Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း  ၃၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ"</p> <p>ဖုန်းဝူရင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယွီဆီက အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရရှိခဲ့ပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပါရမီမျိုး မရှိသေးဘူး"</p> <p>သူက လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းဝူရင်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သက်တမ်းတိုးဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ရှန်းယွီသည် သက်တမ်းတိုးစေနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အသုံးပြု၍ တပည့်များအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများစွာကို ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဆေးလုံးများသည် အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုပါက အာနိသင် လျော့နည်းသွားတတ်သဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ သုံးစွဲ၍မရသော်လည်း ဤဆေးလုံးတစ်လုံးက ပေးစွမ်းနိုင်သော သက်တမ်း နှစ် ၅၀ သည် ဖုန်းဝူရင်းအနေဖြင့် သက်တမ်းပိုမိုရရှိရန် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်သို့ စိန်ခေါ်တက်လှမ်းရန် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု ရှန်းယွီက ယူဆထားသည်။ သို့သော် ထိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ခရီးလမ်းမှာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဖုန်းဝူရင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းယွီ၏ ဖြန့်ထားသော လက်ဝါးကို ဆေးလုံးနှင့်အတူ ပြန်လည်စိပိတ်ပေးပြီး ရှန်းယွီဘက်သို့သာ ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယွီလေးက အခုဆိုရင် အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းဆီမှာ ဒီလို သက်တမ်းတိုးဆေးလုံးတွေ မရှားပါဘူးဆိုတာကိုလည်း ငါသိပြီးသားပါ..."</p> <p>သူသည် တမ်းတသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီအဖိုးကြီးက အခုဆိုရင် သိပ်ကို မောပန်းနေပါပြီ။ ဒီအဖိုးကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို အနားယူခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလား"</p> <p>ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ လူတိုင်းသည် သူ့ကဲ့သို့ မဟုတ်ကြပေ။ အချို့သောသူများသည် နှစ်ပေါင်းသန်းကုဋေချီ၍ အသက်မရှည်လိုကြပေ။ သူသည် ဘေးနားရှိ ဂူကျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည်လည်း ဖုန်းဝူရင်းနှင့် ထပ်တူ ခံစားနေရပုံပင်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီလိုပဲ တွေးထားကြတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်</p> <p>အနေနဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဂူကျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားကော ဆရာ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း သူ့ကို တွေ့ဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ဒါကို ငါလက်ခံရပါမယ်။ အခုလို အချိန်အတော်ကြာမှ သူ့ဘဝထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားတာက ဟန်ဆောင်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်"</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် "မင်းလို တပည့်မျိုးရှိနေတဲ့ သူ့ဘဝက အခုဆိုရင် သိပ်ကို ပြည့်စုံနေပါပြီ။ အရင်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ငါတောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."</p> <p>သူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ"</p> <p>"ဒါပေါ့ ကျွန်တော့်ဆရာကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ရမှာက သဘာဝအတိုင်းပါပဲ"</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ ရှန်းယွီက သူ့အား ပြန်လည်ထူမပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ပြောကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လေဟုန်စီး၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ညီအစ်ကိုများအလား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သစ္စာရှိစွာဖြင့် သူတို့အလိုဆန္ဒအတိုင်း ဇာတ်သိမ်းရန် ရွေးချယ်သွားကြသော ထိုသူများကို ကြည့်ရင်း ငေးမောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤမျှရှည်လျားသော အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးသော်လည်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။ အကယ်၍ ဆရာကြီး ဝေလုံသာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေပါက သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် တွေးတောလေမလားဟု ရှန်းယွီက သိချင်မိသည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> သူသည် ဘဝနှစ်ခုစာကို ပေါင်းလျှင်ပင် ထိုသူတို့၏ သက်တမ်းဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိသေးသည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီလိုဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>"ဆရာ... ဆရာကော ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲဂူသည် ရှန်းယွီ၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာပြီး "ဘာမှမထင်ပါဘူး။ သူပြောသလိုပါပဲ။ သူက သူ့လမ်းသူ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဦးလေးကလည်း ဒီလိုပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် မပြသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ရှိနေသည်ကို ရှန်းယွီက သူ၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် ခံစားမိနေသည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက လာရောက်နှုတ်မဆက်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဦးလေးဖြစ်သူ ထွက်ခွါသွားခြင်းကြောင့်လားဟု သူက တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက နဂါးသွေးမျိုးဆက် အဆီအနှစ်ပါ။ ဒါကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ဆရာက ဒေါ်လေးကို အရှုံးပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>"ပြီးတော့ နဂါးရဲ့ စွမ်းအင်တွေရှိနေရင် ဆရာ့ဆီက ဒီဆေးလုံးတွေလည်း လိုမှာမဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>ဆရာဖြစ်သူ မသိအောင် အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ဆေးလုံးအချို့ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း... ဒီကောင်စုတ်လေး..."</p> <p>အကြီးအကဲဂူက ဒေါသတကြီး အမူအရာဖြင့် စတင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့တောင် မင်းက မပြောရဲဘူးလား။ မင်းက ဆရာ့ကို အဲဒီလောက်တောင် အထင်သေးနေတာလား"</p> <p>ထိုသို့အော်ဟစ်ကာ ရှန်းယွီနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း ရှန်းယွီမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟွန်း... ရိုသေမှုမရှိတဲ့ ကောင်လေး။ ဘယ်လိုအရူးဆရာမျိုးက မင်းကို သင်ပေးထားတာလဲ" ဟု ပြောပြီးမှ သူဘာပြောလိုက်မိသည်ကို သတိရသွားပြီး "အာ..." ဟု သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် လက်ထဲရှိ အဆီအနှစ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ ဦးလေးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နဲစွာ တွေးတောနေတော့သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှပ်စီးတိုက်ချက်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းနေပြီး လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်သော အားမာန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကာ ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို သန့်စင်ပေးနေသည်။</p> <p>လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ ဆဲလ်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အသားအရေမှာ အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် ဧကရီ သင်ကြားပေးထားသည့် လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ရှုပ်ထွေးနေသော လျှပ်စီးများကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသည်။ နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စိမ့်ဝင်နေသော်လည်း သူမသည် အားလုံးကို သည်းခံကျော်ဖြတ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ပါရမီထူးလွန်းသူတစ်ဦး ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးပင်။ သူမ၏ အလွန်ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် လျှပ်စီးများမှာ အရေအတွက်အလိုက် ကျဆင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဆက်မပြတ် သွန်ချနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားသော ကျင့်ကြံသူများသည် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခမှ ခုခံကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ အသုံးပြုကြသော်လည်း လီယောင်းမှာမူ သူမ၏ တာအိုခန္ဓာကို ပိုမိုသန်မာစေရန်အတွက် ထိုပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးများကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နာကျင်စွာ စုပ်ယူနေရသည်။</p> <p>နာရီပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးများမှာ မညှာမတာ ဆက်လက်ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားပြောင်းလဲလာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုးထပ်ကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာမှာ စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ အဆင့်တက်ခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ ဤခံစားချက်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ထူးဆန်းသည့် အတွေ့အကြုံသစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သည် မူလကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းဆိုသည်မှာ ဤအရာကို ဆိုလိုခြင်းလားဟု သူမက တွေးတောနေမိသည်။ သူမအနေဖြင့် လုံးဝဥဿုံ နားမလည်သေးသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲမှာ ငြင်းဆန်၍မရပေ။</p> <p>ဆက်လက်၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထူးခြားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကာယကျင့်ကြံခြင်းတွင် အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တစ်နည်းအားဖြင့် ကွဲပြားနေသည်။ သူမသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ပွင့်ဟသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဟင်းလင်းပြင်ကိုယ်တိုင်က သူမ၏ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အလား သူမ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် လမ်းဖွင့်ပေးနေခြင်းပင်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်သန်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>[စိတ်ကို သိပ်ပြီး လွှတ်မထားနဲ့]</p> <p>ဧကရီက ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာသော ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များသည် စွမ်းအင်များဖြင့် ဝဲကရက်ထလျက် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ စုရုံးနေကြသည်။ သူမ၏ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာနှင့် ကိုးထပ်ကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာ တို့မှာ အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"လာစမ်းပါ"</p> <p>သူမက ကောင်းကင်ယံသို့ မာန်ပါပါဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်စဉ် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်သန်းခြင်းနယ်ပယ် ပထမအဆင့်... တတိယအဆင့်... ပဉ္စမအဆင့်... နဝမအဆင့်... ထို့နောက် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားရင်း သူမသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p>"ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ကြစို့"</p> <p>သူမက ကြွေးကြော်လိုက်ရင်း အထက်ရှိ မိုးသက်မုန်တိုင်း တိမ်တိုက်များကို စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံသည်လည်း သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပုံပင်။ သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မရေတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးတိုက်ချက်များသည် သူမရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ သွန်ချလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save