Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်က ပညာရှိတစ်ဦးဆီကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့တာလား”</p> <p>လီယောင်က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>[မှန်တာပေါ့။ သူက တစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတာနဲ့ ငါလည်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာပဲ။ သူလုပ်နေတဲ့အလုပ်က တကယ့်ကို အရေးကြီးပုံပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့နောက်ကို သူကိုယ်တိုင် လိုက်မလာခဲ့ဘူးလေ]</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး [ဒါပေမဲ့လည်း... သူက တခြားသူတွေကိုတော့ ငါ့နောက် လိုက်ခိုင်းခဲ့တုန်းပဲ...] ဟု ဆက်ပြောသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ ရှင်းပြချက်အရ သူသည် ပညာရှိ၏ နောက်လိုက်များထံမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ်အတွင်း ဤသေးငယ်သော လူသားလောကအတွင်း၌ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင့် အသူရာနတ်ဘုရားတို့၏ အရှိန်အဟါဝါများကို ထောက်လှမ်းမိခဲ့ခြင်းပင်။ ပို၍အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး သေဆုံးသွားပြီ သို့မဟုတ် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ပညာရှိအနေဖြင့် ဤမျှအသုံးဝင်သော လက်ပါးစေများကို အကြောင်းမဲ့သတ်ဖြတ်မည် မဟုတ်သဖြင့် နောက်ကွယ်တွင် ကြံစည်မှုတစ်ခုခု ရှိနေမည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လူသားလောကသို့ အနီးကပ် လေ့လာရန် ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ ကန့်သတ်ချက်မှာ အလွန်မြင့်မားနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုသည် အောက်ခြေလောကများကို ကာကွယ်ပေးထားတတ်သော်လည်း ဤမျှအထိတော့ မဟုတ်ပေ။ အစွမ်းထက်လေလေ ကန့်သတ်ချက် နည်းပါးလေလေဖြစ်သော်လည်း ဤလောက၌မူ ထူးဆန်းစွာပင် အစွမ်းထက်လေလေ ကန့်သတ်ချက် ပိုမိုမြင့်မားလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုသာ ရှိနိုင်သည်။ ဤလောကတွင် အလွန်ထူးခြားသော ရတနာတစ်ခု သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံရသူတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းတော့မည်ဟူ၍ပင်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သားရဲနတ်ဘုရားသည် ပညာရှိက အသူရာနှင့် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတို့ကို ဘာကြောင့် အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားများကို လျှော့ချလိုက်ခြင်းဖြင့် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤလောကသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်ပြီးပါက ရတနာ သို့မဟုတ် ရွေးချယ်ခံရသူ ပေါ်ထွန်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်စုဆောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများမှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့သဖြင့် ပညာရှိပင် ဝင်ရောက်၍မရနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောနေရာ၌ ပုန်းအောင်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤလောက၏ ကန့်သတ်ချက်မှာ ပြိုင်ဘက် အစွမ်းထက်လေလေ ပိုမိုပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်သဖြင့် ပညာရှိအနေဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လုံးဝအခွင့်အလမ်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ သူနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအားလုံးကို လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးပစ်ကာ မြေကမ္ဘာမသေမျိုးအဆင့်အထိ လျှော့ချပစ်လိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာမသေမျိုးအဆင့်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော လောကတစ်ခုသို့ အလွယ်တကူ ဆင်းသက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဆင်းသက်နိုင်ရန်အတွက် တံခါးနှစ်ခု လိုအပ်သည်။ တစ်ခုမှာ ပြင်ပမှ သူဖန်တီးသော တံခါးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ အတွင်းဘက်မှ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ထိုအရာပင် မရှိသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ကာ ဤလောကရှိ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်စားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် သားရဲဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လူသားလောကအတွင်း သူသည် သူ၏စွမ်းအားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်စုဆောင်းခဲ့ရာ မြေကမ္ဘာမသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။</p> <p>[ငါ ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာ ပညာရှိဆီကနေ ငါ တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်တဲ့ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မှာပါ။ ကဲ... မင်း ဘယ်လိုသဘောရသလဲ]</p> <p>သူက လက်ကို ကမ်းပေးထားဆဲဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... အဲ့ဒီလိုကိုး။ သတင်းအချက်အလက်တွေအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[မင်း ဘာတွေပြောနေတာ...]</p> <p>သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီယောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>[မင်း... မင်းက မသေမျိုးရတနာတစ်ခုကို အသုံးပြုဖို့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာလား]</p> <p>သူက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အချိန်ဆွဲတယ် ဟုတ်လား... ကျွန်မက ရှင့်ဆီက သတင်းတွေကို တကယ် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့တာပါ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[နေဦးလေ...]</p> <p>သူ သတိပြုမိလိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။ ဤစွမ်းအင်မှာ မသေမျိုးရတနာ မဟုတ်ပေ။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး [မသေမျိုးအဆင့် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်လေးတစ်ခုနဲ့ ငါ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား] ဟု လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူမထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ လီယောင်သည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်ဝင်ရောက်သွားစဉ် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိမှန်သွားပြီး သူမကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်သီးနှင့် ထိတွေ့မိသွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်သီးကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ ပိတ်သွားသော ဟင်းလင်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“မသေမျိုးအဆင့် အကာအကွယ်အတားအဆီးလား။ ဒီလို သေးငယ်တဲ့လောကမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလိုအရာမျိုးကို တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား”</p> <p>ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>[စိတ်ဝင်စားစရာပဲ]</p> <p>ဤကောင်းကင်ဘုံ ရွေးချယ်ခံရသူကို သူ သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ပညာရှိနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“စောင့်နေလိုက်ပါဦး ပညာရှိ လီယောင်”</p> <p>…</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ အိမ်ရှေ့ကွင်းပြင်တွင် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ရန်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲစမ်းသပ်မှု စနစ်၏ အားနည်းချက်မှာ သူ၏ အကွာအဝေးအတွင်း၌ အဆင့်တစ်ခုရှိသော ရန်သူများ ရှိနေသည်ကို သိနိုင်သော်လည်း ထိုသူများမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>အစွမ်းချင်း အလွန်အမင်း ကွာခြားနေသဖြင့် လီယောင်အနေဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖမ်းခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်တွေးတောမိသဖြင့် သူမအတွက် မသေမျိုးအဆင့် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ယခုအခါ သူသည် သူ့ဖက်မှ အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူမကို အကာအကွယ်အတားအဆီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်ရုံပင်။ ဤနည်းလမ်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မသေမျိုးအနေဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင် စွမ်းအားအသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအားလှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုမသေမျိုးမှာ ဘာမျှသိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ထိုမသေမျိုး သတိမပြုမိစေရန် အထူးဂရုစိုက်ရခြင်းပင်။ သူမ ကိုယ်တိုင် အသက်သွင်းခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို သူ ခံစားမိနိုင်သည်။ သူသည် အဆောင်ကို ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်ရင်း သားရဲနတ်ဘုရား သတိမထားမိစေရန် အမှတ်တစ်ခုချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်သွင်းခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အလွှာများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏အထက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူမသည် သူ့အပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမက သူ၏အပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားကြရာ ရှန်းယွီ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ သတ္တိကို စုစည်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ယောင်ယောင်... ကိုယ့်ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ပါဦး။ ဒီပုံစံနဲ့နေရတာ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်နေမှာပေါ့”</p> <p>လီယောင်သည် သူမ၏ လက်များကို မြှောက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အာရုံကို ရှန်းယွီထံ ပြန်လည်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>“လူတွေက အဲ့ဒီလို ထင်ကြမှာပေမဲ့ တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲရှင့်”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်တော့ ကျွန်မက ဒီပုံစံနဲ့နေရတာကို အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ”</p> <p>ဤအသံမှာ တကယ့်ကို အေးစိမ့်လှသည်ဟု ရှန်းယွီ တွေးမိသည်။ သူမသည် လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်... ယောကျာ်းက ကြောက်နေတာလားဟင်”</p> <p>သူမက ပြောကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ... မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ တကယ့်ပုံစံလေးကို မမြင်ရတာ ကြာပြီမို့ မြင်ချင်လို့ပါ”</p> <p>သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ တကယ့်ပုံစံ အစစ်အမှန်ပဲလေ”</p> <p>သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒုက္ခပါပဲ... ငါတော့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုကို အိမ်ခေါ်လာမိပြီ ထင်တယ်”</p> <p>ရှန်းယွီ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။</p> <p>လီယောင်က သူ့ကို ဆက်လက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ “ဟီးဟီး... စီနီယာအစ်ကိုက ဒီလိုဖြစ်နေတော့ တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူ့ကို နည်းနည်းလောက် အနိုင်ကျင့်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ သူ စိတ်မဆိုးလောက်ပါဘူးနော်။ သူ ပိုပြီး သန်မာလာတဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ ရတာပဲလေ။ ငါကတော့ အဲ့ဒီလိုဖြစ်မှာကို စိတ်မရှိပါဘူး ဟီးဟီးဟီး” ဟု တွေးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save