Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုဝေကော တစ်ယောက် မကြာခင်မှာ ဖခင်ဖြစ်တော့မည့်သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယန်ရွှယ် တစ်ယောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> "သူကတော့ မြန်သားပဲ" သူမ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချီဖန့်က သူမကို မော့ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထိုမက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းအစုံမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေလေ့ရှိပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်လျှင်လည်း နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ အမြဲပါဝင်နေတတ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း သူ၏အကြည့်များထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်သော အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အလိုလိုအုပ်လိုက်မိပြီး "သုံးနှစ်အတွင်း ကလေးနှစ်ယောက်" ဆိုသည့် သူမ၏ အရင်က နောက်ပြောင်ခဲ့ဖူးသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမ စနောက်လိုက်သည်။ "ရှင် မနာလိုဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့် သူမ၏လက်ကို အသာဖယ်ရင်း အလေးအနက် ချက်ချင်းဖြေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါ၊ ကိုယ် မနာလိုမဖြစ်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ချီဖန့်သည် ထိုခေတ်က အမျိုးသားအများစုနှင့် မတူပေ။ သူသည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး အသက် ၁၃ နှစ်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားကာ ၁၈ နှစ်တွင် ဆရာဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက် ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထားသူ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ကလေးယူခြင်း သို့မဟုတ် မျိုးဆက်ပြန့်ပွားခြင်း စသည့် ရိုးရာအယူအဆများကို သူ့အား မည်သူကမျှ အတင်းအကြပ် မသွတ်သွင်းခဲ့ကြပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ငယ်စဉ်ထဲက သူ၏စိတ်ထဲတွင် စက်ပစ္စည်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မူ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာ သူ့ကို လာမရှာခဲ့လျှင် သူသည် ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်ပြုဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်း၊ မဖြစ်လာခြင်းက သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ ဖြစ်လာလျှင်လည်း ကောင်းသလို၊ မဖြစ်လာလျှင်လည်း သူ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် သူမ တစ်မျိုးတွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ်  ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ကိုယ်တို့မှာ ကလေးမရှိလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူရင်းဝတ္ထုထဲကအတိုင်း လောကီအာရုံတွေနဲ့ ကင်းဝေးပြီး မျိုးဆက်ပြန့်ပွားရေးကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတဲ့ လူအေးကြီးအတိုင်းပါပဲလား။</p> <p> </p> <p>...သို့သော် သူမ ထင်သလိုတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း သူ၏ ထက်သန်မှုများကို ကြည့်ရလျှင် သူ၏ "လောကီအာရုံ" များမှာ အတော်လေး အားကောင်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏လက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို အသာအယာ ရိုက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"အဲလိုမပြောပါနဲ့။ ကျွန်မကတော့ တစ်သက်လုံး ကလေးမယူဘဲ နေဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထိုရိုက်ချက်လေးမှာ ချစ်စဖွယ် အမူအရာလေး ပါဝင်နေသည်။ ချီဖန့်က သူမရိုက်လိုက်သော လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကြည့်ရင်း သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ကလေးလိုချင်လို့လား?"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ မလိုချင်ရမှာလဲ? ကလေးလေးတွေက နူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲလေ။ ရှင်ရော ကျိအန်းကို ချစ်ဖို့မကောင်းဘူးလို့ ထင်လို့လား?"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းထိခိုက်မိပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည့် လများအတွင်း ကျိအန်းလေးမှာ သူမအတွက် အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာများကို သက်သာစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ပတ်သက်မှုအသစ်များ သို့မဟုတ် ဘဝသစ်များကို ဘယ်သောအခါမှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။ ကံကြမ္မာက သူမကို ကလေးပေးမည်၊ မပေးမည် မသိရသေးခင်မှာပင် သူမက ဘာကြောင့် ကလေးယူဖို့ကို ငြင်းပယ်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူမ သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိအန်းလေးမှာ တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းသည် - လိမ္မာယဉ်ကျေးပြီး သိတတ်သူလေး ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် သောက်ရသည့်ဆေးများ ခါးလွန်းနေချိန်တွင် ထိုကောင်လေးက သူ့ကို သကြားလုံးလေးပင် ခိုးပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီဖန့်အတွက်မူ တစ်ခါပြုံးလိုက်၊ တစ်ခါ ဆူပုပ်လိုက် ဖြစ်နေသော ရှေ့က အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကိုယ် ပိုကြိုးစားရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရယ်မောနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်တိုရိပ်ကလေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အနားသို့ တိုးကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း သည်းခံရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် သူမ၏ စူးစူးဝါးဝါး အကြည့်ကို ရရုံတင်မကဘဲ အဆူပင် ခံလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>"သည်းခံရမယ်" ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? သူမကပဲ ပျင်းနေတဲ့အတိုင်းပဲ!</p> <p> </p> <p>ဟိုတစ်ခါ ဆေးရုံက အထင်လွဲမှုဖြစ်ပြီးကတည်းကလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ တောင်ပေါ်မတက်ရတာ ကြာလို့လား မသိပေ၊ မီးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူမှာ အားမကုန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ ပုံမှန် အေးစက်စက် အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အသက် ၂၀ အရွယ် အမျိုးသားတိုင်း ဤမျှ အားအင်ပြည့်ဝနေကြတာလား၊ သို့မဟုတ် ချီဖန့်မှာ တကယ်ပဲ အိပ်မပျော်တဲ့ ရောဂါရှိပြီး အိပ်ချိန်အများကြီး မလိုတာလားဟုပင် သူမ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးကြောင့် သူမ မေးလိုက်သည်။ "အခု အောက်တိုဘာတောင် ရောက်နေပြီ။ ရှင် မကြာခင် တောင်ပေါ်တက်ရတော့မယ် မဟုတ်လား?"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ချီဖန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ နူးညံ့မှုများမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ?" </p> <p> </p> <p>သူမ သူ့ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့တွေ တောင်ပေါ်မှာ ရထားလမ်းသေးလေးတွေ ခင်းနေတာနဲ့ သိုလှောင်ကန်တွေ တူးနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်က လေးလံစွာဖြင့် "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေလိကက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" </p> <p> </p> <p>ချီဖန့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဦးလေးလျိုကတော့ ကိုယ်တို့ ဆောက်လုပ်ရေး စလို့ရပြီလို့ ပြောတယ်။ မနက်ဖြန် မြို့ကိုသွားပြီး အုတ်နဲ့ ဘိလပ်မြေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူတို့ အမြန်လုပ်မှ ဖြစ်မည်။ နှင်းများ ကျလာသည်နှင့် မြေကြီးမှာ ခဲသွားမည်ဖြစ်ရာ ဆက်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း သူ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲသမျှကို လိုက်ပါပေးလိုက်သည်။ သူတို့ အစီအစဉ်များအကြောင်း ပြောဆိုပြီးနောက် သူမ အဖွားကို ထမင်းချက်ကူရန် ထွက်သွားချိန်တွင်မှ ချီဖန့်သည် ပြက္ခဒိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လအတော်ကြာ သွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီသစ်ခုတ်စက်တွေက အခုထိ မပျက်ကြသေးတာလဲ?</p> <p> </p> <p>သူတို့လို သစ်တောစခန်းလေးတွင် သတင်းမှာ အလွန်မြန်သည်။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ ခြံထဲသို့ အုတ်နှင့် ဘိလပ်မြေများ သယ်လာသည်နှင့် လူများက သတိထားမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတင်းအဖျင်း စကားများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ "သူတို့ အိမ်ဆောက်ပြီးတာ မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား? အခု ဘာတွေ ထပ်လုပ်နေကြတာလဲ?"</p> <p> </p> <p>"အိမ်ချဲ့ဆောက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ လျိုသားအဖက အထဲမှာ အုတ်မြစ်တူးနေကြပြီ။ ကြည့်ရတာ သူတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေကျနေတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>လျိုမိသားစုမှာ ချီဖန့် သို့မဟုတ် ယန်ရွှယ်နှင့် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သဖြင့် ထိုမှတ်ချက်၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့က တိုးတိုးလေး ရယ်ကြသည်။ အချို့ကမူ မေးခဲ့ကြသည်။ "အခန်းသုံးခန်းက သူတို့အတွက် မလောက်သေးဘူးလား? ဘာလို့ ထပ်ဆောက်နေရတာလဲ?"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူသိမှာလဲ? ပိုက်ဆံတွေ ပိုနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ယန်ရွှယ်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ထပ်ရောက်လာဦးမှာလား မသိဘူး။"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ် အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"သူတို့ကတော့ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ သမီးက သွန်လိုက်တဲ့ရေလိုပဲတဲ့ - ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရေတွေ ဒီလို ပြောင်းပြန်စီးတာမျိုးတော့ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ချီဖန့်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေတောင် လာမလည်ကြဘူး၊ သူမကတော့ သူ့မောင်၊ သူ့အဖွား - တစ်မျိုးလုံးကို ဒီကို ခေါ်လာတော့မှာပဲ။ အဲဒီလူကို ဘယ်လို ပြုစားထားလဲ မသိပါဘူး—"</p> <p> </p> <p>သံကုန်သံခဲသံကြီးတစ်ခုကြောင့် သူမ၏စကား ရပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် သူမတွန်းလာသော လက်တွန်းလှည်းကို ချပြီး ထိုအမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ချီဖန့်ကတောင် ဘာမှမပြောတာ၊ ရှင့်ကို ဘာများ ထိခိုက်နေလို့လဲ?"</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် တစ်ခါက လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ပါးရိုက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘေးတွင် လူများ ရှိနေသဖြင့် သူမ သတ္တိပြန်မွေးလိုက်သည်။ "ငါက နင့်ကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ဘာလို့ ကြားဖြတ် ပြောနေတာလဲ?"</p> <p> </p> <p>"နင် ယန်ရွှယ်ကို အတင်းပြောနေသမျှ ငါ အမြဲ ကြားဖြတ်ပြောမှာပဲ!" </p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်က ပြန်အော်လိုက်သည်။  "အသုံးဝင်တဲ့ စကား မပြောနိုင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!"</p> <p> </p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီး ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်သည် ဆူညံသံကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အို! အစ်မလီပါလား! အစ်မတို့ အိမ်ဆောက်တုန်းက ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ဆပ်ပြီးပြီလားဟင်?"</p> <p> </p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ စကားများ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူတို့ အိမ်ဆောက်စဉ်က အကြွေးများမှာ ယခုထိ မကျေသေးပေ။ အကြွေးရှင်များက သူမနောက်သို့ အမြဲ လိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြွေးလေး နည်းနည်းရှိတာကို ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ပျက်နေရလား။ သူမတို့ မိသားစုက အကြွေးမဆပ်ဘဲ ထွက်ပြေးမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား?</p> <p> </p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီး အခက်တွေ့နေသည်ကို ကြည့်ကာ ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး လက်တွန်းလှည်းကို ပြန်မကာ ယန်ရွှယ်၏ ခြံထဲသို့ သဲများကို သွန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်က သူမအတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ယူလာပေးခဲ့သည်။ "နားပြီး တစ်ခုခု သောက်လိုက်ပါဦး။"</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်က ရေကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် သောက်ပြီး ခွက်ပြန်ပေးခဲ့သည်။ "ရပါတယ်၊ မပင်ပန်းပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "ပေါင်ကျစ်၊ အစ်မက တကယ်ပဲ သစ်ခုတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား?"</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ သစ်တောဗျူရို၏ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အတည်ပြုခြင်း ခံထားရသည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးမှစ၍ သူတို့သည် အရန်အဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့တွင် ပိုပေါ့ပါးသော အလုပ်များ လုပ်ရန် အခွင့်အရေးရှိသော်လည်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးမှာ ပင်ပန်းလှသော သစ်ခုတ်အဖွဲ့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမိသားစုပင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ရိုကျင်းဖန်အတွက်မူ ကလေးလေးယောက်ရှိပြီး နှစ်ယောက်မှာ ကျောင်းတက်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် လစာပိုရသော အလုပ်ကို လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်အတွက်မူ ထိုမျှ ဖိအားမရှိပေ - သူမတွင် ကလေးနည်းသည်၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း တော်သည်၊ ယောက္ခမနှင့် မတ် (သူကလည်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ငွေရှိသည်) တို့မှလွဲ၍ ဘဝမှာ အဆင်ပြေနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဆဲပင်။ "ငါ တစ်ခုခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပြရမယ်၊ ဒါမှ ငါ့အလုပ်အပေါ် လူတွေ အတင်းပြောနေတာတွေ ရပ်သွားမှာ။"</p> <p> </p> <p>ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ လွယ်ကူသော်လည်း၊ သူမ အပြင်ထုတ်မပြောခဲ့သော်လည်း ယွီချွေ့ယွင်က သူမကို ခွင့်ယူတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝေဖန်ခဲ့တာနဲ့ သူမ မိသားစုရဲ့ "မကောင်းတဲ့ နောက်ခံ" အကြောင်း ပြောခဲ့တာတွေကို သူမ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း ထိုအကြောင်းကို သိသည်။ ထိုစဉ်က ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို ကူညီခဲ့သူမှာ သူမ ဖြစ်သောကြောင့် ကျင်းပေါင်ကျစ်က သူမ၏ စိတ်ကူးကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ </p> <p> </p> <p>"ငါက လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ နောက်မဆုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက လူအတော်များများက သူမကို တားမြစ်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများကပင် လမ်းမှာတွေ့လျှင် ပြောကြသည်။ "မိန်းမသားဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေတာလဲ? အိမ်မှာပဲ ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်ပြီး ထျဲတန် အတွက် ညီလေးတွေ ထပ်မွေးပေးတာက ပိုမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုသို့ပြောမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ယန်ရွှယ်က ထိုသို့ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအစား ယန်ရွှယ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မတို့ အိမ်ကို ကျွန်မ မကြာခဏ လာကြည့်ပေးပါ့မယ်။ အစ်မနဲ့ အစ်ကိုချန်ပင်းတို့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ချန်အန်းကလည်း တကယ့်ကို တာဝန်သိတဲ့သူပဲလေ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားသည်၊ နားလည်ပေးသည်၊ ထို့အပြင် သူမ၏ အိမ်မှုကိစ္စ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကိုလည်း ကူညီလျော့ပါးပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟို အတင်းပြောနေတဲ့သူတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ မင်းလည်း ချီဖန့်လောက် ဝင်ငွေရှိတာ ငါသိပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် အရန်အဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်သည်၊ မှိုစိုက်သည်၊ သူမ၏ အဖွားနှင့် မောင်လေးကို သူမကိုယ်တိုင် ရှာကျွေးနေသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ချီဖန့်ဆီက ပိုက်ဆံရအောင် "ပြုစား" နေဖို့ လိုအပ်လို့လား?</p> <p> </p> <p>အတင်းအဖျင်း စကားများကို ယန်ရွှယ် ကောင်းကောင်းသိပါသည်။ "ပြောပါစေ။ ကျွန်မ သူတို့ထက် ပိုကောင်းအောင် နေထိုင်နိုင်သမျှ၊ အဲဒါက အကောင်းဆုံး လက်စားချေမှုပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>ဒါက အမှန်တရားပင်။ အရည်အချင်းရှိသူများမှာ အားနေလျှင် အတင်းပြောဖို့ အချိန်မဖြုန်းကြပေ။ သူတို့၏ ဘဝ တိုးတက်ဖို့သာ အာရုံစိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ် ရယ်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီလို တွေးနိုင်တာ ကောင်းပါတယ်။" </p> <p> </p> <p>သူမက သဲများ ထပ်သယ်ရန် လှည်းကို တွန်းမည်အလုပ်တွင် ရှု့ဝမ်လီ ရောက်လာခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်က သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဦးလေးရှု့၊ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ?"</p> <p> </p> <p>"ချီဖန့်က စက်ပြင်ဆိုင်မှာ ဘွိုင်လာတစ်ခု ဂဟေဆော်နေတာ မြင်လို့။ မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲလို့ လာကြည့်တာ" ရှု့ဝမ်လီက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တနျို ရှိလား?"</p> <p> </p> <p>"ရှိပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ် အထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။"ဦးလေး၊ ဦးလေးရှု့ ရောက်နေတယ်!"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ချီဖန့်ကဲ့သို့ "ဦးလေးလျို" ဟု ခေါ်သင့်သော်လည်း မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကတည်းက "ဦးလေး" ဟုသာ ခေါ်ခဲ့သဖြင့် အခုထိ မပြောင်းလဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျိုတနျိုက အထဲမှ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ရှု့ဝမ်လီလည်း အထဲဝင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>"ချီဖန့်က ဒီ အပူပေးနံရံက အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်း သေချာလား?"</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ မူရင်းပုံစံကို စစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ မြို့က စားသောက်ကုန်စက်ရုံက အချဉ်ဖောက်ခန်းမှာလည်း ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးတာ။"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အကြာကြီး ဆွေးနွေးကြသော်လည်း ရှု့ဝမ်လီမှာမူ သံသယ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘွိုင်လာ စတင် အသုံးပြုချိန်တွင်မှ သူက တစ်ခါ ထပ်လာကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်တို့ မိသားစုသည် အခန်းတစ်ခန်းနှင့် တစ်ဝက်ကို ထပ်တိုးဆောက်ခဲ့သည်။ အခန်းတစ်ခန်းမှာ မှိုမျိုး မွေးမြူရန် ဖြစ်ပြီး ကျန် အခန်းတစ်ဝက်မှာ ဘွိုင်လာထားရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘွိုင်လာအခန်းထဲတွင် ချီဖန့် ပြုပြင်ထားသော သေးငယ်သည့် ဘွိုင်လာရှိပြီး၊ ပိုက်လိုင်းများမှတစ်ဆင့် မှိုမွေးမြူခန်းနှင့် အခြားအခန်းတိုင်းရှိ အပူပေးနံရံများသို့ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အပူလိုအပ်သည့် နေရာသို့ ဘားကို ဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် အပူရှိန် ရရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အပူပျံ့နှံ့မှုကို အကောင်းဆုံးဖြစ်စေရန် ချီဖန့်သည် အပူပေးနံရံကို ချဲ့ထွင်လိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး လှဲလျောင်းနိုင်လောက်သည့် အပူပေးစင်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘားကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိအန်းလေးက လက်ကလေးဖြင့် လှမ်းတို့ကြည့်နေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလာပြီး အော်လိုက်သည်။ "ပူတယ်... ပူလာပြီ!"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း စမ်းကြည့်လိုက်ရာ နွေးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အပူရှိန် အပြည့်အဝတော့ မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အပူချိန်က သိသိသာသာ တက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှ ကုတ်အင်္ကျီကြီး ဝတ်လျက် ဝင်လာသော ရှု့ဝမ်လီမှာ အိုက်လာသဖြင့် အပေါ်ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အပူပေးနံရံကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ တကယ့်ကို ပူနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘွိုင်လာကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ထားတာလား?" သူ ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး။ အစွမ်းကုန်ဖွင့်ရင် ဒီအခန်းက ၃၀ ဒီဂရီနီးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>စားသောက်ကုန်စက်ရုံက အချဉ်ဖောက်ခန်းဆိုလျှင် တွန်းတင်လိုက်ပါက ၃၅ ဒီဂရီအထိ ကျော်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီသည် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ အခြားအခန်းများနှင့် ဘွိုင်လာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့မကုန်မီမှာပင် အတွင်းရေးမှူးလျန်ကျုံးထင် ရောက်လာပြီး၊ နောက်မှ ညွှန်ကြားရေးမှူးယွီ လိုက်လာသည်။ ထို့နောက် ညစာမစားမီလေးတွင် ရှု့ဝမ်လီက ချီဖန့်ကို သီးသန့် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ချီဖန့် ပြန်လာရာ သူ၏လက်ထဲတွင် စာအုပ်စာတမ်းများ အပြည့်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ယန်ရွှယ်က စားပွဲပြင်ရင်း မေးလိုက်သည်။"သစ်တောစခန်းကလည်း ဒါမျိုး လိုချင်တာလား?"</p> <p> </p> <p>"အင်း။" </p> <p> </p> <p>သူမ ခန့်မှန်းမိသွားသည်ကို ချီဖန့်က မအံ့သြပေ။ သူသည် ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး ထမင်းဝိုင်း ကူပြင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"စခန်းရုံးချုပ်က အခန်းတွေက အခုထိ မီးဖိုတွေပဲ သုံးနေတုန်းဆိုတော့ သိပ်မနွေးဘူး။ မနှစ်က လေဝင်လေထွက် မကောင်းလို့ မတော်တဆမှု ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဆောင်းတွင်းမှာ လေဝင်လေထွက် မရှိဘဲ အခန်းထဲ ကျောက်မီးသွေး ဖုတ်ခြင်းမှာ ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ် အဆိပ်သင့်စေနိုင်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်မီးသွေး သုံးနေရမည့်အတူတူ ဘွိုင်လာက ပိုဘေးကင်းပြီး ပိုထိရောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်မိသားစုများက အုတ်နှင့် ဘိလပ်မြေကို မဝယ်နိုင်ကြသော်လည်း "သုံးနိုင်ဖြုန်းနိုင်သော လင်း" ဟု နာမည်ကြီးသည့် သစ်တောဗျူရိုအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့ အကန့်အသတ်များ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ် ရှု့ဝမ်လီကို တွေးမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးရှု့က ရှင့်ကို သစ်တောစခန်းမှာ မျက်နှာပွင့်အောင် ကူညီပေးနေတာလား?"</p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီသည် စက်ပြင်ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်ပြီး စခန်းရုံးချုပ်နှင့် မဆိုင်ပေ။ သူက ဘာကြောင့် သူတို့ အပူပေးစနစ်ကို ဂရုစိုက်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့်လည်း နားလည်သည်။ "သူက စခန်းရုံးချုပ်မှာ တပ်ဆင်တဲ့အလုပ်ကိုလည်း ကိုယ့်ကိုပဲ ကိုင်တွယ်စေချင်တာ။"</p> <p> </p> <p>"နောက်မှ သူ့ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။"</p> <p> </p> <p>"အင်း။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save