Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သိုင်းဥယျာဉ် ကျောင်းသားများ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမလေးချီချီ၊ ညီလေးရွှီ... ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ... ငါတို့ ဆင်းသွားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ပြိုင်တူ ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>ဗွမ်း...</p> <p>ဗွမ်း...</p> <p>...</p> <p>ရေကူးခတ်သံများနှင့်အတူ လူအနည်းငယ် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချသွားပြီး ရေမျက်နှာပြင်ထက်မှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရေကန်အောက်ခြေတွင် ထိုအဖွဲ့က မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ရေငုပ်ဆင်းရာ လမ်းကြောင်းနောက်သို့ အလျင်စလို လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>လေပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူထုတ်ပြီးချိန်တွင်တော့...</p> <p>"အရင် တက်သွားကြ" မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက လှမ်းပြောလေ၏။</p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ရေအောက်တွင်လည်း သူက ဩရှရှ အသံနက်ကြီးကို လွယ်ကူစွာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>ထိုစဉ် အခြားသူများမှာ လေပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အသက်ကို အလုအယက် ရှူရှိုက်နေရပြီး သူတို့ မျက်နှာများမှာ နီရဲကာ အဆုတ်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သူတို့လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ကူးခတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်တော့...</p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ခြေထောက်များက သဲနှင့် ကျောက်စရစ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နူးညံ့သည့် မြစ်အောက်ခြေသို့ ထိတွေ့သွား၏။</p> <p>သူ့လက်ထဲရှိ အမိန့်တံဆိပ်ပြား၏ ဆွဲငင်မှုအပေါ် အားပြု၍ အလောင်းသုံးလောင်းအား လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p>ရက်အတော်ကြာ ရေထဲစိမ်ထားသဖြင့် ထိုအလောင်းသုံးလောင်းမှာ မည်သူမည်ဝါမှန်း မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ပုံပျက်နေလေသည်။ သူတို့၏ အသားများကို ငါးများနှင့် ပုစွန်များက အများစု ကိုက်ဖြတ် စားသောက်ထားပြီး အရိုးများပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ အသားပုပ် အနည်းငယ်သာ ကပ်ငြိနေတော့သည်။</p> <p>"ဒါ သေချာပေါက် အကြီးအကဲလျူပဲ" အရိုးစုများပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို မြင်သည်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက လျူချင်းစုန့်၏ ဘေးသို့ သွား၍ အရိုးများတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကျောက်တုံးများကို ဖြေချရန် ငုံ့လိုက်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အခြားအလောင်းနှစ်လောင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကျောက်တုံးများကိုပါ ဖြေချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလောင်းသုံးလောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ အပေါ်သို့ စတင် တက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ရေကန်အထက်တွင်တော့...</p> <p>ရွှမ်း...</p> <p>လှိုင်းရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"တတိယအကြီးအကဲ..."</p> <p>"တတိယအကြီးအကဲ..."</p> <p>"..."</p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ ပေါ်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ တပည့်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဖမ်းထား" မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက အော်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရေကန်အောက်ခြေမှ သူ သယ်ဆောင်လာသော အလောင်း သုံးလောင်းအား ကမ်းစပ်ဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်၏။</p> <p>အလောင်းသုံးလောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျဉ်းကွေးပုံစံ ဖြစ်သွားပြီး ကမ်းစပ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ရေပြင်ကို အားကုန် ကန်ကျောက်လိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>သူ့ခြေထောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားများကြောင့် ခြေအောက်ရှိ ရေပြင်မှာ ရွှံ့နွံများကဲ့သို့ ချက်ချင်း အခဲတန်း ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သူက မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>သူ့ခြေအောက်ရှိ ရေမျက်နှာပြင်မှာ အမြောက်ဆန် ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ အဖြူရောင် လှိုင်းဂယက်များက အဆုံးအစမရှိ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>"တတိယအကြီးအကဲ... ဒါက အကြီးအကဲလျူရဲ့ အလောင်းလား" တပည့်တစ်ယောက်က ကမ်းစပ်ပေါ်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ မေးလေသည်။</p> <p>"အမိန့်တံဆိပ်ပြားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ဒီအဝတ်အစားတွေအရ ဒါက အကြီးအကဲ လျူချင်းစုန့်ပဲ" မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် ခါရမ်းလိုက်ရာ အတွင်းပိုင်းရှိ သွေးကြောကြီးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့အဝတ်အစားများမှာ ချက်ချင်း လွင့်ပျံသွားကာ ရေအမြောက်အမြား လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူ့အဝတ်အစားများမှာ တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"တတိယအကြီးအကဲ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" တပည့်တစ်ယောက်က မေးမြန်းလာသည်။</p> <p>"လျူချင်းစုန့်နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်သွားတဲ့ လူသတ်သမားကို ရှာရမယ်"</p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူလတ်ပိုင်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီနေ့က အကြီးအကဲလျူ ထွက်သွားတုန်းက ဘာလုပ်ဖို့ သွားတာလဲ မင်းတို့ သိကြလား"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်" တပည့်တစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်လေ၏။</p> <p>"အကြီးအကဲလျူ ပြောပုံအရဆို သူက ကျန်းနင်ကို သွားမေးစရာရှိလို့တဲ့"</p> <p>"ကျန်းနင်..." မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>...</p> <p>တခြားတစ်နေရာတွင်...</p> <p>မြို့ပြင်ဘက်ရှိ အနောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်။</p> <p>ကျန်းနင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ဖောက်ထွင်း၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းက ပြင်းထန်စွာ ပူပြင်းလာသည့်တိုင် လာရောက် ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးမှာ ပြည့်ကျပ်နေဆဲပင်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင် ပတ်လည်တွင် သစ်သားတဲများကို ကြိုတင် ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သစ်သားတဲများထဲတွင် လူတစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ဝမ်ကျင်းက လူတစ်စုကို ဦးဆောင်၍ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ သစ်သားတဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>ထိုတဲမှာ ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လူတစ်စုက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ထိုတဲဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>"ဆရာဝမ်... ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p>သူတို့ တဲထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် အစွန်ဆုံး ခုံတန်းလျား၌ ထိုင်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်၍ ဝမ်ကျင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ် ယွီယွမ်ပင်။</p> <p>လော့ရွှေခရိုင်တွင် သူကလည်း တကယ့်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျင်းနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီကာ အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>တပည့်ခံ ညစာစားပွဲတွင် သူ့အား မြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် ကျန်းနင် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။</p> <p>"ဆရာယွီ" ဝမ်ကျင်းကလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>ကျန်းနင်နှင့် အခြားသူများလည်း ဝမ်ကျင်း အနောက်ရှိ ခုံတန်းလျားများပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဆရာဝမ်... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နေရာကို ဝင်ပြိုင်ဖို့ ရည်မှန်းထားတဲ့သူရှိလား" ယွီယွမ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်၍ ဝမ်ကျင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား တပည့်တွေက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နေရာကို သေချာပေါက် ရယူမယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား" ဝမ်ကျင်းက ပြန်မေးလေသည်။</p> <p>"ဆရာဝမ်ကတော့ ထက်မြက်တုန်းပဲ" ယွီယွမ်က ‌ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားက ချက်ချင်း ရိပ်မိတာပဲ... တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူးလေ"</p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p>"ခင်ဗျား တပည့်အကြောင်း ကြွားချင်ရင်လည်း တည့်သာ ပြောပါ... ဘာလို့ စကားကို လှည့်ပတ် ပြောနေရတာလဲ... ခင်ဗျား တပည့် တူယန်က အဆင့်ရှစ်ကို ရောက်သွားတာများလား"</p> <p>"ဟား ဟား"</p> <p>ယွီယွမ်က ရယ်မော၍…</p> <p>"ဆရာဝမ်ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးပဲ"</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ဝမ်ကျင်းကလှည့်၍ ကျိုးရှင်းအား မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နေရာကို ဝင်ပြိုင်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလား"</p> <p>ထိုအခါ ကျိုးရှင်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြ၍…</p> <p>"တပည့်လည်း အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ"</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ကျင်းရော ယွီယွမ်ပါ ကျိုးရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>အဆင့်ရှစ် ရောက်နေသူတစ်ယောက် အနေဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နေရာကို ဝင်ပြိုင်ရန် ရည်မှန်းချက် မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဝမ်ကျင်းလည်း အားပါးတရ ရယ်မော၍…</p> <p>"အစ်ကိုယွီ... မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကျုပ်တပည့်ကလည်း သိပ်မညံ့ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>"မညံ့ပါဘူးဗျာ" ယွီယွမ်၏ အကြည့်က ကျိုးရှင်းထံ စူးစိုက်သွားပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျိုးမိသားစုရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ... ငါတို့အဆင့်ကို ရောက်လာဖို့ အလားအလာ ကောင်းတွေ ရှိနေတယ်"</p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ…</p> <p>"ဒါပေါ့"</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ကျန်းနင်၏ အကြည့်များက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးအား ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေပြီးနောက် အဝေးရှိ ပွဲကြည့်စင် တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p>ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက တန်ဖိုးကြီးမားမှန်း သိသာသော အဝတ်အစားများကို ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>ထိုလူများထဲတွင် ကျန်းနင်က ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းချင်းရီ၏ တူမဖြစ်သူ လင်းကျားအာနှင့် သူ့မရီး လျူဝမ်ဝမ်၏ အစ်ကို လျူရှန်းရှန်းတို့ပင်။</p> <p>"သူတို့က သိုင်းဥယျာဉ်က တပည့်တွေ ဖြစ်ရမယ်..." ကျန်းနင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>လီချင်းက ကျန်းနင်၏ အကြည့်နောက် လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လာကာ...</p> <p>"မောင်လေးကျန်း... မင်း အားကျနေတာလား... ငါတို့က အိုက်စပ်နေတဲ့ တဲထဲမှာ ထိုင်နေရပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အေးချမ်းတဲ့ ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရတာကိုး"</p> <p>"နည်းနည်းပါ" ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>လီချင်း ပြောသည့်အတိုင်းပင် သစ်သားများဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ဆောက်လုပ်ထားသော တဲများမှာ နေရောင် အနည်းငယ် ထိတွေ့ရုံနှင့်ပင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပူအိုက်လာလေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် တဲတစ်လုံးစီမှာ သိပ်မကျယ်ဝန်းဘဲ လူများစွာ ပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် ချွေးနံ့များက လေထုထဲ ရောနှောနေကာ လူကို မူးဝေချင်စရာပင် ဖြစ်စေ၏။</p> <p>သို့သော် ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင်တော့ ကွာခြားလှသည်။ ကျယ်ဝန်းသော နေရာနှင့် လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်မှုကြောင့် တဲထဲထက် များစွာ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလေသည်။</p> <p>လီချင်း၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း သိုင်းဥယျာဉ်မှ တပည့်များ ထိုင်နေသည့် နေရာကို ကြည့်ရင်း အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"မောင်လေးကျန်းတင် မဟုတ်ဘူး... ငါလည်း အားကျတာပဲ"</p> <p>"ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှာက အများကြီး ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာပဲ"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒီကိုသွားဖို့ အရည်အချင်းမှ မပြည့်မီတာ... သူတို့က တုန်းလင်မြို့ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားတွေလေ... သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါတို့လို နေရာသေးသေးလေးက လူတွေထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားတယ်"</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က…</p> <p>"အစ်မလီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး... အစ်မရဲ့ မိသားစု နောက်ခံကလည်း သေချာပေါက် မညံ့ပါဘူး"</p> <p>"မညံ့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း..."</p> <p>လီချင်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်း၍…</p> <p>"သူတို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ အများကြီး ကွာခြားသွားပြီလေ"</p> <p>ထိုစဉ် ကျောက်ဟူက လီချင်းတစ်ယောက် ကျန်းနင်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီသောက် မျက်နှာချိုသွေးတဲ့ကောင်..." သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင်...</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ ပွဲကြည့်စင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော လင်းကျားအာကလည်း တဲထဲရှိ ကျန်းနင်ကို လှမ်းမြင်သွားသည်။</p> <p>ကျန်းနင်မှာ လူအုပ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေပြီး သူ့အရပ်အမောင်းနှင့် ရုပ်ရည်က အလွယ်တကူ အာရုံစိုက်ခံရစေ၏။</p> <p>သူမနေရာမှ နေ၍ တဲထဲတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ကာ မျက်နှာပေါ်၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>'ကြည့်စမ်း... ဒါက ကွာခြားချက်ပဲ' ဟုပြောနေသည့်အလားပင်။</p> <p>လင်းကျားအာ၏ သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို မြင်လျှင် ကျန်းနင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p>'ကလေးဆန်လိုက်တာ'</p> <p>ထို့နောက် သူက လျူရှန်းရှန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လူအုပ်ဝန်းရံခံထားရသော လျူရှန်းရှန်းမှာ အာရုံစိုက်ခံရဆုံး ဗဟိုချက် ဖြစ်နေမှန်း သေချာလှ၏။</p> <p>"လျူရှန်းရှန်း ပြောတာ မမှားဘူး ထင်တယ်... သူက လျူမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေတာပဲ... မဟုတ်ရင် သူ့အဆင့်အတန်းက ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်၏ အကြည့်က ပွဲကြည့်စင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ကုလားထိုင်ကြီး တစ်လုံးအလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုနေရာမှာ လော့ရွှေခရိုင် စစ်ဆေးရေး အိမ်တော်၏ သခင်အတွက် သီးသန့် ဖယ်ချန်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနင် သိထား၏။</p> <p>စစ်ဆေးရေးရုံး၏ အာဏာအရ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက လော့ရွှေခရိုင်၏ ယခင်အာဏာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုအိမ်တော်သခင်မှာ လော့ရွှေခရိုင်၏ ကောင်းကင်ကြီး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save