Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရှုံ့မဲ့နေသည်။</p> <p>မဖြစ်နိုင်တာ...</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ကလေးများနှင့်အတူ သူမကိုယ်သူမ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိပြီလား။</p> <p>နောင်တတရားများက ရိုက်ခတ်လာပြီး မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမ ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်ရတာလဲ။</p> <p>“နေပါဦး... ငါ မျက်လုံးမှိတ်ထားနိုင်သေးတာလား”</p> <p>ရုတ်တရက် အသိတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ယခင်နေရာဟောင်းမှာပင် ရှိနေဆဲပင်။ လီယောင်က သူမကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကလေးများမှာလည်း အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသေးသည်။</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် အားရပါးရ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ”</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ နေပါဦး... ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင်...”</p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယောင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ဒီမိန်းကလေးက... သူမကိုယ်သူမ ဖျက်ဆီးမယ့် နောက်ဆုံးလုပ်ရပ်ကိုတောင် အတားခံလိုက်ရတာလား။ ဒါက ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက် မီးစလေးပဲလေ။ အဲဒီလောက်အထိ ရေကုန်ရေခန်း ကြိုးစားတာကိုတောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင်... ငါတို့ ကျားဖြူမျိုးနွယ်စုအတွက် ဘာမျှော်လင့်ချက် ကျန်ပါဦးမှာလဲ။</p> <p>သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဘိုးဘေးဘီဘင်များကို တိတ်တဆိတ် တောင်းပန်နေမိသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမရှေ့က ထိုစိတ်ဝေဒနာရှင်မိန်းကလေးက သူမဆီက ဘာလိုချင်နေတာလဲဆိုသည်ကို သိရှိရန် လီယောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက လီယောင်သည် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် သူမ ပေါ်ထွက်လာစေရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းပင်။ ယခု သူမ ပေါ်ထွက်လာသောအခါတွင်လည်း သူမ၏ သူမကိုယ်သူမ ဖျက်ဆီးမှုကိုပါ တားဆီးခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>အဆန်းဆုံးအချက်မှာ ဤမိန်းကလေးထံမှ မည်သည့် သားရဲသွေးနံ့မျှ ထွက်ပေါ်မနေခြင်းပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အခြားသော သားရဲမျိုးနွယ်စုများ၏ အမိန့်ဖြင့် လာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါဆိုရင်... ဖြစ်နိုင်တာက... </p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>လူသားအချို့တွင် ထူးဆန်းသော ဝါသနာများ ရှိတတ်သည်ဟု သူမ ကြားဖူးသည်။</p> <p>ဒါဆို... လီယောင်ဆိုတာက သူမရဲ့ သခင်လေးအတွက် သူမကို ဖမ်းဆီးဖို့ လာတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ပဲလား။</p> <p>တကယ်လို့ အဲဒီသခင်လေးက ငါ့ကို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်ရင်...ငါ့ရဲ့ ဘဝက ငရဲကျသလို ဖြစ်သွားတော့မှာ။ မယားကြီးတွေရဲ့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတာကို ခံရမယ့်အပြင် ညဘက်ရောက်ရင်လည်း အလင်းရောင်မရှိတဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ကြိုးနဲ့တုပ်ခံထားရဦးမှာလား။</p> <p>လီယောင်သည် ဤအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>"ဒီဇနီးကတော့ နည်းနည်းတော့ ကြောင်နေတဲ့ပုံပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရူးတိုင်းတာစက်အရဆိုရင် သူမက လီယောင်ရဲ့ တစ်ထရီလီယံပုံ တစ်ပုံလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်"</p> <p>ရှန်းယွီက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အမြင့်ဆုံး တိုင်းတာမှုပဲ။ ထျန်းလင်ထက်တောင် ပိုမြင့်သေးတယ်"</p> <p>သူက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။</p> <p>လီယောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... အဲဒါကို သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့။ အရူးယူနစ်ရဲ့ နာမည်က နင့်နာမည်နဲ့ တိုက်ဆိုင်ပြီး တူနေတာပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။</p> <p>ဟုတ်လို့လား။</p> <p>သူမက ပြန်ပြောရင်း ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းလာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ရှင့်သခင်လေးရဲ့ မယားငယ်အဖြစ် ကျွန်မကို ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်"</p> <p>သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ တောင်းဆိုချင်တာက ကျွန်မရဲ့ မျိုးနွယ်စုကိုတော့ ချန်ထားပေးပါ"</p> <p>မယားငယ်…သခင်လေး…</p> <p>လီယောင်မှာ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင်၏ ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားသည်။</p> <p>"ငါ အခြေအနေကို မှားနားလည်မိတာလား သေချင်လိုက်တာ"</p> <p>သူမက တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>လီယောင်သည် ထိုစကားလုံးများကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် တိုးတိုးလေး ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိရာမှ ရုတ်တရက် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်လေး ဆိုတာက သခင်... သခင် ဆိုတာက ယောက်ျား... ငါ့ယောက်ျားရဲ့ မယားငယ် ဟုတ်လား။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ လူသတ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>နင်က ငါ့ယောက်ျားရဲ့ မယားငယ် လုပ်ချင်တာလား။</p> <p>"ငါတော့ တကယ်ပဲ သွားပြီ..."</p> <p>မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးမှာ တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p>"စိတ်အေးအေးထားပါ... သူမ ဆိုလိုတာက အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ရှန်းယွီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤပြောဆိုချက်အားလုံးကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူသည် ထိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် သနားမိသွားသည်။ လီယောင်ကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် လာတွေ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကံဆိုးလွန်းလှသည်။</p> <p>"ပြီးတော့... နင် သူမကို သတ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်တွင်မှ လီယောင်သည် အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အမျိုးသမီး၏ အပေါ်မှ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒီလိုမျိုး စကားတွေကို ပြောထွက်ရဲတဲ့ အဲဒီပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်ပေမဲ့လည်း... ဒီနေ့အတွက်တော့ ငါ အလျှော့ပေးလိုက်မယ်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လီယောင်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်နေမိသည်။</p> <p>ဒါဆို... သူမက သခင်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဖမ်းဆီးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့... ဒါဆိုရင် သူမက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ။</p> <p>"နင် ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p>သူမက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်က သူမကို တည့်တည့်ညွှန်ပြလိုက်ရာ "ငါ့ကိုလား" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမိပြန်သည်။</p> <p>နင့်ရဲ့ သွေးကို လိုချင်တာ။ ငါ့အတွက် ကျားဖြူမျိုးရိုးဗီဇ အနှစ်သာရကို ထုတ်ပေးစမ်း။</p> <p>…</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းအကြီးကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> "ဪ... ဒါလေးပဲ လိုချင်တာကိုး"</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ လူသားများအနေဖြင့် သားရဲများ၏ အနှစ်သာရကို အလိုရှိကြခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။ သားရဲမျိုးရိုးဗီဇ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် လူသားများစွာလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>သားရဲများအတွက်မူ ဤလုပ်ရပ်မှာ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် သူတို့က ကြိုဆိုကြသေးသည်။ လီယောင်ကဲ့သို့ သန်မာလှသူတစ်ဦးက ကျားဖြူမျိုးရိုးဗီဇကို ဆက်ခံထားခြင်းမှာ မျိုးနွယ်စုအတွက် မကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဘာလို့ အစကတည်းက အဲဒါကို တိုက်ရိုက်မပြောတာလဲ။ ဒီလောက်ထိ လျှို့ဝှက်</p> <p>ဆန်းကြယ်အောင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>အမျိုးသမီးက တွေးတောနေမိသော်လည်း ဤစိတ်မမှန်သော မိန်းကလေးကိုမူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး လီယောင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လီယောင်က ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေရင်း "ဒီလောက် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>"နင် အံ့ဩနေတာလား လူသားတွေက သားရဲမျိုးရိုးဗီဇကို ရယူချင်ကြတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ နင်သာ လုံလောက်အောင် သန်မာမယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က ပေးဖို့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး"</p> <p>မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။ |</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးလဲ။</p> <p>"နင်က သန်မာလွန်းလို့ ငါ့မှာရှိသမျှထဲက အကောင်းဆုံးကို ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ ဒါက မှူးမတ်အဆင့်မြင့် သွေးမျိုးရိုးပဲ"</p> <p>သူမက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီအဆင့်မျိုးရှိတဲ့ သွေးကို ရထားတဲ့ လူသားဆိုတာ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ သားရဲတွေကြားမှာတောင် ဒါက အလွန်ရှားပါးတဲ့ အမျိုးအစားပဲ"</p> <p>သို့သော် လီယောင်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သောအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ သူမ မျက်လုံးများ မှားယွင်းနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားမိသည်။ အခြားသူများသာဆိုလျှင် ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးလှသော သွေးပုလင်းကို မြင်ရသည်နှင့် ရိုသေစွာ ဝပ်တွားကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးကမူ အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခြင်းပင်။</p> <p>ငါ ဒီလောက်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ... ပြင်ပလောကကြီးက ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလား။</p> <p>နင့်ဆီမှာ စစ်မှန်သောသွေးအနှစ်သာရမရှိဘူးလား။</p> <p>လီယောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ ထိုစကားကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်သွားမိသည်။</p> <p>စစ်မှန်သောသွေး ဟုတ်လား ဒီကလေးက တကယ်ပြောနေတာလား။</p> <p>သူမသည် သက်ပြင်းအကြီးကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း "မရှိဘူး... ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စစ်မှန်သောသွေးအနှစ်သာရကို ငါနဲ့ တခြားအကြီးအကဲအချို့ ယူပြီးခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ အခုတော့ တစ်စက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်က စစ်မှန်သောသွေးမျိုးနွယ်တွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ စစ်မှန်သောသွေးအဆင့်ရှိတဲ့ အနှစ်သာရကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး မထုတ်ယူနိုင်ကြဘူးလေ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ဟုတ်လို့လား။</p> <p>လီယောင်က သူမလက်ထဲက ပုလင်းငယ်လေးကို ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဖြင့် လှုပ်ရမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ခေါင်းဆောင်က အပြင်းအထန် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>အင်း... ကောင်းပြီလေ။ ဒါပဲ ယူသွားရတော့မှာပေါ့။</p> <p>သူမက ဘာမျှ အရေးမပါသည့်အလား အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ယူသွားရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါက နင့်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သင့်တာ။ ကျားဖြူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာရတာကို”</p> <p>သူမ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိသော်လည်း နှုတ်ကမူ တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲပေ။</p> <p>"တကယ်လို့ နင်က စစ်မှန်သောသွေးအနှစ်သာရကို တကယ်လိုချင်တာဆိုရင်တော့... ကြားဖူးတာကတော့ နဂါးပတ်လိပ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်က အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူဆိုရင်တော့ နင်လိုချင်တာကို ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောလာဟလတွေပဲရှိသေးပြီး အဲဒီဘိုးဘေး တကယ်ရှိမရှိ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး"</p> <p>သူမက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲမျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သိပ်ပြီး အဆင်မပြေကြသည်ကို သူမ တွေးတောမိသည်။</p> <p>နင် ငါ့ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။</p> <p>သူမက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုမှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် ထိုဖိအားမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လီယောင်မှာလည်း ရှိမနေတော့ပေ။</p> <p>နင် ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ။ ငါကလည်း အစကတည်းက အဲဒီကို သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိပြီးသားမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင် တကယ်ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မှ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့ အသက်ဘေးက လွတ်ပြီ"</p> <p>သူမက စိတ်အေးလက်အေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် လီယောင် ထွက်ခွာသွားသော အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း "ဒီမိစ္ဆာမက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ" ဟု သူမက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save