Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်များအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အက်တမ်ဖွဲ့စည်းပုံ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် လေ့လာဆန်းစစ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ မသေမျိုးအဆင့် ပန်းပဲအတတ်ပညာကြောင့် သူဖန်တီးလိုသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း၏ အခြေခံတည်ဆောက်ပုံကို သိရှိပြီးဖြစ်သလို ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်များမှာ သဘာဝအလျောက် ထိုအဆင့်သို့ မည်သို့ကူးပြောင်းသွားကြသည်ကိုလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူလုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိသည်မှာ ထိုဖြစ်စဉ်ကို အရှိန်အဟုန်မြှင့်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အက်တမ်တစ်ခုချင်းစီကို မှန်ကန်သောနေရာသို့ ရွေ့ပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သဘာဝအလျောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည့် ကြီးထွားမှုဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းစေရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။</p> <p>အက်တမ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သူ၏ အပြည့်အဝအာရုံစိုက်မှုကို လိုအပ်နေပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော အက်တမ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းက သူ့ကို ဦးနှောက်ခြောက်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်က ထိုအဆင့်အထိ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးထားသော်လည်း နယ်ပယ်အတွင်းရှိ အက်တမ်တိုင်းကို တစ်ခုမကျန် အာရုံခံရင်း အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>အာရုံစူးစိုက်ရန် အလွန်ခက်ခဲလာသောကြောင့် သူသည် ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို သူလုပ်ဆောင်နေသည့် ဧရိယာအကျဉ်းလေးအတွင်းသို့သာ ချုံ့လိုက်ရပြီး ထိုမှသာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေသော်လည်း အလုပ်ကို မရပ်နားဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် အစွန်းရောက် အာရုံစူးစိုက်မှုကို အသုံးပြုကာ အက်တမ်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုချင်းစီအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အတိုင်းအဆမှန်ကန်စွာ ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးလွန်းပါက မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မဟုတ်သလို များလွန်းပါကလည်း အရာအားလုံး ပေါက်ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် အမှုန်တစ်ခုချင်းစီကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူမှု၊ ဖန်တီးမှုနှင့် ပျက်စီးမှုဖြစ်စဉ်များကို ခဏတာအတွင်း အတင်းအကျပ် ဖြတ်သန်းစေခဲ့သည်။</p> <p> ဖွဲ့စည်းပုံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ ပိုမိုသန့်စင်လာကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းနိုင်စွမ်း မှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတော်ကြာ အားစိုက်ထုတ်ပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် နောက်ဆုံးအဆင့် အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူဖန်တီးလိုက်သော အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အရေအတွက် အသင့်အတင့်ရှိသော ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်သတ္တုများပင်။ ဤပစ္စည်းများသည် သူ၏ ပျံသန်းနိုင်သောလှေ နှစ်စင်းစာအတွက် လုံလောက်သော်လည်း၊ လက်ရှိတွင် သူ၏လိုအပ်ချက်မှာ ၎င်းတို့မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူအမှန်တကလေး လိုအပ်နေသည်မှာ မသေမျိုးအဆင့် အရင်းအမြစ်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပိုမိုခက်ခဲလှသော မသေမျိုးအဆင့် အရင်းအမြစ်များ ဖန်တီးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အာရုံစူးစိုက်ကာ ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များထဲမှ လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သည့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လီယောင်းထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဤကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခမှာ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာကိုယ်၏ ကောင်းကင်လျှပ်စီးများနှင့် ရောနှောနေသဖြင့် လျှပ်စီးတစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သာမန် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်စေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော် လီယောင်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ အရေးမပါလှပေ။ သူမသည် ထိုစွမ်းအင်အားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူကာ သန့်စင်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် တစ်ညလုံး ဤနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ကျဆင်းလာသော ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးများကို ခံယူနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုးပါးကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာမှာ ထိုစွမ်းအင်များကို ငတ်မွတ်စွာ သောက်သုံးနေပြီး လျှပ်စီးတစ်ချက် ထိမှန်တိုင်း သူမ ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က နာကျင်မှုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ယခုအခါတွင်မူ သူမအတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန်တိုင်းမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ ကိုးပါးကောင်းကင်ခန္ဓာအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင်အားလုံးကို ဤနေရာမှ ရရှိနေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လျှပ်စီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏အပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များထဲတွင် နောက်ဆုံးနှင့် အကြီးမားဆုံးသော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုမှာ အင်အားစုဆောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ကာ "လာစမ်းပါ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးလျှပ်စီးချက်မှာ ယခင်လျှပ်စီးအားလုံး ပေါင်းစပ်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ သူမကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ သန့်စင်သော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျှံထွက်စီးဆင်းသွားပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းရှိ တစ်စုံတစ်ရာမှာ ကွက်တိကျသွားသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်ကို သူမ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လီယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောင်တန်းများပေါ်မှ နေထွက်လာသည်ကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်လှပလှသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုရော ဤနေထွက်ချိန်အလှကို ဂိုဏ်းတွင် မြင်တွေ့နေရပါမည်လောဟု သူမ တွေးတောမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်။ သူမအနေဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်မသွားနိုင်ပေ။</p> <p>သူမသည် သူ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုခု ရှာဖွေပေးရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မိဘများမရှိကြဘဲ ဤလောကတွင် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တန်ဖိုးရှိသော အရာများ ဖလှယ်ကြရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုက ငါ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ငါလည်း သူ့အတွက် တစ်ခုခု ပြန်လုပ်ပေးချင်တယ်"</p> <p>သူမက တွေးတောရင်း ဆံနွယ်တစ်ပင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် လိပ်ကစားနေမိသည်။</p> <p>ဧကရီ၏ အသံမှာ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီယောင်းသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ရင်း "အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကို ပို့ပေးလိုက်တဲ့ အစားအစာတွေကြောင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကိုလည်း အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ" ဟု သူမက ဖြေကြားရင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ချီဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ရှန်းယွီ၏ ပျံသန်းနိုင်သောလှေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ ယာဉ်လေးကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါပဲ"</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက မောပန်းနွမ်းနယ်သောအသံဖြင့် ပြောကြားလာခဲ့သည်။ လီယောင်းက ပြုံးလိုက်ကာ "ညီမလေးတို့က လက်ထပ်ထားတဲ့သူတွေပဲလေ။ အစ်ကို့ပစ္စည်းက ညီမပစ္စည်းပဲပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနည်းနေတာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကို ဖန်တီးဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ တစ်စင်းတည်းပဲရှိတဲ့ အထူးထုတ် မော်ဒယ်ဗျ"</p> <p>ရှန်းယွီက ညည်းညူလိုက်မိသည်။ သူသည် လီယောင်းထံသို့ ဤယာဉ်ကို မပို့ပေးခဲ့သင့်ကြောင်း တွေးတောမိသော်လည်း "မပျက်စီးအောင်ပဲ ထိန်းသိမ်းပါ" ဟု ပြောကာ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ ပြန်လည်လှုပ်ခတ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုးပါးကောင်းကင်ခန္ဓာ၏ ပဉ္စမမြောက် ကောင်းကင်အဆင့်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း အဆင့် ၂ သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမလုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိသည်မှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် တွန်းပို့ရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမ၏ စိတ်အာရုံကို စူးစိုက်လိုက်ပြီး ဆင့်ကဲ အဆင့်တက်လှမ်းမှုများကို စတင်လိုက်သည်။ တတိယအလွှာ၊ စတုတ္ထအလွှာမှသည် ကိုးလွှာမြောက်အထိ၊ ထို့နောက် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ နှစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ သူမ၏ အားမာန်သစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ဒီစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် စီနီယာအစ်ကို့ကို ဖမ်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ"</p> <p>သူမက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်ပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p>"ဒီစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်တော့ မင်းဟာ လူသားဧကရီရဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ အနိုင်နိုင်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အခု မင်းအနေနဲ့ ပေါင်းကူးတံတားကို တည်ဆောက်ပြီးတာနဲ့ ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီ"</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တံတားတည်ဆောက်ရမှာလား"</p> <p>လီယောင်းက ငြီးငွေ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ပေါင်းကူးတံတား တည်ဆောက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဖွယ်ကောင်းပုံရရာ သူမ၏ တစ်ဘဝလုံးကို ထိုကိစ္စအတွက် အချိန်မပေးနိုင်ပေ။ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် ကစားရခြင်းက ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသည်။</p> <p>ဧကရီသည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ငါတို့က ဝိညာဉ်ပင်လယ်တစ်ခုတည်းကို အတူတူ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာဆိုတော့ တံတားတည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ပျံသန်းနိုင်သောလှေအနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး "ကဲ... သွားကြစို့" ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလို ထိုင်ရတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲဒီလို ထိုင်နေရင် သူက ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိရောက်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောကြားလိုက်သည်။ သူမသည် သူညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံမှာ တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်းနှင့် ဆင်တူပြီး အများဆုံး လူတစ်ဦးသာ စီးနင်းနိုင်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ယာဉ်အတွင်း၌ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ "အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို သွားကြစို့"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်နှင့် ယာဉ်ငယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save