဆခဲ့ခြင်းကြောင့် ယင်းက သေချာပေါက် မပြည့်စုံ၍သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရီထျန်းမင်က စာအုပ်အနည်းငယ်မျှ ဖတ်ဖူးသော်လည်း သူ၏ အသိပညာက ဝတ်စုံပြောင်ဝတ်အစ်မထက် သာလွန်သည်ဟု သူ မထင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်များက ပို၍ပင် ခိုင်မာလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူက လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော အမိန့်မဟာတာအိုတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်စွမ်းအားက ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား၏ ကန့်သတ်ချက်ကို အဘယ်ကြောင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သနည်းဆိုသည်အား ရီထျန်းမင်က နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မဟာတာအိုလမ်းကြောင်းထံ လက်လှမ်း၍ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်၌ပင် ကွမ်ချွန်ဓားသခင်၏ အမိန့်တာအိုစွမ်းအားအတွင်း၌ ထိုအသိအမှတ်ပြုမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို သူခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်ကာ ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရီထျန်းမင် လျှောက်လှမ်းမည့် လမ်းစဉ်က အမှန်ကန်ဆုံး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စမရှိချေ။ သူက လျှောက်လှမ်းချင်၏၊ အရာရာတိုင်း၌ ပထမဆုံးအကြိမ်ဟူသည်က ရှိစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နောက်ဆုံး၌ အမှန်ကန်ဆုံး မဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ကိစ္စမရှိချေ။ သူ ရီထျန်းမင်က အခြားလမ်းစဉ်တစ်ခုကို ပြောင်းလျှောက်လိုက်ရုံပင်။</p> <p> </p> <p>လမ်းမရှိသော နေရာ၌ လမ်းဖောက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ကန်သော လမ်းကို မတွေ့မချင်း လုပ်ဆောင်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>တာအို၌ ကိုယ်ပိုင်ဉပဒေသများရှိသလို ထိုဉပဒေသများက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတတ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျင်းချင်နှင့် အခြားသူများက ရီထျန်းမင်၏ ဘေး၌ ပေါ်လာကြသည်။ ကျင်းချင်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ဒီကွမ်ချွန်ဓားသခင်က တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ ခွန်အားမျိုး ရှိတာလား။ အရိုးသားဆုံးပြောရရင် စောနက ကျုပ်တို့လည်း အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံနေကြတာ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ ယှဉ်နိုင် မယှဉ်နိုင်ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားတောင် မသိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မတိုက်ခိုက်ဖူးကြဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ခါးသီးစွာသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာမှာရှိတဲ့ သတ္တဝါအပေါင်းရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး"</p> <p> </p> <p>တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာအတွင်းရှိ သတ္တဝါများက နတ်ဘုရားစကြာဝဠာရှိ သတ္တဝါများလောက် မသန်မာကြသော်လည်း တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာများ အားလုံးရှိ သတ္တဝါများ၏ စုစုပေါင်းအရေအတွက်က နတ်ဘုရားစကြာဝဠာထက် အများကြီး သာလွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာအတွင်းရှိ သတ္တဝါများက တကယ်တမ်း၌ နတ်ဘုရားစကြာဝဠာရှိ သတ္တဝါများထက် နိမ့်ကျနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ယင်းက ထိုဘိုးဘေးနတ်ဘုရား၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်ပင်။ ထိုကန့်သတ်ချက်က သူတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ထား၏။ အောက်ဘက်ရှိ သတ္တဝါများက ထိုကန့်သတ်ချက်ကို မချိုးဖျက်နိုင်သရွေ့ သူတို့က နတ်ဘုရားစကြာဝဠာမှ သတ္တဝါများ၏ အုပ်ချုပ်ဖိနှိပ်မှုအောက်၌ တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် ဤကန့်သတ်ချက်က အောက်ဘက်ကမ္ဘာများနှင့် ဤနတ်ဘုရားစကြာဝဠာနှစ်ခုလုံးကိုလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားများ ဆင်းသက်လာ၍ မရချေ...</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားများက ကိုယ်စားလှယ်များမှ တစ်ဆင့်သာ ဤကမ္ဘာနှင့် တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာကို အုပ်ချုပ်နိုင်ကြ၏။ နတ်ဘုရားများကြား၌ စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့က ကိုယ်စားလှယ်စစ်ပွဲများသာ ဖြစ်ကာ ကိုယ်စားလှယ်စစ်မြေပြင်များပေါ်ရှိ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုက ထိုမျှလောက် မကြီးမားလှချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားများသာ ဤစကြာဝဠာသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားစကြာဝဠာရော၊ အောက်ဘက်ရှိ စကြာဝဠာများအတွက်ပါ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးရလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ကျုပ်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်လက်အောက်က တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာတွေမှာ ရှိတဲ့ သတ္တဝါအပေါင်းကတော့ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို စတင်လေ့လာနေကြပါပြီ။ ဒီဉပဒေသက အရမ်းကို ကောင်းကင်ထိ ဆန့်ကျင်နိုင်လွန်းတယ်။ အဲဒါက လူတန်းစားအတားအဆီးတွေကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး အောက်ခြေက လူတွေကိုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာစေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့က သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ကြေညာပြီးတဲ့နောက်မှာ အောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေက အဲဒါကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ စတင်လေ့လာလာကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက တုံ့ဆိုင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ဟန်ချက်ညီမှုကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်လို့ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေက ဟန်ချက်ညီမှုကို တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားစေနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရမ်းအားနည်းတဲ့သူတွေတောင် သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို လေ့လာပြီးတဲ့နောက်မှာ တိကျတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိသွားကြလို့ပါ။ ကံကောင်းချင်တော့ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားရဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေမှာ တိကျတဲ့ ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေပါသေးတယ်၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် စကြာဝဠာတစ်ခုလုံး လုံးဝကို ပရမ်းပတာဖြစ်သွားလောက်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူ့သဘာဝက အမြဲတမ်း အရမ်းကို အမှောင်မိုက်ဆုံး ဖြစ်နေတတ်တာကိုး"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေမှာ နောက်ထပ် ကန့်သတ်ချက်တွေ လိုအပ်လာနိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အသုံးချမှုက ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မများတဲ့အပြင် အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကိုပါ ပိုကြီးမားလာစေလို့ပဲ။ သူတို့က သာမန်ဘဝနဲ့ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်နေကြမှာ မဟုတ်ဘဲ မင်းဆက်တွေကိုပါ ပြောင်းလဲချင်လာကြလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ရောက်သော် သူက စကားရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေက မတည်ငြိမ်သော အကြောင်းအရင်းများစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်၏။ "နတ်ဘုရားစကြာဝဠာကရော ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "နတ်ဘုရားစကြာဝဠာကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ဖိနှိပ်ထားတဲ့အပြင် အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားလည်း ရှိနေတော့ အခြေအနေက ကျုပ်တို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ လုံးဝ ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောက်ဘက်က တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာ အများအပြားကတော့... အဲဒီစကြာဝဠာတွေက တော်တော်လေးကို ပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့၊ ပြီးတော့..."</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ရောက်သော် သူက စကားရပ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ချူနိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား သွားကြည့်သင့်တဲ့ တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျုပ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် "အဲဒီတရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာက အရမ်းကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားရဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေတာကို ကျုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ရလို့ပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားလို့တောင် ပြောနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားလို့ ပြောနေရုံတင်မကဘဲ အဲဒီနေရာမှာ ရုပ်တုတွေပါ စိုက်ထူထားသေးတယ်။ အဲဒီလူက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ လူတွေကို လှည့်စားတဲ့နေရာမှာလည်း အရမ်းတော်တယ်။ အခု အဲဒီစကြာဝဠာမှာရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေက သူ့ကို ယုံကြည်လာကြပြီး ပြင်းပြတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေတောင် ရှိလာနေကြပြီ... အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အဲဒီလူက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာ ကျုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်မှာ သိချင်စိတ်ဖြစ်သွား၏။ "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေတာလား"</p> <p> </p> <p>တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာနှင့် ဤကမ္ဘာက ချိတ်ဆက်မထားသည့်အပြင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား၏ ကန့်သတ်ချက်လည်း ရှိနေသဖြင့် တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာအတွင်းရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေ၏ အခြေအနေကို သူက အာရုံခံ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "ဟုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူက... သူကိုယ်တိုင် ပဉ္စမမြောက်ဉပဒေသ၊ ဆဋ္ဌမမြောက်ဉပဒေသ၊ သတ္တမမြောက်ဉပဒေသ၊ အဋ္ဌမမြောက်ဉပဒေသ၊ နဝမမြောက်ဉပဒေသဆိုတာတွေကိုတောင် ရေးသားပါထားသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>အရာရာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် "..."</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါကြောင့် အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား သွားကြည့်ဖို့ ကျုပ်အကြံပြုချင်တာပါ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အဲဒီလူကိုသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ဘယ်လိုပြဿနာတွေ ဖန်တီးလာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ သွားကြည့်ဖို့ လိုတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါအပေါင်းနှင့်အတူ တာအိုကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ယခင်က သူထုတ်ပြန်ခဲ့၏။ အရိုးရှင်းဆုံးဆိုရသော် သတ္တဝါအပေါင်း၌ စွမ်းရည်ရှိပါက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို သူတို့က တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်ကလည်း ပြောလိုက်၏။ "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို ကြေညာလိုက်ကတည်းက လူအများအပြားဟာ အဲဒါကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ ကြိုးစားနေခဲ့ကြတယ်... အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... အရိုးသားဆုံးပြောရရင် ကျုပ်တို့လည်း ဒီသက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကို သုတေသန လုပ်နေကြတာ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သုတေသနလုပ်ရတာရော ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "ကျုပ်တို့လို ပါရမီ မရှိတဲ့သူတွေက ဘာသုတေသနမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ပြီး အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အလင်းရောင်ကိုပဲ ကျုပ်တို့က ခံစားနိုင်ပါတယ်... အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက တောက်ပနေတဲ့ နေမင်းကြီးနဲ့တူပြီး ကျုပ်တို့ကတော့ မြက်ပင်လေးတွေနဲ့ တူနေတာပါ..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကျင်းချင်ကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုတွေ မလိုအပ်ပါဘူး၊ တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကလည်း နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားကြ၏။ သေစမ်း... ကျင်းချင်က ထိုသို့သော လှည့်ကွက်ကိုပင် သုံးတတ်နေပြီလော။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင်က အနေခက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက မြှောက်ပင့်ခံရတာကို မကြိုက်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "အဓိကကတော့ မင်းရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေက အရမ်းညံ့လွန်းနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချင် "..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မင်းတို့အလုပ် မင်းတို့ သွားလုပ်ကြတော့"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက ချူနိုင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ "မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ကို အဲဒီတရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာဆီ သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုသုံးဦးက သူ့အား ရိုသေလေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီးသည်တွင် ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က "ထွက်လာခဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ညာဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်က ကွဲထွက်သွားကာ နောက်တစ်ခဏ၌ အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသားမှာ ယခင်က အစ်မချွင်ချွင်မှ သူ့ကို ခေါ်သွား၍ ပြသခဲ့သော မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဤနေရာ၌ တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်က အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသလို သူ့ကို လာရှာသည့်အတွက်လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်က ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်က "ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ခင်ဗျားက ယန်ကျာ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ "အခု ငါက မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တာပါ။ မင်းမှာ အခု အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ အများကြီး ရှိနေတော့ မင်းလည်း ငါတို့ရဲ့ အကူအညီကို သေချာပေါက် လိုအပ်မှာပဲ။ ငါတို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်လို့ ရတယ်၊ မင်းက..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရီထျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်က "အကယ်၍ ငါတို့နှစ်ယောက်သာ ပူးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါက..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ရပ်တန့်သွားကာ မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက မထိုက်တန်လို့"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ မဟာတာအိုစုတ်တံအရှင်သခင်ထံမှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခုက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ ရီထျန်းမင်ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save