Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၁၀၃</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့သည် သစ်ပုံသည့်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ပြီး သစ်လုံးများကို မကာ အစီအရီ ပုံရသည်။ သစ်ပုံသည့်အဖွဲ့မှာ အမြဲတမ်း အမျိုးသားများသာ လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် အမျိုးသားများက သံသယဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒါကို တကယ်လုပ်နိုင်မှာ သေချာလား? ဒဏ်ရာမရစေနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ဤအလုပ်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ဂရုမစိုက်လျှင် ဒဏ်ရာရတတ်သည်။ ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူတို့သုံးမည့် သစ်သားတိုင်များကိုသာ ပြန်စစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် အမျိုးသားမရှိသော ရိုကျင်းဖန်မှာမူ ပို၍ပြတ်သားသည်။"ရှင်တို့ လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်မတို့က ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ?"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးစစဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော ဟာသတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးသားတွေ လုပ်နိုင်သမျှကို အမျိုးသမီးတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရိုကျင်းဖန် ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "ငါတို့အမျိုးသမီးတွေက ကလေးမွေးနိုင်တယ်၊ ရှင်တို့ မွေးနိုင်လား? ဘယ်သူက ပိုတော်လဲ?"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို အချက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ အလုပ်စရအောင်!"</p> <p> </p> <p>သစ်လုံးမခြင်းကို သစ်လုံးအရွယ်အစားအလိုက် ၄ ဦး၊ ၆ ဦး သို့မဟုတ် ၈ ဦးအဖွဲ့များဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ လူသစ်များဖြစ်သည့် ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့ကို အတွေ့အကြုံရှိသူ ဦးဆောင်သော ၆ ဦးအဖွဲ့၏ အလယ်တွင် ထည့်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်၊ လုပ်ခလစာ အဆင့် ၆ ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် ခေါင်းဆောင်က အလုပ်မစမီ ဘေးကင်းရေးကို အလေးအနက် မှာသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်စခန်းတွင် အသုံးပြုသော တိုင်များမှာ အထူးပြုလုပ်ထားပြီး ထိပ်နှစ်ဖက်မှာ သေးကာ အလယ်တွင် ထူသည်။ သံမဏိချိတ်ကို နိုင်လွန်ကြိုးဖြင့် ချိတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အတွဲတစ်တွဲစီသည် သစ်လုံး၏ တစ်ဖက်စီတွင် ရပ်ကာ ပုခုံးပေါ်တွင် တိုင်ကိုထမ်းပြီး ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက် ကုန်းလိုက်ကာ သစ်လုံးကို ချိတ်ပြီး ပြန်မတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်၏ "မဟေ့!" ဟူသော အော်သံနှင့်အတူ ခြောက်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက် မလိုက်ရာ ကြီးမားသော သစ်လုံးကြီးမှာ မြေပြင်မှ ငြိမ်သက်စွာ ကြွတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်လေးလံသော်လည်း ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့မှာ တွန့်ဆုတ်မသွားပေ။ ခေါင်းဆောင်က အလုပ်လုပ်ရင်း သီဆိုသည့်အခါ သူတို့ကလည်း "ဟိုး-ဟိုး!" ဟု အားတက်သရော လိုက်ဆိုကြသည်။ အမျိုးသားများသာရှိသည့် ဝင်းထဲတွင် သူတို့၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများမှာ ထင်ရှားနေပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှု ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတော့ အချို့က သူတို့၏အသံကို လိုက်တုကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း နေ့ကုန်ခါနီးတွင် ထိုလှောင်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲသော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးများမှာ မညည်းညူဘဲ ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်လာကြသည်။ အမျိုးသားအချို့ ဆေးလိပ်သောက်ရန် အနားယူနေချိန်တွင် အမျိုးသမီးများ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ရှက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့၏ အနွေးထည်များမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။ သူမတို့သည် မီးဖိုဘေးတွင် တစ်ညလုံး အခြောက်ခံပြီး နောက်နေ့နံနက်တွင် ပြန်ဝတ်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိ ထရက်တာမောင်းသူ လျန်ချီမောင်မှာမူ ပို၍သက်သာသည်။ အလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ထရက်တာကို အေးဆေးစွာ မောင်းနှင်လာရင်း ချီဖန့်တို့အဖွဲ့ကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလွှစက်မောင်းသူ အသစ်တွေက နှေးလိုက်တာ၊ နှစ်ယောက်ပေါင်းတာတောင် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူ တစ်ယောက်စာကို မမှီဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ သနားဟန်ဆောင်လျက် ပြောခဲ့သည်။ "မြို့က မင်းကို ငြင်းလိုက်တာ နှမြောစရာပဲ။ ဦးလေးဟူက မင်း လက်လွှ သုံးတာ တော်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ တမင် ရန်စခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွီကျန်းနှင့် သူ၏ ဖောက်ပြန်မှု ပေါ်သွားကတည်းက လျန်ချီမောင် ငြိမ်ကုပ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု တောင်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီး ယွီချွေ့ယွင်နှင့် ဝေးနေသဖြင့် သူ လွတ်လပ်သလို ခံစားနေရသည်။ သူ့အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သော ချီဖန့်ကို မြင်သည့်အခါ သူ မနှောင့်ယှက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့်၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသော လျိုဝေကောက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကပ္ပတိန်လင်းရဲ့ မိန်းမ ပြန်လာပြီလား?"</p> <p> </p> <p>လျန်ချီမောင်က သူတို့ ဒဏ်ရာကို ဆွချင်လျှင် သူလည်း ပြန်ဆွပေးလိုက်မည်။ လျန်ချီမောင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး  ပြောလိုက်သည်။"ဒါတွေက အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ လူတိုင်း မှားတတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုဝေကောက ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။  "သူ့မှာ တခြားပြဿနာတွေ ရှိသေးလား?" သူသည် ချီဖန့်ကို လူလိမ်ဖော်စက်ကဲ့သို့ အသုံးချနေခြင်းဖြစ်ပြီး ချီဖန့်က လျန်ချီမောင်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း လျန်ချီမောင်မှာမူ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပင် လျန်ချီမောင်က ထရက်တာကို စက်နှိုးပြီး "အေးဆေး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဦး၊ ငါ သွားတော့မယ်။ သစ်တောစခန်း တစ်ခုလုံးက ဒီထရက်တာတွေကို အားကိုးနေရတာ" ဟု ပြောကာ မောင်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် မောင်းလာသော ထရက်တာမှာ ရုတ်တရက် စက်ရပ်သွားခဲ့သည်။ စက်က နှိုးနေသေးသော်လည်း ရွေ့လျားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျိုဝေကောက အော်ဟစ်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထရက်တာနဲ့ ကြွားဝါနေတာ ထိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျန်ချီမောင်မှာ အကြာကြီး ပြင်ဆင်သော်လည်း မရသဖြင့် စက်ပိတ်ကာ အောက်ဆင်းစစ်ဆေးပြီးမှ ပြန်နှိုးရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထရက်တာ ရွေ့လျားသွားသဖြင့် သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုဝေကောက စိတ်ပျက်စွာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ပြန်ကောင်းသွားတာလဲ?"</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် ပြန်ရပ်သွားမှာပါ" ချီဖန့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထရက်တာ စက်ရပ်ခြင်းမှာ လောင်စာဆီ၊ စက်နှိုးစနစ် သို့မဟုတ် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် စက်နှိုးနေသော်လည်း အင်အားမရှိခြင်းမှာ ဟိုက်ဒရောလစ် စနစ် ချို့ယွင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် နောက်နေ့နံနက်တွင် လျန်ချီမောင်၏ ထရက်တာ ထပ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စက်တင်မကဘဲ အခြားထရက်တာ သုံးစီးမှာလည်း တစ်စီးပြီးတစ်စီး ချို့ယွင်းလာပြီး အကြိမ်ရေ ပိုစိပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စက်ပြင် အလုပ်ရုံမှ လာရောက်ကြည့်ရှုပြီး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု လဲလှယ်ပေးလိုက်ရာ ခဏတာ ပြန်ကောင်းသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုပြဿနာ ထပ်ဥပေါ်ပေါက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပျက်စီးနေသည်မှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်နေသည်။ ရှု့ဝမ်လီ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပျက်စီးသွားရတာလဲ? ဒါမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ပြည်တွင်းနည်းပညာ အကန့်အသတ်များကြောင့် အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ အရည်အသွေးပိုင်းတွင် လိုအပ်ချက် ရှိနိုင်သော်လည်း ရက်ပိုင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူသည် ဤကိစ္စကို သစ်တောစခန်းသို့ ချက်ချင်းအစီရင်ခံခဲ့ပြီး ပိုနက်နဲသော ပြဿနာများရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ ဆက်သွယ်ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျန်ကျုံးထင် ဖုန်းဆက်လိုက်သည့်အခါ မြို့ပေါ်ရှိ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံမှာ လူပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အခြားသော သစ်တောစခန်းများမှလည်း တူညီသောပြဿနာရှိသည့် ထရက်တာများကို သူတို့ထက်စော၍ ပို့ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အသေးစား ပြုပြင်ရေးဆိုင်များကိုသာ အားကိုးရခြင်း၏ အားနည်းချက်ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ပြင်မရပါက သစ်တောစခန်းများစွာကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေရသော မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ ပို့ရသည်။ စက်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုံးအရင်းနှင့် ပျက်သည့်အခါ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလှည့်ကျစနစ်ထက် အဆက်အသွယ်ကောင်းသူက ပို၍ဦးစားပေးခံရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ကျုံးထင်က မည်မျှကြာအောင် စောင့်ရမည်နည်းဟု မေးသော်လည်း အဖြေမှာ အားတက်စရာမရှိပေ။ ထို့နောက် သူသည် မြို့ပေါ် စက်ပြင်အလုပ်ရုံရှိ အသိတစ်ယောက်ထံ ဆက်သွယ်ကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသိက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြခဲ့သည်။ "တော်တော်ကြာကြာ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ ထရက်တာ အသစ်တွေ ဘာဖြစ်ကုန်လဲ ဘယ်သူမှမသိဘူး၊ အကုန်လုံး ပျက်နေကြတာ။ သစ်တောစခန်းတွေက အမြန်ပြင်ပေးဖို့ ဖိအားပေးနေလို့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပိုဆင်းနေရတာတောင် မနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။"</p> <p> </p> <p>ထိုလူက စကားပြောရင်း သမ်းလိုက်သဖြင့် လျန်ကျုံးထင်၏ မျက်နှာ ပို၍လေးနက်သွားကာ ရှု့ဝမ်လီဘက်သို့ လှည့်၍ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ ထရက်တာ အသစ်တွေ အကုန်လုံးမှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ။ အခုလောလောဆယ် ပြင်ဖို့ အလှည့်မရနိုင်သေးဘူး။"</p> <p> </p> <p>"အကုန်လုံးလား?" ရှု့ဝမ်လီ တစ်ယောက် ဆဲချင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဘယ်နားမှာ ပြဿနာဖြစ်နေတာလဲ၊ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခုက ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်မြန် ပျက်စီးနေတာလားလို့ သူ့ကို မေးပေးပါဦး။"</p> <p> </p> <p>လျန်ကျုံးထင်က ထပ်၍မေးမြန်းကြည့်ရာ အဖြေမှာ 'ဟုတ်တယ်' ဟု ပြန်ရခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံပင် အဓိက ပြဿနာ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ ဤသည်မှာ ကပ်ဘေးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲနှင့် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ချေ။ လက်ရှိရှိနေသည့် အစိတ်အပိုင်းကို အပိုပစ္စည်းအဖြစ် သဘောထားပြီး ခဏခဏ လဲလှယ်ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကုန်ကျစရိတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဆိုဦးတော့၊ သူတို့တွင် အပိုပစ္စည်း အလုံအလောက် မရှိချေ။ အသေးစား စက်ပြင်အလုပ်ရံာရှိ အပိုပစ္စည်းအများစုကို အသုံးပြုပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ထရက်တာ နှစ်စီးစာအတွက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုနှစ်စီးကလည်း မည်မျှကြာကြာခံမည်ကို မည်သူမှမသိနိုင်ပေ။ ချန်ရွှေ့ရှိ သစ်တောစခန်းများစွာတွင် ဤပြဿနာမျိုး ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် မြို့ပေါ်မှ အပိုပစ္စည်း ထပ်တောင်းရန်မှာလည်း ရနိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ခဏလောလောဆယ် TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အစားထိုး သုံးကြည့်မလား? ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီက အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ TY-12 နှစ်စီးလား?" လျန်ကျုံးထင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။  "အဲဒါတွေက အခုထိ အလုပ်လုပ်သေးတာလား?" </p> <p> </p> <p>သူတို့သစ်တောစခန်းတွင် ရေကြီးတုန်းက ထရက်တာဂိုဒေါင်မှာ ရေမြုပ်သွားခဲ့ပြီး TY-12 နှစ်စီးကို အချိန်မီ မရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်လုပ်ပါတယ်" ရှု့ဝမ်လီ အတည်ပြုလိုက်သည်။  "ရေကြီးပြီးနောက်ပိုင်း တခြားစက်တွေကို ပြင်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီနှစ်စီးကိုလည်း ပြင်ထားပြီးသားပါ။"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လျန်ကျုံးထင်အတွက် မျှော်လင့်မထားသော သတင်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။  "ဒါဆိုရင် အဲဒီ TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အရင်ထုတ်သုံးရအောင်။" </p> <p> </p> <p>သူ ရှု့ဝမ်လီကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "မင်းက တကယ်ကို စေ့စပ်သေချာတာပဲ၊ ရှောက်ရှု့"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အကြံ မဟုတ်ပါဘူး" ရှု့ဝမ်လီ ဝန်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ချီဖန့် ပြောတာပါ။ ကျူ့ချိုင်-၅၀ အသစ်တွေက မစမ်းသပ်ရသေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ပါနေလို့ စိတ်မချရနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ TY-12 နှစ်စီးကို အရန်အဖြစ် ပြင်ထားသင့်တယ်လို့ သူ အကြံပေးခဲ့တာပါ။"</p> <p> </p> <p>"ချီဖန့်? ချီဖန့်ကို ပြောတာလား?" လျန်ကျုံးထင် တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သူ ကျွန်တော့်ဌာနမှာ ခဏလာကူတုန်းက ပြောခဲ့တာ" ရှု့ဝမ်လီက အားကျသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“သူက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ၊ အခုတော့ သူပြောတာ တကယ်အသုံးဝင်သွားပြီ။" </p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ချီဖန့်သာ အကြံမပေးခဲ့ပါက သို့မဟုတ် သူ၏တပည့်နှစ်ယောက်နှင့် ချီဖန့်တို့ ဤကိစ္စကြောင့် စကားမများဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် TY-12 များကို ပြင်ရန် စဉ်းစားမိမည်ပင် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ ပြင်ထားခဲ့ကြသည်။ လျန်ကျုံးထင်ပင် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ "ချီဖန့်က တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေကို အခုပဲ ထုတ်ယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ ပြင်ပြီးသွားတုန်းက ဂိုဒေါင်ထဲ ပြန်မပို့ရသေးဘူး၊ အလုပ်ရုံထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီသည် အချိန်မဆွဲဘဲ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်မှာ ပြင်ရန်စောင့်နေသည့် ကျူ့ချိုင်-၅၀ ဘေးတွင် လူစုနေကြဆဲဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>"မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှာ နေရာရပြီလား?" သူတို့ မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မရဘူး" </p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီ ပြောလိုက်ပြီးနောက် TY-12 များ သိမ်းထားသည့် အလုပ်ရုံဘက်သို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။ "သူတို့လည်း အဖြေရှာမရသေးဘူး။ လျန်ကျုံးထင်က TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အခုလောလောဆယ် သုံးခိုင်းလိုက်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုတပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ထရက်တာများကို ထုတ်ယူရန် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိကြချေ။ ရှု့ဝမ်လီ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ?"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မှ သူတို့ လှုပ်ရှားလာသော်လည်း မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ ရှု့ဝမ်လီ တစ်ခုခုမှားနေပြီကို သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းတို့ အဲဒါတွေကို တကယ်မပြင်ရသေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။" </p> <p> </p> <p>သူတို့ ပြင်နေကြသည်ကို သူ အမှတ်ရနေသလို အရေးကြီးသည့် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုပင် သူကိုယ်တိုင် ကူပြင်ပေးခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းခါပြခဲ့ကြသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ခဲ့ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝန်လေးနေသူတစ်ဦးက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။"ဒါပေမဲ့ တစ်စီးပဲ ပြင်ပြီးသေးတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီ တစ်ယောက် ဒေါသကြောင့် နားထင်ကြောများပင် ထောင်လာခဲ့သည်။ "တစ်စီးပဲ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ? နှစ်စီးလုံးပြင်ဖို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား?"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ နှစ်စီးလုံးကိုတော့ ကိုင်ခဲ့ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>အခြားတပည့်တစ်ဦးက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်စီးက အရမ်းပျက်စီးနေလို့ ကျွန်တော်တို့ မနိုင်တော့လို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ရှု့ဝင်လီ တကယ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ "ပြင်မရရင် မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံကို ဘာလို့မပို့တာလဲ? အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ဘာလို့မပြောတာလဲ? ဒါက လနဲ့ချီနေပြီလေ!"</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ မလိုအပ်သေးသည့်အရာကို ဘာကြောင့် ဒုက္ခခံပြင်နေရမည်နည်း? သူတို့သစ်တောစခန်းတွင် အခြားထရက်တာများ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား...</p> <p> </p> <p>တပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူတို့ဘာတွေးနေသည်ကို ရှု့ဝမ်လီ အတိအကျသိသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းတို့က ချီဖန့်ကိုတောင် လှောင်ပြောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့? အခုတော့ ကြည့်စမ်း ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ! လျန်ကျုံးထင်ကို နှစ်စီးလုံးပြင်ပြီးပြီလို့ ငါပြောထားတာ၊ အခုတော့ ငါ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?"</p> <p> </p> <p>"အရင်က ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒီကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေက ဘာလို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ကုန်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?" </p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရှု့ဝမ်လီ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ အလုပ်ကို သေချာမလုပ်ဘဲနဲ့ အခုတော့ ဆင်ခြေပေးနေတာလား?"</p> <p> </p> <p>ဤကျူ့ချိုင်-၅၀ များသည် သစ်တောစခန်းသို့ ရောက်လာသည်မှာ ခြောက်လနီးပါးရှိပြီဖြစ်ကာ ပြဿနာမရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ချို့ယွင်းသွားသည်ကို ရှု့ဝမ်လီလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် လျန်ကျုံးထင်က အရေးတကြီး လိုချင်နေသဖြင့် ရှု့ဝမ်လီမှာ အပြစ်ကို ဝန်ခံရန်မှအပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ။ အလုပ်ပေးပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆက်တွဲကို သေချာမစစ်ခဲ့မိလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ထရက်တာ နှစ်စီးအစား တစ်စီးသာ အလုပ်လုပ်နိုင်သဖြင့် လျန်ကျုံးထင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>"ရတဲ့တစ်စီးကို အရင်ဆုံး တောင်ပေါ်ပို့လိုက်။" </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။"ကျန်တဲ့တစ်စီးကို မင်းကိုယ်တိုင် စစ်ကြည့်ပြီးပြီလား? တကယ်ပဲ ပြင်မရတာလား?"</p> <p> </p> <p>"တကယ် ပြင်မရတာပါ" ရှု့ဝမ်လီ ဝန်ခံလိုက်သည်။  "ပျက်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အပိုပစ္စည်းလည်း မရှိဘူး။" </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အသေးစား စက်ပြင် အလုပ်ရုံမှာ မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံကဲ့သို့ အထူးပြုဌာနများ မရှိသဖြင့် သာမန်ပြင်ဆင်မှုများလောက်သာ လုပ်နိုင်သည်။ ဤမျှ ပျက်စီးမှုအတွက် မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသည်သာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် အချိန်ရှိပါဦးမည်လား?</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လမ်းပိတ်နေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ လျန်ကျုံးထင်ပင် ရေရွတ်မိသည်။"ဒီကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။" </p> <p> </p> <p>အခြားသစ်တောစခန်းများတွင် ထိုစက်အမျိုးအစားများကိုပင် ပြဿနာမရှိဘဲ သုံးနေကြသည်။ သူတို့ဆီမှာမှ ဘာကြောင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ကုန်ရသနည်း?</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ရှု့ဝမ်လိ တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "ချီဖန့်က မြို့ပေါ် စက်ပြင် အလုပ်ရုံက လာတာမဟုတ်လား? သူ့ကို မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား။"</p> <p> </p> <p>'သူ့ကို မေးမယ် ဟုတ်လား? သူက ဘာပြင်နိုင်မှာလဲ။' တပည့်နှစ်ယောက်မှာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း အဆူခံထားရသဖြင့် ငြိမ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ကျုံးထင် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ "သူ တကယ်လုပ်နိုင်မှာလား?" </p> <p> </p> <p>သူ ချီဖန့်ကို သံသယဝင်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ရှု့ဝမ်လီပင် ပြင်မရဟု ပြောထားသည့်အရာကို ဤမျှအရွယ်ငယ်သောသူက မည်သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း?</p> <p> </p> <p>"စမ်းကြည့်သင့်တယ်" </p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီသည် ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ "မဟုတ်ရင်လည်း ဒီစက်က ဒီအတိုင်း ဖုန်တက်နေမှာ။" </p> <p> </p> <p>ထိုသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်ကို စမ်းသပ်ခွင့်ပေးခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို စမ်းခိုင်းကြည့်လိုက်" လျန်ကျုံးထင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ထရက်တာ တောင်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားလိုက်မယ်။ တခြားလူဆိုရင် အခြေအနေကို သေချာရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" </p> <p> </p> <p>ရှု့ဝမ်လီသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်ဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save