Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 369</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေးတွေကို နေ့တိုင်း ခေါ်နေမှာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူမပေးသော သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ၌ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှု နတ်ဘုရားပုံဆောင်ခဲ သန်းတစ်ရာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အံ့အားသင့်သွား၏။ သူက ကွမ်နန်ကို ကြည့်ကာ "မိန်းကလေးရှောင်နန်... ဒါက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ ရှန်ပေါက်အဆောက်အဦးရဲ့ ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း လက်ဆောင်လေးတစ်ခုပါ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လက်မခံဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်တွင် "သခင်လေးရီ... အရိုးသားဆုံးပြောရရင် သခင်လေးဆီမှာ အဲဒီကဒ်ပြား ရှိနေပြီးတော့ အဲဒီကဒ်ပြားကို မြင်ရတာက အဆောက်အဦးသခင်ကို မြင်ရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်မတို့က စကြာဝဠာတစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေကြမှတော့ ကျွန်မကလည်း သိတတ်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>အရမ်းကို ပွင့်လင်းလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အင်မတန်လည်း တဲ့တိုးဆန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က အင်မတန် ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ သူမ၌ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်၏။ စာအုပ်များစွာ ဖတ်ဖူးသည့် ရီထျန်းမင်ကဲ့သို့ လူမျိုးရှေ့၌ သူမ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ နားလည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>လုံးဝ ပွင့်လင်းရိုးသားရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပြောသင့်သည်များကို ပြောရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့သော လှည့်စားမှုမျိုးမဆို မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်ကလည်း ပြုံးလိုက်၏။ "မိန်းကလေးရှောင်နန်... ဒီလိုတွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကွမ်နန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "သခင်လေးရီက လက်မခံရင် တစ်ပိုင်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လုပ်ရမှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူမက ဘာဆိုလိုသည်အား ရီထျန်းမင်က သေချာပေါက် နားလည်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတွင်ဖြစ်စေ၊ စီးပွားရေးလောကတွင်ဖြစ်စေ အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်သေးသရွေ့ သိတတ်ဖို့တော့ လိုအပ်၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရီထျန်းမင်က "ဒါဆို ဒီသန်းတစ်ရာကို အကြွေးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်၊ နောက်မှ နတ်ဘုရားတွေကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သခင်လေးရီက တကယ်ကို ရည်မှန်းချက် ကြီးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးကာ "မိန်းကလေးရှောင်နန်... လက်ရှိအခြေအနေကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။ ရင်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်တွင် "သခင်လေးရီ... သခင်လေးရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သခင်လေး သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ အခုချိန်ထိ ငါ့ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါမသိသေးဘူးဆိုရင် ငါက အရူးဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်၏ အမူအရာက တဖြည်းဖြည်းချင်း လေးနက်လာ၏။ "သခင်လေးရီ... သခင်လေးရဲ့ ပြိုင်ဘက်က သခင်လေးအကြောင်းကို သခင်လေးက သူတို့အကြောင်းကို သိတာထက် ပိုသိတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကွမ်နန်က "သခင်လေးရီ... သခင်လေးက အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုကို ကစားနေပြီး နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကလည်း ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူတို့ဆီမှာ အရမ်းကို မြင့်မားတဲ့ တာအိုဒဿနတစ်ခုလည်း ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက သူတို့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကလည်း မရိုးရှင်းဘူး..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးကာ "မိန်းကလေးရှောင်နန်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မအမြင်မှာတော့ သခင်လေးရီ... သခင်လေးအတွက် အနိုင်ရနိုင်ခြေက သိပ်မများဘူး၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးကျရင် သခင်လေးက အရိုက်ခံရပြီး... အကူအညီတောင်းရတဲ့အထိ ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမရှေ့ရှိ ဤလူ၌လည်း ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေကြောင်းကို သူမ သေချာပေါက် သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရီက အကူအညီတောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "သခင်လေးရီက အရမ်းမာနကြီးတယ်၊ လုံးဝကို မာနကြီးတာ။ သခင်လေးလို မာနကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်က အကူအညီ တောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရီထျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးရှောင်နန်... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအပြင် မွန်မြတ်တဲ့သူတွေရဲ့ အကူအညီကိုလည်း လိုအပ်တာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ငါ ရီထျန်းမင်က အကူအညီတောင်းရမှာကို မတွန့်ဆုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ ငါသာ ယန်ကျာ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ငါ့ဘိုးဘေးတွေကို နေ့တိုင်း ခေါ်နေမှာပဲ... နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "သခင်လေးရီ... အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မ မှတ်ချက်မပေးရဲပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျာ့က ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံခဲ့ရသော်လည်း သူက သခင်လေး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမက သူ၏ နောက်ကွယ်၌ သူ့အကြောင်း မကောင်းမပြောရဲသလို မပြောလည်း မပြောချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်က လေးနက်စွာဖြင့် "သခင်လေးရီ... သခင်လေး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်မ အတိအကျ မသိပေမယ့် အကယ်၍ သခင်လေးသာ တကယ်အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အောက်ဘက်မှာ သခင်လေး တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းစာရင်းလိုပဲ အရမ်းကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ သခင်လေးကို လေးစားပါတယ်... ဒီစကားက အဲဒီကဒ်ပြားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လေးစားသည်လော။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားများက တကယ်ကို ရိုးသားလှပေသည်။ ရီထျန်းမင်၏ နာမည်က ကွမ်ချွန်စကြာဝဠာ၌ တကယ်ကို ကျော်ကြားလှကာ ရှန်ပေါက်အဆောက်အဦး၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရီထျန်းမင်အကြောင်းကို သူမက သေချာပေါက် သိထား၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ခြေမှနေ၍ တက်လာကာ ယန်ကျာ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော ဤအမျိုးသားကို သူမလည်း လေးစားမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အောက်ခြေမှ တက်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၌ တိကျသော အခွင့်အရေးများ ရှိခဲ့သည်ကိုလည်း ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။ သူမဆိုလျှင် ချင်ကွမ်နှင့်သာ မဆုံခဲ့ရပါက ယနေ့၌ ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကောင်းကင်ယံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်ကာ လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "မိန်းကလေးရှောင်နန်... ရှန်ပေါက်အဆောက်အဦးရဲ့ ခွန်အားက ငါစိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီးသာလွန်တယ်ဆိုတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းဆီကနေ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ကြောင်းကို သူသိထား၏။ ပြိုင်ဘက်က အရင်စတင်တိုက်ခိုက်မည်လော၊ သို့မဟုတ် သူ ရီထျန်းမင်က အရင်စတင်တိုက်ခိုက်မည်လော။ အလွန်ဆုံးကြာလျှင် ဤနှစ်ရက်အတွင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ပင်။ ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်၌ ပြိုင်ဘက်က ယန်ကျာ့နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်နန်က "အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန်ကလည်း ပြုံးလိုက်၏။ "ကျေးဇူးပြုပြီး အားမနာပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ လိုတယ်..."</p> <p> </p> <p>ခေတ္တကြာသည်တွင် ကွမ်နန်၏ အမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွား၏။ "သခင်လေးရီ... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ အခုပဲ သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်နန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရီထျန်းမင်က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးသည်တွင် သိုလှောင်လက်စွပ်၏ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ အကျဉ်းထောင်သခင်က နတ်ဘုရားကျောင်းတော် အစောင့်အရှောက်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဲ့ရှန်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ နတ်ဘုရားကျောင်းတော် အစောင့်အရှောက်များမှာ အစကတည်းက ဟင်းလင်းပြင်အချိန်ထဲ၌ ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်လေးခုလုံး ပေါင်းမှ အစောင့်အရှောက် လေးထောင့်သုံးရာသာ ရှိသော်လည်း ထိုဟင်းလင်းပြင်အချိန်အတွင်း၌ သူတို့က နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်အတွင်း၌ အရင်းအမြစ်များက လုံလောက်စွာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းက နတ်ဘုရားတုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အကျဉ်းထောင်သခင်ကိုယ်တိုင်က ဤနတ်ဘုရားကျောင်းတော် အစောင့်အရှောက်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် အစီအရင်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကုန်ကျစရိတ်က အင်မတန် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်လေးခု၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့်ပင် အနည်းငယ် မတတ်နိုင်တော့သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ရလဒ်က အင်မတန် သိသာထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် အကျဉ်းထောင်သခင်က အလျင်အမြန် ပြေးလာ၏။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဒီကာလအတွင်း သူတို့ကို အစီအရင်အမျိုးမျိုးနဲ့ ကျုပ်လေ့ကျင့်ပေးနေခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက အများကြီး တိုးတက်လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းများလွန်းတယ်။ အခု ကျုပ်တို့ဆီမှာ တစ်သန်းတောင် မပြည့်တော့ဘူး... သူတို့ကို တစ်ရက်လောက်တောင် ဆက်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ၌ အမွှေးတိုင်ယုံကြည်မှု နတ်ဘုရားပုံဆောင်ခဲ သန်းငါးဆယ် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသိုလှောင်လက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် အကျဉ်းထောင်သခင်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားလေသည်။ သူက သိုလှောင်လက်စွပ်ကို တိုက်ရိုက်ယူလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ဒီငွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို ကျုပ် ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "နိုးထခြင်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်က အစောင့်အရှောက်တွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>နိုးထခြင်းနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်သခင်က ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်လေရာ ရီထျန်းမင်က ထိုအစောင့်အရှောက်များ၏ အတွေးများကို သေချာပေါက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် "လောလောဆယ်တော့ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိသေးပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာမှာ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တာပဲလေ၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ သူတို့က အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်လို့လည်း ငါတို့က ကတိပေးထားသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အကျဉ်းထောင်သခင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် အကျဉ်းထောင်သခင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "အဲဒါကို ငါလည်း အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက ခဲ့ရှန်း ခေါ်လာတဲ့ သူတွေလေ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "နိုးထခြင်းအစောင့်အရှောက်တွေရဲ့ လက်ရှိခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က "ကျူးထျန်းပါ။ ကျုပ် သူ့ကို ခေါ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ကာ အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။ "ကျူးထျန်း..."</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခုက လျှပ်စီးလက်သည့်သဖွယ် ရီထျန်းမင်နှင့် အကျဉ်းထောင်သခင်တို့ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအလင်းတန်းထဲမှ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကြံ့ခိုင်သည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ထွက်လာ၏။ ရီထျန်းမင်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူက အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးကာ လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကျူးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းရဲ့ သူဌေး ထွက်သွားတာကို မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လက်အောက်ငယ်သား သိပါတယ်။ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... စိတ်ချပါ။ ကျုပ်တို့က အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားနောက်ကို သေတဲ့အထိ လိုက်ဖို့ ကတိပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အကယ်၍ ငါက မင်းတို့ကို မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက မင်းတို့ကို ရှင်းလင်းပြီးနေလောက်ပြီ၊ အခုချိန်ထိ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်း "..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မင်းရဲ့ သူဌေးက ငါတို့ကို ဘာလို့ သစ္စာဖောက်သွားတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "လက်အောက်ငယ်သား မသိပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "သူက ကျုပ်ရဲ့ သူဌေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူဌေးက အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မင်းတို့ကို ရှင်းလင်းဖို့ ငါ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်း "..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ မင်းကို ဦးနှောက်ဆေးတဲ့ ကစားပွဲမျိုး ငါကစားမှာ မဟုတ်ဘူး။ စကားတစ်ခွန်းတည်းပဲ ရှိတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ အနိုင်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် အားလုံးက နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လာမယ့် အခွင့်အရေးတွေ ကိုယ်စီရကြလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်အခွင့်အရေးကို ကိုယ်တိုင် မဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျူးထျန်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေလျော့သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က ကျူးထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံပါ၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ အကယ်၍ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားက မင်းကို ယုံကြည်တယ်လို့ ပြောရင် သူက မင်းကို တကယ် ယုံကြည်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အကျဉ်းထောင်သခင်... ကျုပ်တို့က နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲရတော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သေချာတာပေါ့၊ ပြီးတော့ အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဘာလဲ၊ မင်းက ကြောက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ အရိုးသားဆုံးပြောရရင် ညီအစ်ကိုတွေကတော့ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေကြတုန်းပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေက နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျုပ်တို့ သိထားလို့လေ..."</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က ပြုံးလိုက်၏။ "အရိုးသားဆုံးပြောရရင် အစတုန်းက ငါလည်း မသေချာခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားကိုပဲ ငါယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "မင်း သတိမထားမိဘူးလား။ အစကတည်းကနေ အခုချိန်ထိ အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဲဒါက... ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုးပဲ။ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်တွင် "အကယ်၍ အဲဒါက ဟန်ဆောင်နေတာဆိုရင်ရော"</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က "အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် အဲဒါက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်သခင်က ကျူးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရားနဲ့ စိတ်ကစားပွဲတွေ ဘယ်တော့မှ မကစားဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက... တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ ကောင်းလို့ပဲ။ သာမန်လူတွေက သူ့လောက် လုံးဝ မပါးနပ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးထျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချူနိုင်းကို သွားရှာလိုက်၏။ "မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ တရားဝင်အိမ်တော်စကြာဝဠာကို သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>နဝမမြောက်ဉပဒေသကို ဖန်တီးခဲ့သည့်သူအပေါ် သူက အင်မတန် သိချင်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား... ကျုပ်က အောက်ဆင်းလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့လူတွေက အောက်ကို ဆင်းသွားရင် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေလည်း ဖိနှိပ်ခံရလိမ့်မယ်။ သူတို့က အောက်ဘက်စကြာဝဠာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်တွေကိုပဲ ကျင့်ကြံလို့ ရတော့မှာလေ။ ဒါကြောင့် အထွတ်အမြတ်နတ်ဘုရား၊ အောက်ဆင်းတဲ့အခါ သတိထားဖို့ လိုတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက "အဲဒီကို ကျုပ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ရီထျန်းမင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်၌ပင် ရီထျန်းမင်က တရားဝင်အိမ်တော်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ရီထျန်းမင်က ချူနိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြန်တော့"</p> <p> </p> <p>ချူနိုင်းက နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ထိုတရားဝင်အိမ်တော်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့၌ သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေသော တရားဝင်အိမ်တော်များ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အဆုံးမရှိသော တရားဝင်အိမ်တော်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ရှေ့ရှိ တရားဝင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတရားဝင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုရင်းနှီးနေသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ရှိနေပါသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save