Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပန်းပဲပညာရှင် ရှန်းယွီသည် သူ၏တူဖြင့် သတ္တုကို ထုရိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤကျူးရုံဆိုသည့် လူငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု သူက တွေးတောနေမိသည်။ အခြားသော တပည့်အများစုမှာလည်း ပျမ်းမျှအားဖြင့် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ကြပြီး သင်တန်းသားသစ်အချို့သာ သူတို့၏ အတတ်ပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းနေသေးခြင်းပင်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၉ အောက်တန်းစား ကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်၍ရနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော အတတ်ပညာရပ် အဆောင်များကိုပါ ဂိုဏ်းသားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီလားဟု သူ ဆင်ခြင်မိသည်။</p> <p>ယခင်က သူသည် ဟင်းချက်အတတ်သင် အတန်းကို ဆုလာဘ်တစ်ခု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ချက်ပြုတ်ထားသော ဝိညာဉ်အစားအစာများကို ဂိုဏ်းသားများထံ ရောင်းချခွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အခြားသော အတတ်ပညာရပ်များတွင်လည်း တိုးတက်မှုရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုများကိုပါ တစ်ဂိုဏ်းလုံးသို့ ချပြနိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ သူတို့၏ဂိုဏ်းမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အတတ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အပ်နှံမှုများကို မကြာခဏ လက်ခံရရှိလေ့ရှိသည်။ အများစုမှာ အဆင့်နိမ့်အလုပ်များဖြစ်သဖြင့် ရှန်းယွီက ငြင်းပယ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအလုပ်များကို ကလေးများအတွက် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ထုရိုက်နေသော သတ္တုတုံးကို မြှောက်၍ သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ထုရိုက်နေပြန်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို စတင်ကိုင်တွယ်တော့မည် ဖြစ်ရာ သူ၏ ပုံမှန်</p> <p>အလုပ်သုံး ကိရိယာများကိုလည်း အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း မသေမျိုးအဆင့်သည် လူသားလောကထက် များစွာ သာလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့် ကိရိယာများမှာပင် အနည်းငယ် အဆင့်နိမ့်နေဦးမည်ဟု သူ ခံစားရသည်။</p> <p>"လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရမှာပေါ့"</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ပင်မခန္ဓာ ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် တည်ဆောက်ပုံများကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်ပြင်ဆင်နေရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နယ်ပယ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ သူဖန်တီးထားသော မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p>သူ၏ ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကြောကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကြောကလည်း ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယခုအခါ သူသည် ဤနိယာမကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ကြောခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆုံးမဲ့သော မသေမျိုးစွမ်းအင်များ ရှိနေသဖြင့် တစ်နေ့လုံး အားစိုက်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက ပိုမိုထိရောက်စွာလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပင်မရှန်းယွီသည် သူဖန်တီးထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်းဝင်နေတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသော မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ဟန်ချက်ညီညီ ပစ်ကစားရင်း နောက်ထပ် အပိုင်းအစအချို့သာ ထပ်မံရရှိပါက မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ အခြားသော မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို အသစ်ဖန်တီးရန် မလိုအပ်သေးဘူးဟု သူက ယူဆထားသည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီမှာ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး လက်ထဲမှ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ ဗလာနယ်ပိုးချည်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆင်ခြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ အခြားသော မသေမျိုးလက်နက်များကို အာရုံစိုက်ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဗလာနယ်ပိုးချည်အတွင်း စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ အဆင့်တက်လှမ်းရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ လိုအပ်တော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းအချို့နှင့်အတူ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များ ပေးစွမ်းနိုင်မည့် မသေမျိုးသလင်းကျောက်အချို့ကိုပါ ကျွေးရမည် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာလောက၏ အခြေအနေမှာ အင်အားချည့်နဲ့နေသဖြင့် မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခု၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အချက်မှာ သူ၏ နယ်ပယ်အသစ်များကို သလင်းကျောက်များအဖြစ် စုစည်းကာ ၎င်းအား ကျွေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဗလာနယ်ပိုးချည်သည် သူ၏ အခြားသော နယ်ပယ်စွမ်းအင်များနှင့်ပါ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ အလုံးစုံသော အစွမ်းသတ္တိများ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် အကြီးအကဲဟွမ်သည် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အကြီးအကဲကော် ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အကြီးအကဲဂူမှာမူ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရှန်းယွီ၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာလုပ်နေတာလဲ သွားကြစို့လေ အကြီးအကဲချုပ်ကြီးရဲ့ အချိန်ကို မဖြုန်းပါနဲ့”</p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အကြီးအကဲကော်က “ရှင်ပဲ အရင်သွားနှင့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ တပည့်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိသေးတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ရှန်းယွီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခေါ်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ရှန်းယွီကမူ ထိုင်ခုံကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူမသည် အကြီးအကဲဟွမ်ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲချုပ်ကြီးက အရမ်းအလုပ်များနေတာဆိုတော့ သူ့ကို စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး မဟုတ်လားဟင်”</p> <p>သူမက မေးလိုက်သည်။ ရှန်းယွီအနေဖြင့် ၎င်းမှာ မေးခွန်းလား သို့မဟုတ် သတိပေးချက်လားဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ငါ ဘယ်လို ပြဿနာထဲ ရောက်နေတာလဲ”</p> <p>ရှန်းယွီ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>“အာ... အချိန်တောင် တော်တော်လင့်သွားပြီပဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ပြီး လက်နက်တွေ လုပ်ရဦးမယ်”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ ရှန်းယွီ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် အကြီးအကဲဂူသည် ရှန်းယွီထံသို့ လှမ်းခုန်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>"တပည့်လေး... မင်း ငါ့ကို ကယ်မှဖြစ်မယ်"</p> <p>သူက အသည်းအသန် အသနားခံသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ဘေးသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆရာ... သိက္ခာလေးလည်း ငဲ့ပါဦး။ ဆရာ့ဇနီးလက်ထဲက ကယ်ဖို့ တပည့်ဖြစ်သူကို အကူအညီတောင်းရသလားဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သိက္ခာက ဘာလုပ်ရမှာလဲ ငါတော့ တကယ်သေတော့မှာ။ မင်း ငါ့ကို ကယ်ရမယ်"</p> <p>အကြီးအကဲဂူက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောရှာသည်။</p> <p>"တပည့်လေးရာ... ဆရာက မင်းကို ငါ့သားအရင်းလို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာလေ။ ဆရာ သေတာကို တကယ်ပဲ ကြည့်နေရက်မှာလား"</p> <p>သူ၏ ယခင်နည်းလမ်းများ မအောင်မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပင်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ဆရာနှင့် သိုင်းဦးလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ဆရာမှာ သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ဟု သူက တွေးတောမိသည်။ လီယောင်း၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသော သူ၏ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်သူမှာလည်း သူ၏ဆရာတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p>ဤမျှအထိ မိဘသဖွယ် ကောင်းခဲ့သော ဆရာကို သူ စွန့်မပစ်ထားနိုင်ပေ။ ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သိုင်းဦးလေးပင် ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ဆရာကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။</p> <p>သူ၏ဆရာအတွက် သူ တိုက်ပွဲဝင်ပေးတော့မည်ပင်။</p> <p>တပည့်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲဂူ၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ဒီငရဲကနေ လွတ်ရတော့မယ် ဒီကောင်လေးကို အရင်က စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ တကယ်မှန်တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတော့ သေရချေရဲ့"</p> <p>သူက ဝမ်းသာအားရ တွေးနေမိသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက အကြီးအကဲ ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"သိုင်းဦးလေး... ဆရာ့ကိုလည်း အနားပေးသင့်ပါပြီ။ ဆရာကလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ လုပ်နေတာက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလေ"</p> <p>သူက ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး "ပြီးတော့... ကလေးအတွက်လည်း မကောင်းဘူး" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲဂူကလည်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြနေသည်။</p> <p>"ငါ့တပည့်ဆိုတာ ဒါမျိုးမှပေါ့"</p> <p>သူက ဂုဏ်ယူနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် အကြီးအကဲ ဟွမ်က ရှန်းယွီကို မျက်ရည်ဝဲလျက် ကြည့်လိုက်ပြီး  "မင်းနဲ့ မင်းဇနီးက ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်ရှိသမျှ ငါ့အပေါ်မှာပဲ ပုံချထားကြတာ။ ငါက အသက်လည်းကြီးပြီ။ ကိုယ်ဝန်နဲ့လည်း ဖြစ်နေတာကို မင်းတို့ ငါ့ကို မသနားကြဘူးလား ငါ့ကျန်းမာရေးကို ငါဂရုမစိုက်ပေမဲ့ ကလေးအတွက်ကျတော့... ကံကောင်းလို့ ငါ့ယောက်ျားဆီကနေ စွမ်းအင်တွေ အမြဲပြန်ဖြည့်</p> <p>နိုင်လို့ပေါ့။ အခုကျတော့ အဲဒါကိုပါ ငါ့ဆီက လုယူချင်နေတာလား။ မင်းတို့တွေ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို တကယ်ပဲ သတ်ချင်နေကြတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စကားကို အလျှော့မပေးသည့်အပြင် သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းပင်။ သူမကိုယ်သူမ အသက်ကြီးနေပြီဟုပင် ဝန်ခံလိုက်သေးသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကလည်း ရှန်းယွီကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အကြည့်များဖြင့် အားပြိုင်နေကြသည်။ သူမကိုယ်သူမ အသက်ကြီးပြီဟု ဝန်ခံလိုက်ခြင်းမှာ သူမတွင် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်တော့မည်ဟု သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“တော်တော်လေးကို အကွက်ကျကျ ကစားသွားတာပဲ”</p> <p>ရှန်းယွီက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲဂူကမူ သူ၏တပည့်က သူ့အတွက် သိုင်းဦးလေးကို တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ထင်ကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာဘဲ အကြီးအကဲ ဟွမ်က လက်လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ဆရာကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့... စိတ်ချပါ"</p> <p>သူမက ပြောကာ အကြီးအကဲဂူကို ဆွဲခေါ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့ဦး……"</p> <p>အကြီးအကဲဂူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းယွီမှာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဂါရဝပြုလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဆရာ... တပည့်လေးက ဆရာ့ရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို အမြဲတမ်း မှတ်တမ်းတင်ထားမှာပါ”</p> <p>ထိုသို့တွေးတောမိရင်း ရှန်းယွီ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုမျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ့်ပုံပဲ"</p> <p>သူက တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save