Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်တော်သခင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရွသွားသည်။</p> <p>ဟုန်မင်ဟူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကွင်းပြင်၏ အစွန်အဖျားသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ကုန်းစွန်းယွီ တကယ် ရောက်လာတာလား... ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ တတိယအကြီးအကဲ အနေနဲ့ သူက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှာပဲ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟုန်မင်ဟူက သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အနောက်ဘက်ရှိ လူတစ်ယောက်ကို ကုန်းစွန်းယွီအား သွားရောက် ဖိတ်ခေါ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ လူငါးယောက်မှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>စင်မြင့်ထက်ရှိ တာဝန်ခံက နာမည်များ ခေါ်ယူလိုက်သည်နှင့် သက်ဆိုင်သူ တစ်ယောက်ချင်းစီက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော သံမဏိတုံးကြီးကို မတင်ရသည်။</p> <p>ခွန်အား စမ်းသပ်ခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်၏ စွမ်းအင်ကို တိုင်းတာရန် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းပင်ဖြစ်၏။</p> <p>ပထမလေးယောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်သွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတစ်ယောက် ထွက်လာချိန်တွင်တော့ ထိုအမျိုးသမီး တပည့်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူမက ကိုယ့်ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း သိထား၏။ သူမကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးရာ ပေါင်ခုနစ်ရာကျော်ခန့်သာရှိပြီး ပေါင်ရှစ်ရာသို့ မရောက်ရှိသေးချေ။</p> <p>"လင်မု... စတင်ပါ" စင်မြင့်ထက်ရှိ တာဝန်ခံက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ အမျိုးသမီး တပည့်လေးလည်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူမရှေ့ရှိ ကြီးမားလေးလံသော သံမဏိတုံးကြီးကို ဆွဲမရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သံတုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန် ရှိသောကြောင့် အရွယ်အစားမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး အဆင်မပြေ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ဤသည်က ခွန်အား တစ်စုံတစ်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အလွယ်တကူ စမ်းသပ်၍ မရနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုယ်ပိုင် ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ခွန်အားက ပေါင်နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ကျော် သွားသည်နှင့် တိုင်းတာရန် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာဖွေဖို့ပင် ပိုခက်ခဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ပေါင်နှစ်ထောင် သို့မဟုတ် သုံးထောင် အလေးချိန်ရှိသော သန့်စင်ပြီး သံမဏိတုံးတစ်တုံး ဆိုလျှင်ပင် အရွယ်အစား ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အားပြုရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>လင်မု၏ ခြေထောက်များ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး သူမကိုယ်ဟန်မှာလည်း အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသော်ငြား လက်ထဲရှိ သံမဏိတုံးကြီးမှာ မြေကြီးပေါ်မှ လွတ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>"အရည်အချင်း မပြည့်မီပါ" စင်မြင့်ထက်ရှိ တာဝန်ခံက မျက်လုံး အနည်းငယ်ပင့်၍ လင်မုကို ကြည့်ပြီး ကျရှုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် လင်မုလည်း နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၍ ထပ်မံ ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်တော့၏။</p> <p>နောက်တစ်လှည့်တွင်...</p> <p>ကျန်းနင်နှင့် အခြားလေးယောက် ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည့်အလှည့် ရောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>...</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင်...</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီ တစ်ယောက်တည်း ဟုန်မင်ဟူ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p>"အစ်ကိုမင်ဟူ... ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကုန်းစွန်းယွီ... ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှာ မနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p>ဟုန်မင်ဟူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီနှင့် သိကျွမ်းသော်လည်း သူတို့က အရမ်းကြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p>ထို့အပြင် စစ်ဆေးရေးရုံး၏ အမြင်တွင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကဲ့သို့ သိုင်းလောက ဂိုဏ်းများမှာ ပစ်မှတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရှေးခေတ်ကတည်းက ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာမှာ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား၏ မျက်နှာစာ နှစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာရှအင်ပါယာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပရမ်းပတာ အဖြစ်အပျက် အချို့တွင် ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သောဂိုဏ်းများ ပါဝင် ပတ်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် တန်ပြည်နယ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဆိုးရွားဆုံး အဖြစ်အပျက်မှာ အဆိပ်တစ်သောင်း ဂိုဏ်းမှ တမင်တကာ ဖြန့်ဖြူးခဲ့သော ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားမှုပင်။</p> <p>ထိုလုပ်ရပ် ပေါ်ပေါက်သွားသည်နှင့် တော်ဝင်နန်းတော် တစ်ခုလုံး ဒေါသထွက်ခဲ့ရပြီး အဆိပ်တစ်သောင်း ဂိုဏ်းအား ခြေမှုန်းခံရကာ ဂိုဏ်းသားများမှာလည်း အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဟုန်မင်ဟူမှာ ကုန်းစွန်းယွီ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သိပ်ပြီး ကြိုဆိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဟုန်မင်ဟူ၏ စကားကိုကြားလျှင် ကုန်းစွန်းယွီက ချက်ချင်း ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ တောင်ကြားက အကြီးအကဲလျူက ဟွိုင်အန်းဘုရင်ရဲ့ ဆက်ကြေးတွေကို လုယက်သွားတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လော့ရွှေမြစ်ထဲမှာ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သေဆုံးသွားပါပြီ"</p> <p>"ဒီမှာ သတင်းအချက်အလက် တချို့သိထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ကြားလို့ လာစုံစမ်းတာပါ"</p> <p>"ဒီလိုကိုး"</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ကျန်းနင်"</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင်...</p> <p>ကျန်းနင်နှင့် သူ့အပေါင်းအပါ လေးယောက်လည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>စာရင်းပါ နာမည်စဉ်အတိုင်း ပထမဆုံး ထွက်လာသူမှာ ကျိုးရှင်းပင်။</p> <p>ကျိုးရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးမှာ အလွယ်တကူ မချီခံရပြီး ညီညာစွာ ထိန်းထားနိုင်လေသည်။</p> <p>ကျိုးရှင်း၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာ၊ နီရဲမလာခြင်းနှင့် လွယ်ကူ သက်သောင့်သက်သာ အသက်ရှူနေပုံတို့ကို ကြည့်ရင်း...</p> <p>စင်မြင့်ထက်မှ စစ်ဆေးမှုကို ကြီးကြပ်နေသူက ကျိုးရှင်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"သူက အလားအလာ ကောင်းတဲ့လူပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နေရာကို ဝင်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိတဲ့ပုံပဲ... နောက်ပိုင်းမှာ သူ ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ရင် ငါ့လက်အောက်မှာ ခေါ်ထားရမယ်..." ထိုလူက စိတ်ထဲ၌ တွေးရင်း ကျိုးရှင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အောင်မြင်တယ်" ထိုလူက ကြေညာလိုက်ပြီး ကျိုးရှင်း၏ နာမည်ဘေးတွင် အနီရောင်ဖြင့် အမှန်ခြစ် ပေးလိုက်၏။</p> <p>နောက်တစ်ယောက်...</p> <p>"ကျောက်ဟူ"</p> <p>ကျောက်ဟူက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"စတင်ပါ"</p> <p>...</p> <p>"အောင်မြင်တယ်"</p> <p>ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်ဟူက ချက်ချင်း လက်ကို လွှတ်ချလိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် သံမဏိတုံးကြီးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... နောက်တစ်ယောက် မင်းအလှည့် ရောက်တော့မယ်နော်" ကျောက်ဟူက ကျန်းနင်ကို ကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျန်းထျဲရှန်း"</p> <p>စင်မြင့်ထက်မှ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခု ခေါ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p>ကျန်းထျဲရှန်းက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူက အဆင့်ကိုးသို့ ကျော်ဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ခွန်အားများကြောင့် ပေါင်ရှစ်ရာ သံမဏိတုံးကြီးကို မတင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် သေချာပေါက် စိန်ခေါ်မှု တစ်ရပ် မဟုတ်ချေ။</p> <p>လေသုံးခါ ရှူပြီးနောက်...</p> <p>"အောင်မြင်တယ်"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှသာ ကျန်းထျဲရှန်းလည်း လက်ထဲမှ အားကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သံမဏိတုံးကို မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>သံမဏိတုံးကြီးအကျတွင် အဝေးမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်လာ၏။</p> <p>"မောင်လေးကျန်း... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ငါက 'ကျောက်အရေပြား' အဆင့်ကို မရောက်သေးတော့ ပေါင်ရှစ်ရာ သံမဏိတုံးကြီးကို မနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုအချိန်တွင် လီချင်းက သူမအလှည့် ရောက်တော့မည်ကို သတိပြုမိပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာသည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါယမ်းကာ…</p> <p>"အစ်မလီ... ကျွန်တော့်မှာလည်း နည်းလမ်း မရှိဘူး"</p> <p>"လီချင်း" စင်မြင့်ထက်မှ တာဝန်ခံက သူမနာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုစကားကိုကြားလျှင် လီချင်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>"စတင်ပါ"</p> <p>စင်မြင့်ထက်ရှိ လူက လီချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>စစ်ဆေးမှု ဝင်ရောက်သူတိုင်း၏ နာမည်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုများကို မှတ်သားထားရန်မှာ သူ့တာဝန်ပင်ဖြစ်၏။</p> <p>မည်သူမျှ မသိမသာ ခိုးဝင်လာခြင်း သို့မဟုတ် ရောနှော ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိစေရန် သေချာစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ထိုလူက နောင်တတရားများ အပြည့်ဖြင့် မလိုလားစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဤအမျိုးသမီးအား ကင်းလှည့် အစောင့်အဖြစ် စစ်ဆေးရေးရုံးသို့ ခေါ်ယူချင်မိ၏။</p> <p>သူမက အထူးတလည် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်မည် ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံးတော့ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့အပြင် စစ်ဆေးရေးရုံးတွင် အမျိုးသားများ အရမ်းများလွန်းနေလေပြီ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မွေးရာပါ သိုင်းပညာ ပါရမီတွင် အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများထက် အနည်းငယ် အသာစီး ရထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့အပြင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများတွင် အမျိုးသား အရေအတွက်က အမျိုးသမီးများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။</p> <p>ဤအခြေအနေများအောက်တွင် ရုပ်ရည်သေသပ်လှပသော အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်မှာ သေချာပေါက် ရှားပါးလှ၏။</p> <p>သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် စစ်ဆေးရေးရုံး၏ စည်းကမ်းများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိပေ။ သူက တာဝန်ခံ မဟုတ်ဘဲ တိုင်ရှီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဟုန်မင်ဟူသာလျှင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အရည်အချင်း မပြည့်မီပါ" သူက ထိုစကားလုံး သုံးလုံးကို ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>လီချင်းလည်း ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>တခြားတစ်နေရာတွင်...</p> <p>ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ တပည့်များ နေရာယူထားသော သစ်သားတဲအတွင်း၌...</p> <p>"ဟာ... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... အစ်မလီချင်းက တကယ်ပဲ စစ်ဆေးမှု မအောင်ဘူးလား"</p> <p>"အစ်မလီချင်းတောင် စစ်ဆေးမှု ကျရှုံးတယ်ဆိုရင် ပြဿနာပဲ... အစ်ကိုကျန်းလည်း အောင်မြင်ဖို့ သေချာပေါက် ခက်ခဲတော့မှာပဲ"</p> <p>"မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်... အစ်မလီချင်းက အစ်ကိုကျန်းထက် အဆင့်ကိုးကို အရင်ရောက်ထားတာလေ... အဲဒါတောင် ကျရှုံးသွားသေးတယ်"</p> <p>"ပေါင်ရှစ်ရာ သံမဏိတုံးကြီး... ဒါက အဆင့်ကိုးကို အခုမှ ရောက်လာတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ တမင်ရည်ရွယ်ထားတာ သေချာတယ်"</p> <p>"..."</p> <p>တစ်ခဏတာမျှ ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ တပည့်များအားလုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလေသည်။</p> <p>အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ယွီယွမ်ကတော့ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ကြည့်၍ ကျေနပ်နေ၏။</p> <p>"ဆရာဝမ်... ငါးယောက်မှာ သုံးယောက်ပဲ အောင်တာဆိုတော့ ခင်ဗျား တပည့်တွေက ကျုပ် တပည့်တွေထက် နည်းနည်း ညံ့နေသလိုပဲနော်"</p> <p>"ဒီစကားပြောဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ် မဟုတ်လား" ဝမ်ကျင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယွီယွမ်က ရယ်မောလေ၏။</p> <p>"အို... ဆရာဝမ်က အဆင့်အနိမ့်ဆုံး တပည့်တွေကိုတောင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားနေတုန်းပဲလား"</p> <p>ဝမ်ကျင်းက…</p> <p>"ငါတို့ လောင်းကြေး ထပ်ကြမလား”</p> <p>"လောင်းကြေး... ဘာလောင်းမှာလဲ ပြောကြည့်ပါဦး" ယွီယွမ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ဝမ်ကျင်းက…</p> <p>"တကယ်လို့ ကျုပ် တပည့်သာ စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်သွားရင်... ဆရာယွီရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက် ကျုပ်ကို သင်ပေးရမယ် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>"အဲဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ယွီယွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူက ကျန်းနင်ဆိုသော ကောင်လေးအကြောင်း ကြားဖူးထား၏။ ဟုန်ချန်ထောင်ပင် သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့" ဝမ်ကျင်းက ယွီယွမ်အား တစ်ချက်စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟား ဟား" ယွီယွမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်...</p> <p>စစ်ဆေးမှုကို ကြီးကြပ်နေသော တာဝန်ခံက စာရင်းထဲမှ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>"ကျန်းနင်..."</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ပွဲကြည့်စင်၏ အလယ်ဗဟို၌...</p> <p>စာရင်းမှ နာမည် ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလျှင် ကုန်းစွန်းယွီ အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p>"ကျန်းနင်... တကယ်ပဲ သူလား" ကုန်းစွန်းယွီက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်ထဲရှိ ကျန်းနင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူက ယနေ့ ကွင်းပြင်သို့ အလျင်စလို ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နာမည်ကိုသာ သိပြီး ကျန်းနင် ရုပ်ရည် မည်သို့ ရှိသည်ကို မသိခဲ့ပေ။</p> <p>ကျန်းနင် ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။</p> <p>သို့သော် ယခု နာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်...</p> <p>ထိုနာမည်က သူ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save