BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၁၀၄</h2>

သစ်တောစခန်းရှိ ထရက်တာမောင်းသူ အသစ်နှစ်ဦးမှာ ကျူ့ချိုင်-၅၀ ဖြင့်သာ လေ့ကျင့်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ TY-12 ကို ပြန်မောင်းရန်အတွက်မူ လျန်ချီမောင်နှင့် ကျန်းတဝေကဲ့သို့ ဝါရင့်မောင်းသူများ လိုအပ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းတဝေသည် ထရက်တာကို တောင်အောက်သို့ မောင်းဆင်းလာခဲ့ပြီး လျန်ချီမောင်က စခန်းတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ စက်တစ်စီးတည်းသာ ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဘာလို့ တစ်စီးတည်းလဲ?"

"ကျန်တဲ့တစ်စီးက ပြင်လို့မပြီးသေးဘူး။"

ကျန်းတဝေ ထရက်တာကို ရပ်လိုက်သော်လည်း အကျိုးအကြောင်း မရှင်းပြနိုင်ခင်မှာပင် ရှု့ဝမ်လီ ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"လျိုတနျိုတို့အဖွဲ့ ဘယ်မှာလဲ?"

"ဟိုဘက်မှာ"

လျန်ချီမောင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ ထပ်မေးချင်သော်လည်း ရှု့ဝမ်လီမှာ လှည့်ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ လျိုတနျိုက သူ့ကိုမြင်တော့ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီအထိ တက်လာတာလဲ?"

"လူတစ်ယောက်လောက် လာငှားတာ။ ချီဖန့် ဘယ်မှာလဲ? သူ့ကို လိုချင်လို့" ရှု့ဝမ်လီ တိုက်ရိုက်သာပြောလိုက်သည်။

"ဟိုရှေ့မှာ သစ်တွေ လုပ်နေတယ်" လျိုတနျိုက လှမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါကော ဘာလုပ်ဖို့လဲ?"

ရှု့ဝမ်လီက မရပ်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု ပြင်ဖို့ပေါ့"

မကြာမီတွင် ချီဖန့်ကို အဖွဲ့ထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိတ်တဆိတ် မဟုတ်ဘဲ လူအများရှေ့တွင်ပင် ခေါ်ထုတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ စခန်းသို့အပြန်လမ်းတွင် သူတို့ လျန်ချီမောင်နှင့် ပြန်ဆုံခဲ့သည်။

လျန်ချီမောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "သူ့ကို ခေါ်ဖို့ပဲ တောင်ပေါ်အထိ တက်လာတာလား?"

ရှု့ဝမ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ လျန်ချီမောက်သည် ဝါရင့်မောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ပြုပြင်မှုကို သူလည်း စမ်းသပ်ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်း အားလား? ငါတို့နဲ့ တောင်အောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး၊ ကျန်တဲ့ TY-12 တစ်စီး ပြင်လို့ရမရ ကြည့်ပေးရအောင်။"

လျန်ချီမောင်သည် တောင်အောက်သို့ ပြန်ရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း (အဓိကမှာ ယွီချွေ့ယွင်၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ရှောင်ရန်ဖြစ်သည်) ရှု့ဝမ်လီက ချီဖန့်ကို လာခေါ်သည့်အထိ ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်တော့ သူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ချီဖန့် ထရက်တာကို ဖြုတ်ကာ စစ်ဆေးပြီး ပြောသည်ကို ကလိုက်ရသည်။ "ဒါ ပြင်လို့ရပါတယ်"

တကယ်လား? လျန်ချီမောင်သည် နားကြားမှားလားဟုပင် ထင်မိသည်။ ရှု့ဝမ်လီ၏ တပည့်များမှာလည်း သံသယဝင်နေကြသည်။ သူက ကြွားနေတာလား? သူတို့ဆိုင်မှာ လိုအပ်တဲ့ အပိုပစ္စည်းတောင် မရှိဘူးလေ။

ရှု့ဝမ်လီလည်း အပိုပစ္စည်း ကိစ္စကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "မြို့ပေါ်က စက်ပြင် အလုပ်ရုံကို တစ်ခုလောက် တောင်းပေးရမလား?"

၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရနိုင်သည်ကို သိသဖြင့် ချီဖန့်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ကျူ့ချိုင်-၅၀ က အပိုပစ္စည်း အပိုရှိမရှိ မေးလိုက်သည်။

ရှု့ဝမ်လီ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "မင်း အဲဒါကို ပြင်ပြီး သုံးမလို့လား?"

"ဟုတ်တယ်"

ချီဖန့်သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ အံ့သြနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။"အရွယ်အစားက နီးစပ်ပါတယ်။ နည်းနည်း ပြုပြင်လိုက်ရင် အဆင်ပြေမှာပါ။"

ရှု့ဝမ်လီ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ချီဖန့်က အပိုပစ္စည်းများကို လက်ဖြင့် ဖန်တီးခဲ့သည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် သူ၏ အရည်အချင်းကို အသိဆုံးဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားယူပေးမယ်" ရှု့ဝမ်လီ အပိုပစ္စည်း သိမ်းရာသို့ သွားလိုက်သည်။ "တစ်ခုဆို ရပြီလား?"

"စမ်းကြည့်ရအောင်"

ချီဖန့်က ပြောကာ အစိတ်အပိုင်းကို အလုပ်ရုံထဲသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။ လျန်ချီမောင်သည် အပြင်တွင် စောင့်နေပြီး ရှု့ဝမ်လီနှင့် တပည့်များက နောက်က လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ရှု့ဝမ်လီသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တပည့်များမှာမူ တုန်လှုပ်နေသော ပုံစံရှိသည်။

သူ အောင်မြင်သွားလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလား? လျန်ချီမောင် မမေးနိုင်ခင်မှာပင် ချီဖန့်က ထရက်တာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်တပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ ဆီများကို သုတ်လိုက်ပြီး စက်နှိုးတံကို စက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်နေသော သံမဏိသားရဲကြီးမှာ နိုးထလာပြီး တုန်ခါသံများနှင့်အတူ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်လာတော့သည်။

ချီဖန့်သည် စက်နှိုးတံကို ဘေးချလိုက်ပြီး လျန်ချီမောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်းလို့ အဆင်ပြေမပြေ စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။"

လျန်ချီမောင်သည် ထရက်တာပေါ်သို့ မည်သို့တက်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ။ သူ၏လက်များက ရင်းနှီးပြီးသား ထိန်းချုပ်ခလုတ်များကို ထိမိမှသာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာပြီး အောက်တွင် စောင့်နေကြသော လူများ၏ စိတ်မရှည်သော အကြည့်များကို သတိပြုမိတော့သည်။

ရှု့ဝမ်လီပင် ပြင်မရဘဲ အပိုပစ္စည်းလည်း မရှိသည့်တိုင်အောင် ချီဖန့်က ထရက်တာကို တကယ်ပင် ပြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထရက်တာက နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကောင်းမောင်းမရလျှင်ပင်၊ ချီဖန့်က စက်နှိုးနိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းနှင့် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်ခြင်းမှာ သူသည် သာမန်သစ်ခုတ်သမားတစ်ဦးထက် များစွာသာလွန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လျန်ချီမောင်သည် "သစ်ခုတ်သမား" ဆိုသည့် စကားလုံးကိုပင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် သူ၏ဗီဇအရ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေသော ခလုတ်များကို နှိပ်လိုက်သည်။

ထရက်တာသည် အသံမြည်ကာ နိုးလာပြီး စက်ပြင် အလုပ်ရုံဝင်းအတွင်း လှည့်ပတ်မောင်းနှင်နေတော့သည်။ ရှေ့တိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ကွေ့သည်ဖြစ်စေ အရင်ကအတိုင်းပင် ဘာမှမထူးခြားချေ။ သူ အခြားခလုတ်များကိုလည်း စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အားလုံးပုံမှန် အလုပ်လုပ်နေသည်။ စက်နှိုးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အားလုံးကောင်းမွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူ့အား အောက်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်မိစေသည်။ ရှု့ဝမ်လီက သူ့ကို လက်ယမ်းပြကာ အော်ပြောခဲ့သည်။ "အပြင်ထုတ်ခဲ့! အပြင်မှာ စမ်းမောင်းကြည့်ရအောင်!"

လျန်ချီမောင်သည် ထရက်တာကို မောင်းနှင်၍ စက်ပြင်အလုပ်ရုံတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စက်ပြင်အလုပ်ရုံဝင်းသည် ရုံးချုပ်နှင့် မဝေးလှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် လူများသတိထားမိကုန်ကြသည်။ လျန်ကျုံးထင်သည် အမြန်ရောက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "ပြင်ပြီးပြီလား? အကုန်အလုပ်လုပ်လား?"

"မောင်းလို့ရပါတယ်"

လျန်ချီမောင်သည် မနှစ်မြို့သော်လည်း အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်ရသည်။ ထရက်တာနောက်မှ လိုက်လာသော ရှု့ဝမ်လီက ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။"ချီဖန့် ပြင်လိုက်တာပါ။ အပိုပစ္စည်းကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တာ"

"အစိတ်အပိုင်းကို ပြုပြင်လိုက်တယ်?" လျန်ကျုံးထင် တကယ်ပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ချီဖန့်မှာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိတာလား?"

"မရှိရင် ကျွန်တော်က ဘာလို့ သူ့ကို စမ်းခိုင်းကြည့်ဖို့ အကြံပေးမှာလဲ? မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံက လူတွေကတော့ တကယ့်ကို ရူးနေတာပဲ၊ ဒီလိုပါရမီရှိတဲ့လူကို သစ်တောစခန်းကို ပြောင်းပစ်ရတယ်လို့"

ရှု့ဝမ်လီသည် အခွင့်ရတိုင်း ညည်းညူနေတော့သည်။ သို့သော် မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံ ထိုအမှားကို မလုပ်ခဲ့လျှင်လည်း သူတို့တွင် ချီဖန့် ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။

ထရက်တာသည် ကွင်းပြင်ထဲတွင် ပြဿနာမရှိဘဲ လှည့်ပတ်မောင်းနှင်နေသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။ လျန်ချီမောင်က စက်ရပ်ပြီး မေးခဲ့သည်။"ဆက်မောင်းရဦးမလား?"

"လောလောဆယ် ထားလိုက်ဦး။ နောက်မှ စက်ပြင်အဖွဲ့ လွှတ်ပြီး တောင်ပေါ်ကို ဆွဲတင်ခိုင်းလိုက်မယ်"

လျန်ကျုံးထင်က ပြောကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ TY-12 နှစ်စီးလုံး အလုပ်လုပ်ပြီဖြစ်သဖြင့် သစ်တင်ကားများကို ချက်ချင်းပြင်မရလျှင်ပင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ များစွာနှောင့်နှေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှု့ဝမ်လီလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချီဖန့်က ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူ၏တပည့်နှစ်ယောက်မှာ အလုပ်များကို ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ထားကြပေလိမ့်မည်။

လျန်ကျုံးထင်က ရှု့ဝမ်လီဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတောအတွင်း သစ်တင်ကားတွေကိုလည်း ပြင်နိုင်မလား ကြည့်ဦး၊ အဲဒီအတိုင်း ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ"

ရှု့ဝမ်လီက ခေါင်းညိတ်မည်ပြုပြီးမှ တွန့်ဆုတ်သွားကာ အကြံ‌ပြုလိုက်သည်။ "ချီဖန့်ကို ဒီမှာ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ခဏငှားထားရင် ဘယ်လိုလဲ?"

ထရက်တာပေါ်မှ ဆင်းလာသော လျန်ချီမောင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှု့ဝမ်လီက လျန်ကျုံးထင် ငြင်းမည်စိုး၍ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ခင်ဗျားလည်း မြင်သားပဲ။ မြို့ပေါ်က ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခင် ဒီ TY-12 တွေ ထပ်ပျက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံက ပြဿနာရင်းမြစ်ကို ရှာမတွေ့မချင်း သူတို့သည် ဤ TY-12 နှစ်စီးကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ TY-12 များမှာ ဆိုဗီယက်လုပ် အဟောင်းများဖြစ်သဖြင့် သစ်တင်ကားများထက် ပို၍ပျက်လွယ်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့ကို အသစ်များဖြင့် အစားထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ကျုံးထင် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို ဒီမှာ ခဏငှားထားခိုင်းလိုက်မယ်"

စကားအနည်းငယ်နှင့်ပင် ချီဖန့်သည် ကြမ်းတမ်းပြီး နှင်းထူထပ်သော တောင်ပေါ်တွင် သစ်ခုတ်ရမည့်အလုပ်မှ ကင်းလွတ်သွားခဲ့သည်။ လျန်ချီမောင်မှာတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရသည်။ ချီဖန့်မှာ ဤကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိမှန်း သိလျှင် သူ ဘာလို့ သွားပြီး ရန်စမိပါလိမ့်? အခုတော့ သူကပဲ လူနုံတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ၊ ချီဖန့် မေးလိုက်သည့် ကိစ္စပင်။ "ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကို ပစ္စည်းသွားယူဖို့ စက်ပြင်အဖွဲ့ကားနဲ့ လိုက်သွားလို့ရမလား?"

လျန်ကျုံးထင်နှင့် ရှု့ဝမ်လီတို့ မငြင်းနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်သည် လျန်ချီမောင်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။ ချီဖန့်သည် တစ်လမ်းလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေပြီး သူ့ကို လှည့်မကြည့်သလို လှောင်ပြောင်ခြင်းလည်း မပြုချေ။ သို့သော် လှောင်ပြောင်ခြင်း မခံရသည်မှာ လှောင်ပြောင်ခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ဆိုးသလို ခံစားရသည်။

တောင်ပေါ်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လျန်ချီမောင်မှာ ပြေးထွက်တော့မတတ် အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ချီဖန့် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျိုဝေကောနှင့် အခြားသူများလည်း အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"မင်း ဒီည တောင်အောက်မှာ မအိပ်ဘူးလား?" သူတို့ အံ့သြတကြီး မေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သာဆိုလျှင် အိမ်တွင် ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့် နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်နေကြမည် ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကော နောက်ပြောင်ခဲ့သည်။  "မင်းကတော့ ချီဖန့်ပဲ။ ငါသာဆိုရင်တော့ အိမ်ကိုပဲ တန်းပြန်မှာ" သူက ဆက်၍ သူ့ဇနီးလှော်ပေးလိုက်သည့် နေကြာစေ့များကို ကမ်းပေးကာပြောခဲ့သည်။ ‌"ဒီနေ့ ငါ့အမေ တောင်ပေါ်တက်လာတာ၊ ငါ့ပါးစပ်ကလည်း မိန်းမနဲ့ ကလေးအကြောင်းပဲ ထွက်နေတာ။ ငါ့စိတ်က အိမ်ကို ရောက်နေပြီ"

ချီဖန့်သည် နေကြာစေ့ကို မယူဘဲ  ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပစ္စည်းလာထုပ်တာ"

လျိုဝေကော မှင်တက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ?"

ချီဖန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့ကို စက်ပြင် အလုပ်ရုံဆီ ခဏပြောင်းလိုက်ပြီ"

လျိုဝေကောမှာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တောက်! ချီဖန့်! မင်းက အိမ်ပြန်ရတော့မှာလား?! ငါကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလို ကံမကောင်းရတာလဲ?"

သူတို့အားလုံး ဤတောင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်းများလို အတူတူ နေကြရမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ချီဖန့်ကတော့ အခွင့်ထူးခံဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ချီဖန့်သည် ဗီရိုထဲမှ စားစရာများနှင့် ဝက်ဝံသားရေစောင် လိပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဝေကောမှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချီဖန့် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျိအန်းနှင့် ဒုတိယဖွားတို့မှာ အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။ ယန်ကျိအန်းကမျက်လုံးများပြူးကာ အော်လိုက်သည်။ "ယောက်ဖ?!"

ယန်ရွှယ်သည် မအံ့သြဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ ပစ္စည်းများကို ကူသယ်ပေးကာ မေးခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ?"

"မသေချာဘူး" ချီဖန့် ပြောကာ ပစ္စည်းများကို အထဲသို့ ကိုယ်တိုင် သယ်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ခြံထဲတွင် သူတို့လုပ်နေသည့် အရာကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

"အသစ်လား?"

ယန်ရွှယ်သည် သစ်သားစွပ်ဖားလှည်း တစ်စီးကို အပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယန်ကျိအန်းက အားတက်သရော ရှင်းပြခဲ့သည်။ "မမက ပြောတယ်... ထင်းရှူးသီး ဗုံးတွေအတွက်တဲ့!"

ချီဖန့်က ယန်ကျိအန်းကို စွပ်ဖားပေါ်တင်ကာ ခြံထဲတွင် နှစ်ပတ်ခန့် ဆွဲပေးလိုက်ရာ ကလေးငယ်၏ ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်သွားတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ချီဖန့်သည် အထဲသို့ဝင်ကာ လက်ဆေးပြီး အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယအဖွားက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ချီဖန့်သည်  ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ စက်ပြင် အလုပ်ရုံက ထရက်တာတွေကို ပြင်မရလို့ ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ် ကူခိုင်းတာပါ"

သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် ရှိနေချိန်မှာတော့ ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ သူမကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်သည်။ အသံပင် ထွက်သွားသဖြင့် ယန်ရွှယ် သူ့ကို ရိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးဆန်လိုက်တာ"

"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုယ့်ကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်ခိုင်းထားတာလေ" ထိုလူက အရှက်မရှိ ပြန်ပြောကာ ယန်ရွှယ်၏ မေးကို မပြီး ထပ်နမ်းရန် ပြင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ်က သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်ရာ သူက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ဤလူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်ပုံပေါ်သော်လည်း စိတ်ကြည်လင်သည့် အခါမျိုးတွင်မူ အလွန် ကလေးဆန်တတ်သည်ကို ယန်ရွှယ် သဘောပေါက်လာသည်။

"အဲဒီနေ့က မြို့ကပြန်လာပြီး အိမ်က အိပ်ရာခင်းတွေကို အကုန်ကစီ ပြန်တင်နေတာ... တစ်ခုခု ကောင်းတာ ဖြစ်ခဲ့လို့လား?"

သူမက မေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူက ခေတ္တတန့်သွားပြီး ပြန်မေးခဲ့သည်။ "ဘယ်နေ့လဲ?"  ၎င်းမှာ သိသိကြီးနှင့် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အုတ်နဲ့ ကြွေပြားတွေ သွားဝယ်တဲ့နေ့လေ၊ ကျွန်မအတွက် ရေမှော်ကျောက်ကျောတောင် ဝယ်လာပေးသေးတာ... မေ့သွားပြီလား?"

ချီဖန့် မမေ့ခဲ့ပါ၊ သို့သော် သူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း၊ မေ့သွားပြီ"

သူက ချီဖန့် (တခြားလူ) နှင့် ဆုံခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရာတွင် ကံကောင်းပါစေဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်ကို မည်သို့ ဝန်ခံနိုင်ပါမည်နည်း?

ယန်ရွှယ် ထပ်မေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက အသံကို နှိမ့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် မရှိတုန်းက ကျိအန်းကို အခန်းထဲ ပြန်လာအိပ်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ဘူး မဟုတ်လား?"

သူ၏ မျက်ဝန်းများက သူမထံသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ရှိလှသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် သူပြောလိုသော နောက်ကွယ်မှ အရိပ်အမြွက်ကို မသိဘဲ မနေချေ။

သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောလိုသဖြင့် ဤနည်းဗျူဟာကို သုံးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။"တကယ်ပြောတာပါ။ အဘွားနဲ့ ယန်ကျိအန်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အခု ကျွန်မတို့ဆီမှာ ခဏလာနေကြတယ်လေ။"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာပေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်ခဲသွားပြန်သည်။ ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း သူ့ကို တွန်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့နဲ့ လာတိုးဝှေ့အိပ်ချင်မယ်လို့ ရှင်ထင်နေတာလား? သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အခန်း ရှိတာပဲဥစ္စာ။"

သူမသည် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်ကာ ခန် အနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အလုပ်အကြောင်းသို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကျူ့ချိုင်-၅၀ ထရက်တာတွေရဲ့ ပြဿနာက ပြင်ရလွယ်လား?"

ထရက်တာကဲ့သို့ ကြီးမားသော စက်ပစ္စည်းကို စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ တိတ်တဆိတ် သယ်သွား၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ယန်ရွှယ်မှာ အံ့သြခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသည့်အခါ ချီဖန့်က စာရေးစားပွဲကို မှီရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်တော့ မလွယ်ဘူး။ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ရဲ့ ဒီဇိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိနေတယ်။"

ချီဖန့်သည် သူမ နားမလည်မည်စိုးသဖြင့် ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။"ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ် ချို့ယွင်းချက်ရှိတော့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဝန်ပိစေပြီး ပျက်စီးလွယ်စေတာ။ ရာသီဥတု ပူတုန်းကတော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ အခုလို အေးလာတဲ့အခါကျတော့..."

အရင်က ဘာမှမဖြစ်ဘဲ တောင်ပေါ်တွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများ စတင်ပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဘာကြောင့် ပျက်ကုန်ရသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူက 'မလွယ်ဘူး' ဟုသာ ပြောပြီး 'ပြင်မရဘူး' ဟု မပြောသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေလောက်ပြီဟု သူမ တွေးမိသည်။ ယန်ရွှယ်သည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာများကို နားမလည်သဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။

သူမ အသံကို နှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်ရှိနေရင် ဒီဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့လူမှာ တာဝန်ရှိတယ် မဟုတ်လား?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?" ချီဖန့် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူ့မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာပဲ။ အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံးက တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေပဲလေ။"

အချို့သော လူများနှင့် အချို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ လောလောဆယ်တွင် သူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သေးပေ။ သို့သော် လူတိုင်းကတော့ အားကိုးရာမဲ့နေကြသည် မဟုတ်ချေ။

***

Book List