Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မည်းနက်သောလိပ်မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ တဲသာသာ အိမ်ကလေးတစ်လုံးရှေ့တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် အမောဖြေရန် တိုင်တစ်တိုင်ကို ခဏတာ မှီထားပြီးနောက် ထိုအိမ်တံခါးဝတွင် ပြပ်ဝပ်ခစားလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ဆီကို မသေမျိုးသားရဲတစ်ကောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာသောအားဖြင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ကယ်တင်ပေးတော်မူပါ”</p> <p>အကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်ကလေးအတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ပြန်မလာသော်လည်း အကြီးအကဲမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်မှုများ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘိုးဘေးကြီးကို တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးကြောင်း တွေးမိသည်။ မည်သူမျှလည်း မမြင်ဖူးကြချေ။ ဤနေရာတွင် ဘိုးဘေးကြီးတစ်ပါး နေထိုင်သည်ဟုသာ ယုံကြည်ထားကြပြီး မည်သူမျှလည်း အတင်းအဓမ္မဝင်ရောက်၍ အတည်မပြုရဲကြပေ။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားပြီလား။</p> <p>သူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဘိုးဘေးကြီးအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ နက်နဲသော တရားဓမ္မကျင့်ကြံနေသဖြင့် သူ၏အသံကို မကြားရခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံခေါ်ဆိုရန်သာ လိုအပ်သည်။</p> <p>သူ နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ ပြောဆိုတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူ၏အပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီသားရဲဆိုးကြီးက အခြားသူတွေကို နှိမ်နင်းပြီးပြီလား။မြန်လှချေလား။</p> <p>သူ သတ္တိကို စုစည်းကာ ဘိုးဘေးကြီးအား အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“သူက ရှင့်အသံကို ကြားပုံမရဘူး။ ကျွန်မ ကူညီပေးပါရစေ”</p> <p>လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက အကြီးအကဲကို မချီလိုက်ပြီး ထိုအိမ်ကလေးအတွင်းသို့ အရှိန်ဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ အိမ်ကလေးမှာလည်း ထိုဒဏ်ကြောင့် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုသို့တွေးလိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်ကလေးအတွင်း၌ လူတစ်ဦး အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် အမြန်ပင် ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး ထိုပုံရိပ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်</p> <p>ခင်ဗျာ”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[တောင်းပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး]</p> <p>ထိုပုံရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲသည် စိတ်သက်သာရာရသော မျက်နှာထားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ သူ၏ရှေ့မှ ပုံရိပ်သည် ကြီးမားသော ပါးစပ်ပေါက်ရှိသည့် သားရဲကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို တစ်လုပ်တည်း ဝါးမျိုရန် ပြင်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>သူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုခြင်း၊ လုပ်ဆောင်ခြင်း မပြုနိုင်မီမှာပင် သူ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ အကိုက်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် ဝါးစားပြီးနောက် မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် သွားကြားထဲတွင် ညပ်နေသော အသားစများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လီယောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>[တစ်ယောက်ယောက် တကယ်ရောက်လာတာလား]</p> <p>သူက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။</p> <p>[ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုစောနေပါလား]</p> <p>လီယောင်က သူ့ကို မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>“ရှင်က မျိုးနွယ်တူတွေကိုတောင် စားတာလား။ သားရဲမျိုးနွယ်စုတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ”</p> <p>သူမက ပြောကာ သူ၏ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>[မျိုးနွယ်တူ ဟုတ်လား... အား... ငါ့ကို ဒီလို အနိမ့်စားတွေနဲ့ လာမနှိုင်းစမ်းနဲ့]</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လီယောင်သည် စားပွဲတစ်ခုရှေ့ရှိ ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူမှာလည်း သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို မယူကာ အနီရောင်အရည်များကို လောင်းထည့်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။</p> <p>[ငါတို့ ခဏလောက် စကားပြောကြမလား]</p> <p>သူက မေးသည်။</p> <p>[ထွက်ပြေးတော့... အခုချက်ချင်း]</p> <p>ဧကရီ၏ အသံမှာ လီယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>…</p> <p>[ငါပြောတာကို မကြားဘူးလား။ အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးစမ်း]</p> <p>ဧကရီက အော်ဟစ်နေဆဲပင်။</p> <p>သို့သော် လီယောင်မှာမူ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ယူကာ သူမအတွက် သောက်စရာတစ်ခုကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်က ဘာလဲ”</p> <p>သူမက မေးသည်။</p> <p>ထိုလူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အဝသောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး [မဟုတ်ဘူး... တကယ့်မေးခွန်းက... မင်းက ဘာလဲ ဆိုတာပဲ] ဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် အသံအတွင်းသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> “ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မက...”</p> <p>သူမ စတင်ပြောဆိုလာသည်။</p> <p>[ဒါကို ချက်ချင်းဖြတ်စမ်း။ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ]</p> <p>ဧကရီက အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုလူက သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။</p> <p>“ကျွန်မက ရှင့်ကို သတ်မယ့်သူပဲ”</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုလူသည် လီယောင် ပစ်ပေါက်လိုက်သော ဖန်ခွက်ကွဲစများကို ကာကွယ်ရန် သူတို့ကြားရှိ စားပွဲကို အမြန်ပင် လှန်လိုက်ရသည်။</p> <p>[စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းက အစကတည်းက ငါ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာ ပါမသွားခဲ့တာကိုး]</p> <p>ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လှည့်ကွက် ဟုတ်လား... ဒီလို လှည့်ကွက်လေးကို ပြောတာလား”</p> <p>လီယောင်က ပြောကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မြင်ကွင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပျက်စီးနေသော အိမ်ကလေး၏ အပျက်အစီးများအပေါ်တွင် ပျံလွင့်နေဆဲပင်။ ထိုလူသည်လည်း အပျက်အစီးများကြားတွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>[စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ အရှင်သခင်က နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနဲ့ အသူရာနတ်ဘုရား နှစ်ယောက်စလုံးကို ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် လွှတ်လိုက်သလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်]</p> <p>ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း သူ့ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး။ အချိန်မနှောင်းခင် အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးတော့]</p> <p>ဧကရီက ပိုမိုစိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ထပ်မံပြောပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်သည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် သူ၏အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိရန် လိုအပ်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးနှင့် အသူရာနတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်နွယ်နေခြင်းကြောင့် သူမ၏ ရန်သူပင်။ သူသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ သူ့ကို အရှင်မထားနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုလူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒလား”</p> <p>သူက တွေးတောလိုက်သည်။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဓားချက်တစ်ခုမှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လီယောင်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီယောင်မှာ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အချိန်များ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး လီယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆက်စပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလူသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို၍ပင် ပြုံးလိုက်သည်။ [ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ။ အချိန်နိယာမလား။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနိယာမပဲ]</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ဟားဟားဟား... အရှင်သခင်က မင်းကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရသလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ငါ နားလည်သွားပြီ]</p> <p>သူက ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက်ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ ရယ်မောပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီယောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>[ငါက သားရဲနတ်ဘုရားပဲ။ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပါ... ငါ မင်းကို ပညာရှိကို အနိုင်ယူဖို့ ကူညီပေးမယ်]</p> <p>ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီယောင်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ရှန်းယွီနှင့် ဧကရီတို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် လီယောင်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ကမ်းပေးထားသော လက်ကို ကြည့်သော်လည်း ဆုပ်ကိုင်ခြင်း မပြုဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မကို ပညာရှိကို အနိုင်ယူဖို့ ကူညီမယ် ဟုတ်လား။ သူက ရှင့်ရဲ့ အရှင်သခင် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>[ငါ မင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပါ။ မင်းက ပညာရှိအကြောင်းကိုတောင် သိနေပြီဆိုတော့...]</p> <p>ထိုလူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနဲ့ အသူရာနတ်ဘုရားတို့လည်း သေသွားပြီ ထင်ပါရဲ့]</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>[မင်းတို့ ကောင်းကောင်းခံစားလိုက်စမ်းပါ။ မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး မဟုတ်လား]</p> <p>သူက မည်သူ့ကိုမျှ မရည်ညွှန်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>[နတ်ဆိုးနဲ့ အသူရာနတ်ဘုရားတွေလို မဟုတ်ဘဲ ငါကတော့ ပညာရှိရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်]</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save