Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချူမင်လီမှာမူ ဖုန်းချပြီးနောက် စိတ်ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ချီဖန့်ကို ယာယီတာဝန်အကြောင်း အသိပေးလိုက်သည် — သူ၏ ပုံမှန်လစာအပြင် တစ်ရက်လျှင် ထောက်ပံ့ကြေး ၁ ယွမ် ထပ်တိုးရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အချိန်ပိုဆင်းရပါက နာရီနှင့်တွက်ချက်ကာ ရမည်ဖြစ်ပြီး ၈ နာရီ ပြည့်ပါက အလုပ်ရက်တစ်ရက်အဖြစ် သတ်မှတ်မည် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် တစ်ရက်လျှင် ၂ နာရီမျှ အချိန်ပိုဆင်းရုံနှင့်ပင် သူ၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ သစ်တောစခန်းတွင် ရသည်ထက် နှစ်ဆ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ချီဖန့် ငြင်းရန် အကြောင်းမရှိပေ။ အဆုံးတွင်တော့ သူ သွားရန် ရည်ရွယ်ထားပြီးသား မဟုတ်ပါလား။ သူ အတွင်းရေးမှူး ချူ ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် ယန်ရွှယ်ကို ပြန်ပြောပြသောအခါ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "အတွင်းရေးမှူး ချူကတော့ တကယ်ကို ဈေးဆစ်တော်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းစရိတ်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် အင်ဂျင်နီယာနှင့် သုတေသနဌာန၏ ပုခုံးပေါ်သို့သာ ကျရောက်မည် ဖြစ်သည်။ သုတေသနဌာနမှာ ဝူရှင်းသဲ့၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဝူရှင်းသဲ့သည် သူ၏ အကြံအစည်များ မစတင်မီမှာပင် ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုကို အရင်ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်က နောက်ပြောင်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ရှင် အလုပ်ကို ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပ်လေ၊ ရက်တွေကို ဆွဲဆန့်ထားပြီး ညဘက်တွေမှာ အချိန်ပိုတွေ အများကြီး ဆင်းလိုက်ပါလား"</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် သူမကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။"မင်းက ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲ အိမ်ပြန်မလာစေချင်တာလား?" </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" သူမ ပြန်ချော့လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အချိန်ပိုတွေ အရမ်း မဆင်းနဲ့ဦးနော်။ နေပြန်ကောင်းကာစပဲ ရှိသေးတာ၊ ပြန်လဲသွားမှာ စိုးလို့"</p> <p> </p> <p>မူလဝတ္ထုထဲမှ ချီဖန့်၏ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်မှုမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေသည်။ သူမ မရှိသည့်အချိန်တွင် သူ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမည်ကို သူမ ကြောက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညင်းသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယာယီတာဝန်ပြောင်းရွှေ့သည့် သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ယခင်က ထွက်ခဲ့သော အမြဲတမ်းပြောင်းရွှေ့မိန့်အကြောင်းကို မသိကြသော်လည်း သစ်တောစခန်းမှ အလုပ်သမားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်တွင် ချီဖန့်မှာ တောင်ပေါ်မှ သစ်ခုတ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုမတိုင်မီ လေးလခန့်က သူ၏သင်တန်းလျှောက်လွှာ အပယ်ခံရစဉ်က အားလုံးက ဝိုင်းရယ်ခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူသည် မြို့နယ်စက်ပြင်အလုပ်ရုံက မပြင်နိုင်သော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူတို့ကိုယ်တိုင် သူ့ထံမှ ပြန်သင်ယူခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ခရိုင်ကပင် သူ့ကို အားကိုးနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် "ရှောင်ချီ" ဆိုသော အခေါ်အဝေါ်မှာ "ဆရာကြီးချီ" အဖြစ် အဆင့်တိုးသွားတော့သည်။ ယန်ရွှယ် အပြင်ထွက်၍ လူများနှင့်တွေ့လျှင် လှမ်းမေးကြသည်။"နင့်ရဲ့ ဆရာကြီးချီ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆရာကြီးချီ ကိုယ်တိုင်ကမူ စိတ်မချမ်းသာပေ။ သူသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရုံရှိသေးသည်၊ ယခု တစ်ဖန် ပြန်ထွက်ခွာရဦးမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာရမည်ကိုလည်း မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်သော မျက်နှာပေးကြောင့် ဘာမှမသိသာသော်လည်း ယန်ရွှယ်တစ်ယောက်သာ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်မရှည်မှုကို ရိပ်မိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြားသူများမှာ ထိုဒေါသ၏ ဒဏ်ကို အပြည့်အဝ မခံစားရပေ — ယန်ရွှယ်တစ်ဦးတည်းသာ ညတိုင်း ထိုဒဏ်ကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးချီသည် အိမ်တွင် နှစ်ရက်ခန့် ထပ်မံ "အနားယူ" ပြီးနောက် ခရိုင်စက်မှုစက်ရုံ၏ ထပ်တလဲလဲ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် "ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာပြီ" ဟု ဆိုကာ ခရိုင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စက်ရုံဘက်မှ သူ ထိုနေ့တွင် ထွက်လာမည်ကို သိသဖြင့် အဝေးပြေးကားဂိတ်တွင် လူလွှတ်၍ စောင့်ခိုင်းထားသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် အလျင်စလို မသွားဘဲ ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်သောအခါ စက်ရုံကိုယ်စားလှယ်က ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ချီဖန့် လား?"</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ဟုတ်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ထိုလူက ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ! ကျွန်တော် စက်ရုံကပါ — ရှောင်ခုန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ" </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သံသယဝင်မိသည်။ 'သူက အရမ်းငယ်သေးတာပဲ၊ ၂၅ နှစ်တောင် ပြည့်ပုံမရဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလား'</p> <p> </p> <p>သူ၏ သံသယမှာလည်း အကြောင်းရှိပါသည် — စက်ရုံက ဤကိစ္စအတွက် အများကြီး ရင်းနှီးထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချီဖန့် ကျရှုံးပါက သူတို့ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းဟွာ စက်မှုသုတေသနဌာနမှ အင်ဂျင်နီယာရှန်ကပင် ချီဖန့်မှာ အလွန် ငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>"အလွန်ဆုံးရှိမှ အသက် ၂၀ အစောပိုင်းပေါ့ — ငါတို့ဌာနမှာဆိုရင်တော့ သူက လက်ဖက်ရည်ဖျော်၊ အောက်ခြေအလုပ်တွေပဲ လုပ်နေရဦးမှာ။ သူက အဖြေရှာတွေ့တယ် ဟုတ်လား?" ရှန်က အကြီးအကျယ် သံသယပွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ အထက်လူကြီးများကလည်း ချီဖန့်သည် တကယ်ပင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သူ ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် မှာကြားထားသေးသည်။ သစ်တောစခန်းက ဆင်းလာတဲ့၊ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က မတက်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဘာတွေများ ဖြေရှင်းနိုင်မှာလဲ?</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှန်က ပြုံးလျက် ချီဖန့်ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို ရဲဘော် ချီဖန့် ပေါ့။ မင်းက ဒီလောက်ငယ်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" </p> <p> </p> <p>သစ်တောစခန်းအပြင်ဘက်တွင် ချီဖန့်မှာ ပို၍ပင် အေးစက်ကာ စကားနည်းသွားသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ရှန်၏လက်ကို ခေတ္တမျှ ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စကားနှစ်လုံးသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်္ဂလာပါ"</p> <p> </p> <p>အဆောင်က ဘယ်မှာလဲဟုပင် မမေးဘဲ သူ၏ အသုံးအဆောင်များကို အနီးဆုံးရုံးခန်းတွင် ချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုပဲ အလုပ်စကြမလား?" </p> <p> </p> <p>သူ၏ အပိုစကားမပြောသော ပုံစံကြောင့် ရှန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အနားယူဖို့ မလိုဘူးဆိုရင်တော့ အခုပဲ စလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချီဖန့်သည် အလုပ်ဝတ်စုံ ဘယ်မှာရမလဲဟုသာ မေးပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲကာ ချက်ချင်းပင် မဆိုင်းမတွ အလုပ်စတင်တော့သည်။ ရှန်က ချီဖန့် ချထားခဲ့သော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်မှ အမှီလိုက်ရင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြို့နယ်နှစ်ခုမှာ ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက် ၅၃ စီးရှိတဲ့အထဲက ၄၁ စီးကို ပြင်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ စိတ်တိုင်းမကျသေးဘူး။ အချိန်က အရမ်းနည်းပြီး သုတေသနဌာနကလည်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူက နောက်ဆုံးစကားလုံးကို တမင်ထည့်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည် — မြို့နယ်စက်ပြင်ဆရာလေးတစ်ယောက်ထက် သူတို့က ညံ့နေ၍မဟုတ်ဘဲ သူတို့က ဝေးလံသောနေရာတွင်ရှိနေပြီး အချိန်မလောက်ငခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နားထောင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေးကို ခန့်မှန်း၍မရပေ။ ထိုညမှာပင် သူသည် အင်ဂျင်နီယာရှန်ကို သန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ အလုပ်ခိုင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ရှန်က လိုက်လုပ်နိုင်သေးသည်၊ ဤကလေးသည် တခြားနေရာတွင် မထူးခြားသော်လည်း အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် အလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု သူ မှတ်ချက်ပြုမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည် — ချီဖန့်တွင် ငြင်းပယ်၍မရသော အရည်အချင်းတစ်ခု ရှိနေသည်၊ ၎င်းမှာ လူသားမဆန်သော ခံနိုင်ရည်ပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်မှာ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ချီဖန့်မှာ ပင်ပန်းသည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ မနားမနေ အလုပ်လုပ်နိုင်သော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှန်မှာမူ ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ "မင်း လောနေတာကို ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်တည်းနဲ့တော့ အကုန်မပြီးနိုင်ဘူး။ ဒီညတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြစို့လား?"</p> <p> </p> <p>ချီဖန့်သည် အချိန်ကို အခုမှ သတိထားမိပုံရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများ မဖွင့်နိုင်တော့သော အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန် ကို ပြန်ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ပဲ အရမ်းလောနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>'လောတယ်ဆိုတာ လူကို စက်ရုပ်လို ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ!' ချီဖန့်ကတော့ အချိန်ပိုကြေး ရသည်မဟုတ်ပါလား — သူ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် ပိုက်ဆံရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကတော့ ထိုသို့ ကံမကောင်းကြပေ။ အထူးသဖြင့် အင်ဂျင်နီယာရှန်ပေါ့။ သူက ခရီးစရိတ်ပဲ ရခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ပိုကြေးရသော ချီဖန့်နှင့်အတူ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်နေခြင်းမှာ ရူးသွပ်မှုပင်။</p> <p> </p> <p>ချီဖန့် ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ရှန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေရပြီပင်။ "သွား နားလိုက်ပါတော့။ မင်း မအိပ်ချင်ရင်တောင် တခြားလူတွေ အိပ်ဖို့ လိုသေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ချီဖန့်သည် ထိုအခါမှ သူ၏ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်း၊ အဝတ်အစားလဲကာ ပင်ပန်းနေသော ရှောင်ခုံးနှင့်အတူ ယာယီအဆောင်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး မီးမပိတ်မီ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၁ နာရီ တိတိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် တစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုကောင်မလေးကတော့ သူ အိမ်မှာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထုံးစံအတိုင်း ထောင်ချောက်တွေ ဆင်မြဲ၊ ထင်းရှူးသီးတွေ ကင်မြဲ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်...။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ အမှန်ပင် အိပ်ပျော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ ရင်းနှီးနေသော ရင်ခွင်ကို မခံစားရသဖြင့် ချီဖန့် တောင်ပေါ်တက်သွားပြီဟု သူမ အရင်ဆုံး တွေးမိသည်။ ခေတ္တကြာမှ သူ ခရိုင်သို့ သွားသည်ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ချီဖန့် အိမ်မှာ မရှိမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မဲမှောင်နေသော ထုတ်တန်းကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရေသောက်ရန် ထလိုက်သည်။ သူမ အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် တစ်ဖက်ခန်းရှိ နာရီငယ်လေးမှ အသံမြည်လာခဲ့သည် — မနက် ၁ နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ယန်ရွှယ်သည် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ နိုးလာခဲ့သည်။ ၎င်းက သူမ အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်းမှာ ချီဖန့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။ သူမ အပြင်ထွက်လာသောအခါ ယန်ကျိအန်းလည်း တစ်ဖက်ခန်းမှ မျက်လုံးနှစ်လုံး မှိတ်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>" မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါ မမ။ မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါယောက်ဖ"</p> <p> </p> <p>သူ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေချိန်တွင် စကားများမှာ အိပ်မက်ထဲမှာ ပြောနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေပြီး ထုံးစံအတိုင်း စကားထစ်ခြင်း မရှိသဖြင့် ယန်ရွှယ် ရယ်ချင်သွားသည်။ သို့သော် သူမ မရယ်ရသေးခင်မှာပင် ထိုကောင်လေးက မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယောက်ဖ ဘယ်မှာလဲ? အိပ်နေတုန်းလား?"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ချင်စိတ်မှ စိတ်ပျက်သည့်ဘက်သို့ ကူးသွားခဲ့သည်။ "နင့်ယောက်ဖ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရိုင်ကို သွားတယ်လေ။ နင် မေ့နေတာလား?"</p> <p> </p> <p>မနက်စာစားပြီးနောက် ယန်ကျိအန်းက ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် တို့ ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးခေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့် ရေဒီယိုအဟောင်းကြီး ထပ်ပျက်နေပြန်ပြီ။ ချီဖန့် ရှိရင် ကြည့်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ချီဖန့်အကြောင်း မေးမြန်းမှုတစ်ခု။ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ ခရိုင်ကို ယာယီတာဝန်နဲ့ သွားပါတယ်။ မနေ့ကတည်းက ထွက်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p> "မနေ့ကတည်းက သွားပြီလား? ငါ ဘာမှမကြားလိုက်ပါလား။ သူ ရှိနေသေးတယ် ထင်နေတာ" </p> <p> </p> <p>လာရောက်သူမှာ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရောက်လက်စနှင့် ခဏမျှ ထိုင်ကာ ချီဖန့် တော်ကြောင်း တတ်ကြောင်းများကို ချီးကျူးပြီးမှ ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် ရေစည်ပိုင်းထဲတွင် ရေတစ်ဝက်သာ ရှိတော့သည်ကို ယန်ရွှယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် နံရံမှ ထမ်းပိုးကို ယူ၊ ရေပုံးနှစ်လုံးကို ချိတ်ကာ ရေခပ်ရန် မြစ်ဆိပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြစ်ကမ်းနားတွင် လျိုဝေကောနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သူက ရေခပ်ပြီး ပြန်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇနီးသည်ကို တွေ့ရန် အိမ်သို့ ခိုးပြန်လာခြင်းမှာ သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ သူက လွှစက်ကိုင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အလုပ်မှာ အခြားသူများထက် ပိုမြန်သည် — နှစ်ရက် သုံးရက်စာ အလုပ်ကို တစ်ရက်တည်းနှင့် အပြီးလုပ်နိုင်သဖြင့် အပိုအလုပ်များ လုပ်ရန် သို့မဟုတ် အိမ်သို့ ခဏပြန်ရန် အချိန်ပိုရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဝေကောက သူမ၏ ရေပုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယန်ရွှယ်က သူ မမေးခင် ကြိုပြောလိုက်သည်။  "ချီဖန့် ခရိုင်စက်မှုစက်ရုံကို သွားတယ်။ အိမ်မှာ မရှိဘူး" </p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုဝေကောက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချီဖန့် မရှိတာ ငါသိပါတယ်။ ငါက ရေခပ်ကူမလို့ပါ။ မြစ်ကမ်းနားက နည်းနည်း ချောတယ် — လဲကျသွားဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ တခြားလူတွေလိုပဲ သူကလည်း ချီဖန့်အကြောင်း မေးမည်ဟု သူမ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လျိုဝေကော ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ? သွားတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို လွမ်းနေပြီလား?" </p> <p> </p> <p>လွမ်းနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး — လူတိုင်းက မေးနေကြလို့ပါ...။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် မတုန်လှုပ်ဘဲ ပြုံးလျက် ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "ရှင် ရှင့်မိန်းမကို လွမ်းသလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>လျိုဝေကော မငြင်းပေ။ "အခုဆို ငါ့မှာ လွမ်းစရာ နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်က လမ်းမှာလေ" </p> <p> </p> <p>သူက သတင်းကောင်းကို မဝေမျှဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။  "အမေက ပြောတယ်၊ ဝမ်ဟွေ့က အခု အော့အန်တာတွေ ပျောက်သွားပြီး အစားတွေ အရမ်းစားနိုင်နေပြီတဲ့ — သန်မာတဲ့ သားလေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>လျိုဝေကော အဝေးသို့ ရောက်နေစဉ်အတွင်း ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည် ချွေးမဖြစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း မထားချင်သဖြင့် သူမနှင့်အတူ လာနေပေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယန်ရွှယ်သည် လျိုမိသားစုထံ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသဖြင့် ဤအကြောင်းများကို သိသည်။ သူမသည် လျိုဝေကော၏ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း  မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သစ်တောစခန်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စ ကြားပြီးပြီလား?"</p> <p> </p> <p>လျိုဝေကောက ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသည်းယားသလို ဟန်ဆောင်ပြခဲ့သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ချီဖန့်အတိုင်းပဲလဲ၊ နာတဲ့နေရာကိုပဲ လာလာထိုးနေတာ" </p> <p> </p> <p>အင်း၊ သူက ပါးစပ်မစိဘဲ ကြွားချင်နေတာဆိုတော့ ယန်ရွှယ်တောင် သူ့ကို စနောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာရသည်။ ယန်ရွှယ်က ကိုယ်လုံးသေးသဖြင့် လျိုဝေကော ရေကူထမ်းပေးသည်ကို သူမ မငြင်းခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပြန်လာစဉ် လျိုဝေကောက လှမ်းပြောခဲ့သည်။ "ချီဖန့် မရှိတုန်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့အမေဆီ သွားလိုက်။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်မှာ ငါ့ကို လာရှာ" </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကသာ ပေးနိုင်သော ကတိမျိုး ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ချီဖန့်က ခရိုင်ထဲမှာပဲဟာ — ဝေးဝေးသွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ တောင်ပေါ်မှာ သစ်တက်ခုတ်တုန်းကဆိုရင် လနဲ့ချီပြီးတောင် ပျောက်နေသေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက မတူဘူးလေ" လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "သူ တောင်ပေါ်မှာရှိရင် မင်း ဘယ်အချိန်မဆို သွားတွေ့လို့ရတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် လှမ်းအော်လိုက်တာနဲ့ သူ ဆင်းလာလိမ့်မယ်။ ခရိုင်ကတော့ မတူဘူး" </p> <p> </p> <p>မှန်ပါသည်။ ချီဖန့် ယခုတစ်ကြိမ် မရှိခြင်းက ဘာကြောင့် မတူသလို ခံစားနေရသနည်းဟု ယန်ရွှယ် တွေးနေခဲ့သည်။ တကယ့် ခွဲခွာခြင်းတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရောက်သောအခါ အဘွားကပင် တိုးတိုးလေး ညည်းနေသည်။ "အဲဒီ ခရိုင်စက်မှုစက်ရုံက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တာတဲ့။ သစ်တောစခန်းက အင်ဂျင်တွေရဲ့ အပိုပစ္စည်း တစ်ဝက်လောက်က အဲဒီကလာတာ။ တော်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိမှာပဲ။ ချီဖန့်ကို နှိပ်စက်ကြမလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ရေလောင်းထည့်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က နှိပ်စက်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား? သူ တခြားလူတွေကို နှိပ်စက်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်ရမှာ" </p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?" အဘွားက သူမကို အပြစ်တင်သလို ကြည့်ခဲ့သည်။  "ချီဖန့်က လိမ်မာတဲ့ ကလေးပဲ၊ သူက ဘာလို့ သူများတွေကို နှိပ်စက်ရမှာလဲ?" </p> <p> </p> <p>အဲဒါက အဘွား ချီဖန့်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကိစ္စတွေကို မသိသေးလို့လေ...။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ရေပုံးအလွတ်ကို ချပြီး နောက်တစ်ပုံးကို ယူလိုက်စဉ်မှာပင် အဒေါ်ကော ရောက်လာကာ မေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချီဖန့် သွားပြီလား?" </p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ဤမေးခွန်းကို ရိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမရေလောင်းရင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မနေ့က သွားပါပြီ။ တစ်ခုခု လိုလို့လား?"</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ကော အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "မနေ့ကတည်းက သွားပြီလား? စက်ပြင်အလုပ်ရုံက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လာရှာနေတာ" </p> <p> </p> <p>စက်ပြင်အလုပ်ရုံက လူက ချီဖန့်ကို လာရှာတယ်? ယန်ရွှယ် ရေလောင်းနေရင်း ခေတ္တ ရပ်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်သူလဲဆိုတာ အဒေါ် သိလား?"</p> <p> </p> <p>"သုတေသနဌာနက လူတစ်ယောက်လို့ ပြောတာပဲ" </p> <p> </p> <p>အဒေါ်ကောလည်း သေချာမသိပေ။  "ချီဖန့်က သူတို့ရဲ့ ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်တဲ့၊ အဲဒါ ကျေးဇူးတင်ဖို့ လာတာတဲ့" </p> <p> </p> <p>သူမက လာရောက်သူအပေါ် အထင်ကြီးနေပုံရသည်။  "အဲဒီလို လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင်တောင် လာရှာတာဆိုတော့ တကယ့်ကို နှိမ့်ချတတ်တဲ့သူပဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ် နားထောင်ရင်း မျက်တောင်ရှည်ကြီးများကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ဝူရှင်းသဲ့က ချီဖန့်ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ခြင်းမှာ တစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်နေပုံရသည် — ခရိုင်အာဏာပိုင်တွေက ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ မရှင်းလင်းသေးပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဝက်လောက်က သစ်တောစခန်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းကတော့ သူတို့က တခြားလူတွေဆီက သတင်းနှိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူမဆီကို တိုက်ရိုက် လာကြမှာလား ဆိုတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save