Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော သားရဲတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသည့် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။</p> <p>လီယောင်သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ ကွင်းပြင်၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး အောက်ဘက် မြေပြင်တွင်မူ ကျားဖြူမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အချို့မှာ သားရဲပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း၊ အချို့မှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အချို့မှာမူ လူနှင့်သားရဲ ကောင်းကင်စပ် ပုံသဏ္ဌာန်များဖြင့် လဲကျနေကြသည်။</p> <p>တစ်ခုမှာ အသေအချာပင်။ ထိုသူတို့သည် ယခုပင် အသက်မထွက်သေးလျှင်ပင် ကြာရှည်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမသည် ထိုသတ်ဖြတ်ကွင်းကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ကျားဖြူမျိုးနွယ်စု တစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအုပ်စုကို လူသားခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျားနားရွက်ဖြူဖြူနှင့် အမြီးပါရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဦးဆောင်လာခြင်းပင်။ သူမသည် လဲကျနေသော သူမ၏ ရဲဘော်များကို ကြည့်ကာ ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“နင်... နင် ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲရတာလဲ”</p> <p>သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လီယောင်သည် သူမ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုမှာ လီယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျန်ရှိသော ကျားဖြူများကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထိုခေါင်းဆောင် မိန်းကလေးတစ်ဦးတည်းသာ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း လီယောင်က သူမ၏ ခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ... ကြောင်ပေါက်လေးရဲ့”</p> <p>သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို မြေပြင်မှ ပြန်လည်မလိုက်သည်။ ကျားဖြူမလေးမှာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများထွက်နေပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိနေရှာသည်။ လီယောင်က သူမကို သေချာစွာ အကဲခတ်ရင်း မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>“အင်း... နင်ကတော့ အတော်အသင့် အဆင်ပြေသားပဲ။ ဒါကြောင့် နင့်ကို ငါ ယူသွားမယ်”</p> <p>သူမက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်သည် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်နယ်ပယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“လူသားမလေး... နင် ဘယ်ကိုသွားမယ်လို့ စိတ်ကူးနေတာလဲ”</p> <p>သူမ၏ နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင်သည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ သူမ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ဖမ်းဆီးထားသော ကျားဖြူမလေးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။</p> <p>လီယောင်၏ အသံကို သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တည့်တည့်မှ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နေရာမှ အဝေးသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်ကမူ သူမ၏နေရာတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်မြဲရပ်လျက် ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည့်ဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်နေသည်။</p> <p>ဟင်း... ဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ စီနီယာအစ်ကို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတယ်။</p> <p>လီယောင်က တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယောင်နှင့် အတော်အတန်ဝေးသော နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း လီယောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောက သူမ ခံစားလိုက်ရသည့် အရာမှာ သာမန် ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်ကျော်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နိယာမတစ်ခုခုကို အသုံးပြုကာ တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးမှ ခေတ္တပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>"နင်... နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ဘယ်သူ့ကို မှတ်မိနေတာလဲ"</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်က သူမကို ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ ကြည့်နေသူအဖို့ အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။</p> <p>"ဒါကတော့ ရှင် သိစရာမလိုပါဘူး။ အခု ရှင်က ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်အသစ် ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လီယောင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော ကျားဖြူများမှာ သူမထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်အုပ် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် လီယောင်က လက်ချောင်းကလေးကို တစ်ချက်မျှ ခါလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျားဖြူအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို ပြောတာ တကယ်မှန်တယ်။ အင်အားကြီးတဲ့ ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းချင်ရင် အရင်ဆုံး ရေကန်ကို လှုပ်နှိုးရမယ်တဲ့"</p> <p>လီယောင်က ပြောကာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အစွမ်းကုန်ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။</p> <p>"ငါက ဒီတောအုပ်ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ လူသားတစ်ယောက်က ငါ့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"</p> <p>ကျားဖြူအမျိုးသမီးသည် သံသယစိတ်များဖြင့် လီယောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လီယောင်၏ စွမ်းအားမှာ အစောပိုင်းက ဘေးဒုက္ခရင်ဆိုင်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မဟာယာနနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် တုန်ယင်နေသော သူမ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ အတူတူပဲကို... ဘာလို့ ငါက ရှုံးတော့မလို ခံစားနေရတာလဲ”</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>“ငါ့မှာ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ”</p> <p>…</p> <p>သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကြောက်ရွံ့မနေဘဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ သတိပေးနေမိသည်။ သို့သော် လီယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။</p> <p>သားရဲများဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူတို့တွင် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အခြားသူများထက် ပိုမိုထက်မြက်သည်။ ဤအစွမ်းကြောင့်ပင် သူတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ ယနေ့တိုင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ မည်သည့်အရာက သားကောင်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာက အမဲလိုက်မည့် သားရဲဖြစ်သည်ကို သူတို့ အမြဲခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် သူမ၏ သဘာဝရန်သူရှေ့တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး...</p> <p> သူမ၏ ဗီဇစိတ်ကို အစိုးရခွင့် မပြုနိုင်ပေ။ သူမ၏ ကလေးများကို ကာကွယ်ရမည်။</p> <p>ငါတို့နှစ်ဦးလုံးက မဟာယာန အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ကွာခြားချက်က ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ လီယောင်ကို အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရမယ်။</p> <p>အချိန်ကြာလေလေ သူမအတွက် အခွင့်အရေး နည်းပါးလေလေ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုပင် စတင်တိုက်ခိုက်ရမည်။ သူမအနေဖြင့် “ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် တွေးနေတာလဲ”</p> <p>လီယောင်၏ အသံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားပြန်သည်။ လီယောင်မှာ သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ...”</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အခုပဲ တိုက်ခိုက်ရမယ်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းကာ တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ ရှည်လျားပြီး မည်းနက်သော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ လီယောင်အနေဖြင့် ဤတိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်မှန်း သူမ သိသော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ငါက ရိုးရိုးလေး မေးခွန်းမေးတာကို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြမ်းနေရတာလဲ။</p> <p>လီယောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယောင်မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ရပ်နေခြင်းပင်။</p> <p>“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ နင်ပြောနေတာတွေက တစ်ခုမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် လီယောင်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် လီယောင် မြေပြင်နှင့် ထိမိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် မာကျောသော မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့ပျော့အိသွားခဲ့သည်။ လီယောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်လာကာ ထိုအမျိုးသမီးကိုပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဖိချလိုက်ပြီး အပေါ်စီးမှ မိုးကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”</p> <p>အမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>လီယောင်သည် သူမ၏ လက်ဝါးများကို ကြည့်ရင်း ဤစွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။ ဤစွမ်းအားသာ ရှိလျှင် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ချင်သည့် သို့မဟုတ် စီနီယာအစ်ကိုအပေါ် လုပ်ဆောင်ချင်</p> <p>သည့် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တော့မည်ပင်။</p> <p>“အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ”</p> <p>ရှန်းယွီ၏ အသံက သူမအား သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>အာ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အရင်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်။</p> <p>သူမ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားသော အမျိုးသမီးထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်လည်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ သုံ့ပန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခြေအနေကြောင့် လီယောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>လီယောင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ထိုအမျိုးသမီးက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟား ငါ နင်ကို မနိုင်ရင်တောင်မှ... နင်ကို ငါနဲ့အတူ သေတွင်းထဲ ခေါ်သွားမယ်”</p> <p>သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သူမကိုယ်သူမ ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လီယောင် တွေးမရဖြစ်နေမိသည်။ သူမသည် သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လူသားများထက် ပိုမိုပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ရတာလဲ။ ငါက နင့်ဆီကနေ အရာလေးတစ်ခုပဲ လိုချင်တာပါ။</p> <p>လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကျေနပ်အားရနေပုံပင်။</p> <p>“အခုမှ အသနားခံနေတာ နောက်ကျသွားပြီ။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဖျက်ဆီးတဲ့စနစ်ကို စတင်လိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်သူမှ ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။ နင် ဘယ်လောက်ပဲ မြန်ပါစေဦး... မဟာယာနအဆင့် ပေါက်ကွဲမှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့”</p> <p>သူမက ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နင်ရဲ့ ကလေးတွေကိုရော ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။</p> <p>လီယောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နင် ဘယ်လိုထင်သလဲ”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက လီယောင်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။</p> <p>“မြန်မြန်... မြန်မြန် ထွက်ပြေးစမ်းပါ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်းပြီးတော့ တစ်ခုခုလုပ်စမ်းပါ”</p> <p>သူမက စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်နေမိသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် သူမသည် လီယောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားရန် ကောင်းကင်အဆင့် ဟင်းလင်းပြင် ရတနာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လီယောင် ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား သူမသည်လည်း တပါတည်း ပါသွားမည် ဖြစ်သည်။ လီယောင်အနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်းကာ ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု သူမက မျှော်လင့်ထားခြင်းပင်။ ထိုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပစ်မှတ်နှင့်အတူ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပေါက်ကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူမမှာ ပျာယာခတ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကလေးများကို အသေမခံလိုပေ။ သူမသည် သူမရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“တောက် ဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်တာလဲ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ပေါက်ကွဲပြီး ငါ့ကလေးတွေကိုပါ သေတွင်းထဲ ခေါ်သွားမိတော့မယ်”</p> <p>“လာစမ်းပါ... လာစမ်းပါ... ၃... ၂... ၁...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save